Διαβάσαμε και προτείνουμε: Μαύροι πίνακες
«Η ζωή είναι αμέτρητοι οι μαύροι πίνακες γιατί το μίσος είναι πιο εύκολο από την αγάπη.»
Το νέο βιβλίο Μαύροι Πίνακες από τη Σοφία Καζαντζιάν και Μάριο Ιορδάνου είναι ένα κομψοτέχνημα πάνω σε ένα πίνακα του Γκόγια. Έχοντας ήδη πάρει την αναγνώριση λόγω τηλεοπτικού προϊόντος πήρε σάρκα και οστά από τις εκδόσεις Κάκτος και ως έντυπη μορφή, ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που θα σε συναρπάσει και θα σε οδηγήσει στην ανακάλυψη και στην εξερεύνηση του δράστη.
Τα χρώματα παίρνουν άλλη μορφή μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο: το ροζ, το λευκό, το μπλε, το μωβ, το μαύρο, το καφέ και άλλα και μετουσιώνεται σε σάρκα και οστά. Έχοντας να κάνει με μία σειρά φόνων, καθώς η μία ανατροπή έρχεται και ανατρέπει τα πράγματα και τα δεδομένα, θύμα και θύτης γίνονται αλληλένδετα πρόσωπα μέσα σε έναν κυκεώνα από εξελίξεις και από σκοτεινές υποθέσεις.
Οι Μαύροι Πίνακες ήρθαν για να μείνουν. Η γραφή του διδύμου Καζαντζιάν - Ιορδάνου, όπως και η συνύπαρξη στο θεατρικό σανίδι, είναι ένα δίδυμο που ήρθε για να μείνει. Θέλουμε να τους δούμε να κάνουν το επόμενο εγχείρημα και θα είμαστε δίπλα τους. Έχουν κάτι το μαγικό που ξεχωρίζει, το οποίο εγώ προσωπικά το έχω συναντήσει στη γραφή του Dan Brown, όπως ο Κώδικας Ντα Βίντσι, ο Αρκτικός Κύκλος, όπου θύμα, θύτες και πρόσωπα συνυπάρχουν αρμονικά και μη, μέχρι την τελευταία σελίδα μέσα από γρίφους και αινίγματα.
Το γεγονός ότι κρατάνε μία ισορροπία ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα αυτό εξιτάρει ακόμα πιο πολύ το αναγνωστικό κοινό. Το εξώφυλλο, όπως και η σειρά, κυριαρχεί το μαύρο φόντο και παίζει με τα χρώματα. Το μίνιμαλ στοιχείο είναι αυτό που δένει το πολύ δυνατό αστυνομικό θρίλερ που αξίζει να διαβάσετε.
Η αστυνομικός, η Άννα, αν και αποτελεί κυρίαρχο πρόσωπο, δεν είναι η πρωταγωνίστρια. Είναι κάτι το οποίο προσωπικά το βρήκα άκρως εντυπωσιακό, καθώς το βιβλίο αυτό έρχεται να μιλήσει απευθείας στον αναγνώστη για κοινωνικά ζητήματα όπως είναι η μοναξιά, η έλλειψη επαφής, η ενδοοικογενειακή βία και η θρησκεία, πολλά μείζονα θέματα τα οποία λίγοι μπορούν να αγγίξουν και να τα βάλουν σε ένα κολάζ ζωγραφιάς, όπως κάνανε οι συγγραφείς μας.
Το μέγεθος όσο χρειάζεται για να μη βαρεθεί ο αναγνώστης, η εξαιρετική γραφή, η πλοκή και το γεγονός ότι παίζει με τέτοια μαεστρία ανάμεσα στις λέξεις, στην ελληνική γλώσσα, στις εικόνες, αποτελεί έναυσμα για να παρουσιαστεί και στο εξωτερικό κατά τη γνώμη μου και αποτελεί τα πιο θετικά χαρακτηριστικά του βιβλίου. Το αρνητικό ίσως είναι το γεγονός ότι δημιουργεί καμιά φορά μία σύγχυση στον αναγνώστη με τις συνεχόμενες ανατροπές και χάνει την ουσία μέσα από χαοτικό περιβάλλον.
Καμιά φορά η ανάγνωση είναι πιο δυνατή από το τηλεοπτικό γεγονός, καθώς βλέπεις κάποιες λεπτομέρειες ή εστιάζεις σε λεπτομέρειες που μόνο εσύ θέλεις, κι αποκτά περισσότερη διαδραστικότητα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου