Χριστίνα Γαβρίλη: " Ήθελα τα παιδιά μου να βλέπουν την πιο αυθεντική και ικανοποιημένη εκδοχή του εαυτού μου".

Με αφορμή τη νέα της συλλογή Παραμύθια για μαμάδες, η Χριστίνα Γαβρίλη μας μιλά για την εσωτερική ζωή της μητέρας, όπως διαμορφώνεται μέσα από τις σιωπηλές μεταβάσεις του χρόνου: την κόπωση, την αγάπη, την επιστροφή στον εαυτό. Με λόγο λυρικό, προσωπικό αλλά και βαθιά καθολικό, φωτίζει τη μητρότητα ως εμπειρία υπαρξιακή, μια συνεχής πράξη πίστης, δύναμης και τρυφερότητας.

Το βιβλίο σας αγγίζει μια σιωπηλή αλλά κοινή εμπειρία: την εσωτερική ζωή της μητέρας καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά. Ποιο ήταν το προσωπικό σας κίνητρο για να γράψετε αυτά τα «παραμύθια»;

Ο φακός με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα αλλάζει καθώς ωριμάζουμε κι εμείς μαζί με τα παιδιά μας. Επαναπροσδιορίζουμε τις ανάγκες μας, ξαναμετράμε τις δυνάμεις μας, και επανεπινοούμε το νόημα της ζωής – ειδικά εγώ, που πλέον μπήκα στο δεύτερο μισό της! Αυτό, το τελευταίο, ήταν και το προσωπικό μου κίνητρο για να γράψω αυτά τα σύντομα και λιτά, έμμετρα κείμενα.

Το πρώτο μου βιβλίο, οι Μικρές Ιστορίες Μητρότητας, γράφτηκε καθώς έβγαινα από την πρώτη «πίστα» γονεϊκής επιβίωσης: την αϋπνία, την οδοντοφυΐα, τα tantrums, τις αλλεπάλληλες ιώσεις του παιδικού σταθμού. Βρισκόμασταν στο Μαυροβούνιο κι εγώ είχα πάρει ένα διάλειμμα από την εργασία μου για να μεγαλώσω τα παιδιά μας, ενάμιση και έξι ετών τότε. Έτσι, οι ιστορίες εκείνες έχουν ένταση, γλαφυρότητα και αρκετό χιούμορ για αντιπερισπασμό.

Στο δεύτερο βιβλίο, ήθελα να δώσω το στίγμα της επόμενης πίστας: όταν δηλαδή τα παιδιά έχουν κάπως μεγαλώσει, αυτοεξυπηρετούνται σε μεγάλο βαθμό, εκφράζουν τις ανάγκες τους πιο αποτελεσματικά και –επιτέλους– κοιμούνται σερί όλο το βράδυ! Σε αυτή τη νέα φάση ζωής, μου δόθηκε μια μικρή απόσταση για να δω απέναντί μου, πιο καθαρά, τους ανθρώπους που μεγάλωνα ως τώρα και, παράλληλα, τα αμιγώς «δικά μου» ζητήματα: τα επαγγελματικά, τη συντροφική σχέση, τις φιλίες και τη θέση μου ως ανθρώπου στο ευρύτερο πλαίσιο, έξω από τον μικρόκοσμο της οικογένειας.

Σε ποια στιγμή της μητρικής διαδρομής νιώσατε πιο έντονα αυτή την ανάγκη για μεταμόρφωση και εσωτερική επιστροφή στον εαυτό;

Νομίζω ο πρώτος μεγάλος σταθμός για εμένα ήταν η επιστροφή στην εργασία μου, όταν το πρώτο μου παιδί, ήταν επτά μηνών. Μου φαινόταν όλο λάθος: το ότι έφευγα ξαφνικά για 9-10 ώρες, όταν όλος ο κόσμος του μέχρι τότε ήμουν εγώ, το ότι για τόσες ώρες τον εμπιστεύτηκα σε «ξένα» χέρια με τα οποία δεν είχα νιώσει την απαραίτητη ασφάλεια, το ότι έπρεπε στο τέλος μιας απαιτητικής μέρας να έχω κουράγιο για παιχνίδι, δουλειές, μαγείρεμα και πάλι από την αρχή. Μα πιο πολύ απ’ όλα θυμάμαι τις ατελείωτες ενοχές. Το να έχανα πολύτιμες στιγμές από τη ζωή του, τα πρώτα του βήματα, νέες λεξούλες, ακόμη και την προσαρμογή στον παιδικό που έγινε βεβιασμένα και με άγχος. Λίγο αργότερα, και με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας, κατάλαβα ότι δεν ήταν μόνο οι ώρες που έλειπα, αλλά –ίσως και περισσότερο– το ότι δεν είχε αρκετό νόημα για εμένα αυτό που έκανα όσο έλειπα. Έπρεπε κάτι να αλλάξει. Βρισκόμουν σε μια τροχιά ζωής που δεν με ικανοποιούσε. Εκεί ήρθε η μεγάλη απόφαση για μετοίκηση, για λίγα χρόνια διαλείμματος από τον επαγγελματικό στίβο, για βαθύτερη σύνδεση με το πρώτο μου παιδί που δεν είχα χορτάσει, αλλά —ίσως το κυριότερο— με το εσωτερικό μου παιδί, που είχα κι αυτό παραμελήσει. Με τον επαναπατρισμό, ήρθαν τα μεγάλα διλήμματα για το πώς θα διανύσω το υπόλοιπο μισό της ζωής μου: ήξερα πως ήθελα να εργάζομαι, αλλά ήθελα και να μπορώ και να ζω όσο πιο κοντά στις αξίες μου γίνεται. Ήθελα τα παιδιά μου να βλέπουν την πιο αυθεντική και ικανοποιημένη εκδοχή του εαυτού μου. Εκεί ήρθαν οι σπουδές και η εκπαίδευση στην ψυχοθεραπεία, χάρη άλλωστε στην οποία οφείλω εν πολλοίς και αυτήν την επαφή με την ανάγκη μου για εσωτερική επιστροφή στον εαυτό.

Η γραφή σας είναι λυρική, σχεδόν ποιητική. Γιατί επιλέξατε αυτό το ύφος για να εκφράσετε κάτι τόσο καθημερινό και γήινο;

Η στροφή από τον πεζό –και κατά τόπους χειμαρρώδη– λόγο  του πρώτου βιβλίου, στον πιο σύντομο και λυρικό του δεύτερου, αντανακλά εν μέρει αυτή την «ωρίμανση» και την «απόσταση» που περιέγραψα παραπάνω. Καθώς υποχωρούσε η μοναξιά της μητρότητας του πρώτου καιρού (την οποία ίσως και λόγω εξωτερικού εγώ να τη βίωσα ακόμη πιο έντονα) υποχωρούσε και η ανάγκη για αναλυτικό μοίρασμα της εμπειρίας. Είχα ανάγκη να εκφράσω τα συναισθήματά μου και τις σκέψεις μου σε μια πιο συμπυκνωμένη και στοχευμένη μορφή, δίχως λεπτομέρειες και πολλή ανάλυση. Το στυλ αυτό γραφής μου ήταν οικείο γιατί από μικρή έγραφα στίχους και ποιήματα – νομίζω κληρονόμησα μια σχετική ευκολία από την μητρική γιαγιά– οπότε απλά «ξαναβγήκε» στην επιφάνεια όταν οι συνθήκες ήταν κατάλληλες.

