Διαβάσαμε και προτείνουμε: "Παραμύθια για μαμάδες" της Χριστίνας Γαβρίλη

 


Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν είναι μυθιστόρημα· πρόκειται για μια συλλογή σκέψεων, όπως ακριβώς τις κάνουν οι μαμάδες στα πρώτα χρόνια που έρχονται αντιμέτωπες με τον ρόλο του γονέα. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, δεν υπάρχει τέλειο και ατελές. Το μόνο σίγουρο που υπάρχει είναι η αγάπη και η φροντίδα απέναντι στα παιδιά μας.

Η γραφή της Χριστίνας Γαβρίλη είναι λιτή και κατανοητή. Μιλάει απευθείας στην καρδιά της μητέρας, και του γονέα γενικότερα, με έντονη ενσυναίσθηση και συναισθηματική νοημοσύνη. Το βιβλίο συνοδεύεται από ιδιαίτερες φωτογραφίες, άλλοτε μαζί με τα παιδιά της, άλλοτε χωρίς. Σε όλες όμως κυριαρχούν η αγάπη και ο σεβασμός: προς τη φύση, προς τον συνάνθρωπο και κυρίως προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί αν δεν αγαπήσουμε πρώτα εμείς τον εαυτό μας, δεν μπορούμε να περιμένουμε να τον αγαπήσει κάποιος άλλος.

Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι ιδιαίτερο, σαν να πρόκειται για ένα κεντητό κόσμημα. Ανάμεσα στα δυνατά του σημεία ξεχωρίζουν το θέμα του και το γεγονός ότι δεν πλατειάζει, κάτι που το καθιστά πιο άμεσο και ενδιαφέρον. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν τις σκέψεις ενισχύουν τη βιωματική τους διάσταση.

Αν θέλαμε να εντοπίσουμε κάποια αδύναμα σημεία, θα λέγαμε πως σε ορισμένα σημεία απουσιάζει η συνοχή· πρόκειται πράγματι για έμμετρες σκέψεις, όπως μας το δηλώνει και η ίδια η συγγραφέας. Ίσως κάποια παραδείγματα από την καθημερινότητα ή μία πιο δομημένη ανάπτυξη να μπορούσαν να εξελιχθούν σε ένα μικρό μυθιστόρημα. Ωστόσο, προσωπικά θεωρώ πως ήταν πιο σωστή επιλογή να μας παραθέσει αυθεντικά βιώματα παρά να προσπαθήσει να φτιάξει έναν οδηγό χωρίς συναισθηματισμούς.


Oμάδα Open Mind, 23/7/2025


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Βασίλειος Α. Κυβέλλος: : "Το όνειρο είναι το διαβατήριο για το πέρασμα του πρωταγωνιστή στο παράλληλο σύμπαν του παρελθόντος του".

Αλέξανδρος Παπαδάκης: "Ότι και άν κάνουμε στην ζωή μας παραμένουμε άνθρωποι με καρδιά ψυχή σώμα και αίμα".

Άγγελος Λαμέρας: "Στην εποχή μας, αυτός που νιώθει τον ρομαντισμό -είτε στον έρωτα είτε στους κοινωνικούς αγώνες- νιώθει εσωτερική εξορία".

δρ Πάρβη Πάλμου: "Η κοινωνία δεν επιβάλλει μόνο συμπεριφορές, επιχειρεί πολλές φορές να επιβάλει και την ίδια την ύπαρξη".

Γιώργος Βαγγελάκης: "Για μένα η μοναξιά προσφέρει απλόχερα δύο μεγάλα δώρα, την απόσταση και τον χρόνο".

Διαβάσαμε και προτείνουμε: "Σήμερα και κάθε μέρα" της Δήμητρας Φώτου