Διαβάσαμε και προτείνουμε: «Η φανέλα με το χρώμα της καρδιάς» της Μαργαρίτας Σουλτάνη

 


Η Μαργαρίτα Σουλτάνη υπογράφει μια ιστορία γεμάτη ευαισθησία και νόημα, που αγγίζει ένα επίκαιρο αλλά και διαχρονικό ζήτημα: τη βία στους αθλητικούς χώρους και τη δύναμη της ενσυναίσθησης. Ο μικρός Γιάννης, ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού, αγαπά το μπάσκετ με όλη του την καρδιά, όμως το φόβο και την αποστροφή τού τον γεννά η τοξική ατμόσφαιρα της κερκίδας. Δεν αντέχει ούτε τα χρώματα, ούτε τις φωνές κι αποσύρεται από κάτι που του έδινε χαρά.

Η συγγραφέας καταφέρνει να μετατρέψει αυτόν τον πόνο σε μια πράξη ελπίδας, μέσα από τη δύναμη της φιλίας και της συνεργασίας. Ο Ανδρέας, φίλος και συμμαθητής του Γιάννη, ακούει, κατανοεί, προτείνει. Δύο παιδιά γίνονται φορείς αλλαγής, μετατρέποντας την οπαδικότητα σε ευκαιρία για σεβασμό και γιορτή. Το γήπεδο μεταμορφώνεται σε χώρο συνύπαρξης, με λουλούδια, μηνύματα, και ένα τζάμπολ γεμάτο καρδιές.

Η ιστορία αναδεικνύει την ανάγκη να κοιτάξουμε τον αθλητισμό όχι μόνο ως ανταγωνισμό, αλλά ως παιδαγωγικό μέσο, ως χώρο ένταξης, συναισθηματικής ασφάλειας και κοινής χαράς. Και πάνω απ’ όλα, προβάλλει μια ξεκάθαρη αλήθεια: ότι η συμπερίληψη δεν είναι θεωρία, αλλά πράξη,μια πράξη που ξεκινά από τα παιδιά και μας αφορά όλους.

Ένα βιβλίο που μιλά ήσυχα αλλά κατευθείαν στην καρδιά, με φωνή καθαρή, παιδική και ελπιδοφόρα. Για να θυμόμαστε πως η φανέλα μας, όποιο κι αν είναι το χρώμα της, πρέπει να φοριέται με αγάπη.

Ομαδα Οpen Mind, 30/7/2025


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χαριτίνη Ξύδη: "Ο χρόνος είναι η αιώνια πάλη των αντιθέτων και ταυτοχρόνως η ισορροπία τους".

Διαβάσαμε και προτείνουμε: Μπλε σκούρο 05 του Πάνου Μυρμιγγίδη από την Άνεμος Εκδοτική

Είδαμε και προτείνουμε: Σκίτσο 6 | ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες) στη πειραματική σκηνή του Εθνικού στο θέατρο Δίπυλον

Νίκος Παπαδόπουλος: "Στις συνθέσεις μου αξιοποιώ τους λαϊκούς δρόμους και τους παραδοσιακούς ρυθμούς, εντάσσοντάς τους ενίοτε σε μια σύγχρονη παρουσίαση".

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΟΥΤΙ || Ο Στέφανος Κυριακίδης επιστρέφει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ύστερα από 52 χρόνια

Μαίρη Κλαμπούρα: "Πάντα είχα μια έντονη ροπή προς το σκοτάδι, όχι σαν άνθρωπος αλλά σαν καλλιτέχνης".