Η μητέρα στα κείμενά σας ταλαντεύεται ανάμεσα στο «αρκετή για τους άλλους» και «αρκετή για τον εαυτό της». Πιστεύετε ότι αυτή η ισορροπία είναι εφικτή ή είναι μια συνεχής πράξη πίστης;

Πιστεύω είναι μια συνεχής πράξη πίστης και ελπίδας! Γιατί κάποιες φορές, η εμπειρία της ζωής έχει τόσο ζοφερές πτυχές, που μόνο η ελπίδα για κάτι καλύτερο σε κρατάει να επιμένεις να αγωνίζεσαι. Σκεφτόμουν μάλιστα ότι πολλά από τα κείμενά μου είναι σαν «προσευχές». Σαν απάντηση σε βαθύτερες, υπαρξιακές αγωνίες που ταλανίζουν όχι μόνο έναν γονέα, αλλά κάθε άνθρωπο που δεν έχει χάσει την επαφή με την ευαισθησία και την ανθρωπιά του. Δεν είναι τυχαίο ότι αφορμή για την συγγραφή μερικών κειμένων στάθηκαν οδυνηρά ζητήματα επικαιρότητας όπως οι μεγάλες φωτιές της Αττικής το 2021, οι γυναικοκτονίες, ο πόλεμος στην Ουκρανία. Τι να αντιτάξει κανείς απέναντι σε αυτά τα συγκλονιστικά ζητήματα απώλειας και περιπλοκότητας; Μόνο την πίστη του και τη βαθιά του επιθυμία να νικήσει το φως το σκοτάδι.

Υπάρχει κάποιο κείμενο στο βιβλίο που νιώθετε πως εκφράζει πιο συμπυκνωμένα το «καρδιάς νόημα» όλης της συλλογής;

Νομίζω το «Δεν Γίνεται» εκφράζει πολύ συμπυκνωμένα την καρδιά αυτής της συλλογής: την εσωτερική πάλη και την πίστη που περιγράψαμε παραπάνω. Ένα απόσπασμα:

« Να ζήσω χίλια χρόνια.

Να γίνω οσία και μαντόνα.

Να βγάλω ρίζες, να σας τις δώσω.

Ποτέ τον όρκο μην προδώσω…

 

…Δεν γίνεται!

 

Να γίνω χώμα, να γίνω φως.

Να γίνω αστέρι και καρπός.

Ποτέ εσείς να μην πεινάσετε,

στον ουρανό ψηλά σαν φτάσετε…

 

…Δεν γίνεται… Δυστυχώς!

 

Τίποτα από όλα αυτά δεν γίνεται. 

Είμαι ένας άνθρωπος απλός. 

Μα δείτε πόση αγάπη πάει και κρύβεται. 

Στην αγκαλιά μας. Ευτυχώς.

 

Μόνο αυτή κρατάω. Φυλαχτό. 

Αυτά έχουμε, παιδάκια μου γλυκά:

Το τώρα, το εμείς, το εδώ. 

 

Και ίσως αυτά, να ’ναι εν τέλει αρκετά…»

Το βιβλίο απευθύνεται ξεκάθαρα στις μαμάδες — όμως θα μπορούσε να το διαβάσει και κάποιος που δεν είναι γονιός; Τι θα έπαιρνε από αυτό;

Στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου ήρθαν δυο μη μαμάδες και καθώς υπέγραφα τα αντίτυπα έκανα την κουτή ερώτηση «πόσα παιδιά έχετε;». Όταν μου είπαν «κανένα», ξαφνιάστηκα κι αναρωτήθηκα ακριβώς αυτό: «πως και ήρθατε με έναν τέτοιο τίτλο βιβλίου;». Η απάντησή τους αποστομωτική: Μπορεί να μην είμαστε μαμάδες, αλλά είμαστε κόρες και άνθρωποι – και μας άγγιξαν πολύ όσα ακούσαμε! Μου έχει τύχει και το πρώτο βιβλίο να διαβαστεί από συζύγους και έφηβες κόρες που κάπως βούτηξαν στον κόσμο των συντρόφων/μαμάδων τους και σαν να τις κατανόησαν καλύτερα.

