Διαβάσαμε και προτείνουμε: "Λατρεμένα ΨΕΜΑΤΑ" της Κέλλης Νικολαΐδου

 

Η Ζηνοβία είναι τριάντα τεσσάρων ετών και χαμογελά. Σιγοτραγουδά στη δουλειά της, αλλάζει φουλάρια σαν να αλλάζει διάθεση, και αναζητά, όπως όλοι μας, εκείνο το κάτι που θα την κάνει να νιώσει πλήρης, ζωντανή, ένα με το όλον. Δείχνει διάφανη, αληθινή, απλή. Ή μήπως η διαφάνειά της κρύβει και τη μεγαλύτερη πλάνη;

Η Κέλλυ Νικολαΐδου, με γραφή ανάλαφρη αλλά βαθιά, με χιούμορ που πονά και τρυφερότητα που αγκαλιάζει, στήνει ένα παιχνίδι ζωής και έρωτα, όπου η ηρωίδα της περιπλανιέται γεμάτη λαχτάρα: στην Τσονίμα, στην Ύδρα, στη Νάξο, μα πάνω απ’ όλα στις χαραμάδες του εαυτού της. Εκεί, όπου το ιδανικό συγκρούεται με το ρεαλιστικό, το καθαρό με το βολικό, και η επιθυμία για απόλυτη αγάπη με τον φόβο να τη διεκδικήσεις αληθινά.

Γιατί η αλήθεια δεν είναι πάντα φωτεινή, καμιά φορά είναι εκτυφλωτική. Κι ο φόβος να επιλέξεις αυτό που όντως σε γεμίζει, να το αρπάξεις, να το διεκδικήσεις, μπορεί να σε οδηγήσει να στήσεις ολόκληρη ζωή αλλού. Σε μια άλλη ιστορία, με άλλους ρόλους. Μια διπλή ζωή, που δεν μοιάζει ψεύτικη γιατί έχει τρυφερότητα, έχει συμβατότητα, έχει ανάγκη. Αλλά δεν έχει φλόγα. Δεν έχει αυτό το ένα και μοναδικό που σε κάνει να αισθάνεσαι ολόκληρος.

Μέσα από τις χρωματιστές της συναντήσεις, τον Αγησίλαο, τις καινούριες γνωριμίες, τις μικρές της παλινδρομήσεις, η Ζηνοβία μας οδηγεί σε μια βαθιά υπαρξιακή αλήθεια: ότι τα ψέματα δεν λέγονται πάντα με κακή πρόθεση. Ότι δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο. Κι ότι κάποια ψέματα, όσο κι αν μας σοκάρει, γίνονται λατρεμένα. Όχι επειδή δεν θέλουμε την αλήθεια, αλλά γιατί δεν τολμήσαμε να τη ζήσουμε.

Το Λατρεμένα ψέματα είναι μια ιστορία για όλους εμάς που κάποτε χαμογελάσαμε ενώ μέσα μας σιωπούσαμε. Που αγαπήσαμε δύο ζωές ταυτόχρονα, αυτήν που ζούσαμε και αυτήν που δεν τολμήσαμε να ζήσουμε. Που σκεφτήκαμε πως ίσως, κάπου στα ενδιάμεσα, βρίσκεται και η δική μας αλήθεια.

Και τελικά, ίσως το πιο τίμιο που μπορεί να κάνει κανείς, δεν είναι να μην πει ψέματα. Είναι να έχει το σθένος να επιλέξει και να μείνει εκεί που νιώθει ένα.

Της Αλεξίας Βλάρα, 27/7/2025