Ο τίτλος «Παραμύθια για μαμάδες» είναι τρυφερός αλλά και ανατρεπτικός. Υποδηλώνει παρηγοριά ή μια ανάγκη να ξαναορίσουμε το παραμύθι της μητρότητας;

Τι ωραία παρατήρηση! Ευχόμουν να υποδηλώνει και τα δύο: την ανάγκη να ξαναορίσουμε το παραμύθι της μητρότητας και τις συχνά αβάστακτες προσδοκίες που αυτό γεννά, αλλά και την ανάγκη για παρηγοριά – ένα χέρι που να μας χτυπάει την πλάτη απαλά όταν ζορίζουν τα πράγματα και να μας λέει «βάστα γερά, θα περάσει κι αυτό, το ’χεις!» Λίγο πριν την εκτύπωση είχα αμφιβολίες για τον τίτλο, φοβήθηκα ότι θα παραπλανήσει τον υποψήφιο αναγνώστη γιατί αυτά τα «παραμύθια» δεν έχουν ήρωες, ούτε πλοκή. Έχουν μόνο ανθρώπινη ψυχή σε εξέλιξη και διαρκή αναζήτηση νοήματος.

Πώς βιώσατε εσείς τον χρόνο που «ανοίγει» όταν το παιδί μεγαλώνει; Είναι χρόνος ελευθερίας, απώλειας ή κάτι ενδιάμεσο;

Κάθε αλλαγή εμπεριέχει την απώλεια. Οπότε η απελευθερωτική αίσθηση που έρχεται όταν το παιδί μεγαλώνει δεν μπορεί να μην πάει χέρι με χέρι και με ένα γλυκόπικρο συναίσθημα νοσταλγίας και συγκίνησης – τουλάχιστον για όσους γονείς μπορούν να σταθούν να αφουγκραστούν τα συναισθήματά τους. Εγώ δε, ως ανέκαθεν ρομαντική φύση, θα κοιτάξω συχνά παλιές φωτογραφίες, θα φτιάξω ανασκοπικά βίντεο, θα γράψω (όπως τα Παραμύθια για Μαμάδες καλή ώρα), θα «πενθήσω» σίγουρα λίγο παραπάνω. Ωστόσο, μετά την αμηχανία του πρώτου καιρού, έρχεται η συνειδητοποίηση και η αξιοποίηση αυτού του νέου χώρου που ανοίγει μέσα μας.

Τι ρόλο παίζει η συγγραφή για εσάς ως μητέρα; Είναι μια πράξη αυταξίας, επανοικειοποίησης, ίασης;

Μιας και το στυλ μου είναι κατά βάση αυτοαναφορικό και ξεκίνησα να γράφω διαδικτυακά, η συγγραφή έχει υπάρξει για εμένα πολλά περισσότερα από μια απλή δημιουργική έκφραση σκέψεων: υπήρξε τρόπος σύνδεσης από καρδιάς με πολλές μαμάδες σε Ελλάδα και εξωτερικό, υπήρξε τόπος καταγραφής σκέψεων και συναισθημάτων – ενίοτε ενοχοποιημένων και απωθημένων, υπήρξε πολύτιμός προσωπικός χρόνος αφιερωμένος για ενδοσκόπηση και αναστοχασμό. Μέσα από το ταξίδι αυτό προέκυψαν φιλίες, συνεργασίες, νέες ιδέες, γνώσεις, και αμέτρητα ερεθίσματα  για επεξεργασία. Με βοήθησε να ξαναβρώ κομμάτια της ταυτότητάς μου που είχαν επισκιαστεί από την μητρότητα, με βοήθησε να συνδεθώ με κομμάτια του εαυτού μου που είχα ξεχάσει, και τρόπον τινά να κανονικοποιήσω την ανήσυχη κι ευαίσθητη φύση μου. Τέλος, και ίσως το πιο κομβικό για εμένα: με βοήθησε να βεβαιωθώ ότι το κάλεσμά μου είναι να ασχολούμαι με τον Άνθρωπο και τις Ανθρώπινες σχέσεις.

Αν μπορούσατε να ψιθυρίσετε κάτι σε μια μητέρα που νιώθει εξαντλημένη και «λίγη», τι θα της λέγατε μέσα από την καρδιά σας — όχι ως συγγραφέας αλλά ως γυναίκα;

Θα της έλεγα, μέσα από την καρδιά μου, πως η μητρότητα είναι δύσκολη! Δεν είναι η ιδέα της. Δεν είναι μόνη. Δεν είναι λίγη. Είναι απλά πολύ κουρασμένη.

Θα της ευχόμουν να ξεκουραστεί και να προσέχει τον εαυτό της γιατί είναι πολύτιμη – για τα παιδιά της, για τον κόσμο της, αλλά και για τον ίδιο της τον εαυτό.

Και θα της αφιέρωνα την τελευταία στροφή από το κείμενό μου «Μητρότητα τι είναι»

«Κι εμείς να ζούμε, να αγαπάμε.

Να δίνουμε και να πονάμε.

Μα μέσα σ’ όλα να μην ξεχνάμε

Τον εαυτό μας να συμπονάμε».

 Της Αλεξίας Βλάρα, 23/7/2025

 «Παραμύθια για μαμάδες - Έμμετρες σκέψεις από την Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων» είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου της Χριστίνας Γαβρίλη που κυκλοφορεί μετά την επιτυχία του πρώτου της βιβλίου «Μικρές ιστορίες μητρότητας – Από την Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων» επίσης από τις εκδόσεις Ανεμολόγιο.  

 

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, μένει ένας πρωτόγνωρος χώρος και χρόνος για να μετασχηματιστούν οι σκέψεις, τα όνειρα, οι ανησυχίες και οι ελπίδες της μαμάς που ωριμάζει κι αυτή μαζί τους.

Μετά τις «Μικρές ιστορίες μητρότητας», η Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων έρχεται με μια νέα σειρά σύντομων κειμένων, αυτή τη φορά σε ύφος λυρικό, για να μιλήσει για την εσωτερική πάλη μιας μητέρας που θέλει να είναι αρκετή για τα παιδιά της, αλλά και για τον εαυτό της.

Με λόγια γεμάτα ενσυναίσθηση, αποκαλύπτει την αβεβαιότητα, τις ανησυχίες, την εξάντληση αλλά και τη βαθιά ανάγκη για ελευθερία, αγάπη, σύνδεση και αυτοεκτίμηση.

 

Βιογραφικό συγγραφέα:

Η Χριστίνα Γαβρίλη γεννήθηκε στα περίχωρα των Αθηνών και σπούδασε Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων στη Θεσσαλονίκη και Marketing στην Αγγλία. Πλησιάζοντας «στου δρόμου τα μισά», έπειτα από δύο παιδιά και πολυετή ψυχοθεραπεία, αποφάσισε να κάνει ένα μεγάλο διάλειμμα για μια πρώτη αποτίμηση της μέχρι τότε πορείας της στη ζωή. Σύντομα κατάλαβε ότι οι εταιρικοί διάδρομοι την ελκύουν πολύ λιγότερο από τους διαδρόμους της ανθρώπινης ψυχής. Έτσι, από το 2019, κυνηγάει το μεγάλο της πάθος, την Ψυχολογία, και σήμερα εκπαιδεύεται στη Συστημική Ψυχοθεραπεία στο Εργαστήριο Διερεύνησης Ανθρώπινων Σχέσεων. Από τον Ιανουάριο του 2025 διατηρεί το δικό της γραφείο, το «Ψυχών Συνδέσεις», ευελπιστώντας να αποτελέσει μια μικρή, ζεστή κοιτίδα ψυχικής φροντίδας στην γενέτειρά της.

Το βιβλίο της, «Μικρές ιστορίες μητρότητας από την Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων», κυκλοφορεί επίσης από τις Εκδόσεις Ανεμολόγιο.

Θα τη βρείτε στο Instagram και στο Facebook ως «Η Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων».

 

Πληροφορίες έκδοσης:

Τίτλος: Παραμύθια για μαμάδες …έμμετρες σκέψεις από την Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων

Συγγραφέας: Χριστίνα Γαβρίλη

Σελίδες: 82
Διαστάσεις: 14x21
Τιμή: 10 €
ΙSBN: 978-618-5742-22-5
Ημερ. κυκλοφορίας: 4/2025
Κωδικός: 2543