Διαβάσαμε και προτείνουμε: "Εμφύλιος πόλεμος" του Λοϊζου Κάκκουρα

 


Στο μυθιστόρημα Εμφύλιος πόλεμος, ο Λοϊζος Κάκκουρας τοποθετεί στο επίκεντρο τον Λευτέρη, έναν νεαρό αστυνομικό με προσήλωση στην τάξη, τη φιλοδοξία και τη ρουτίνα. Το όνειρό του είναι ένα γραφείο, ένας μικρός θρόνος εξουσίας και απομόνωσης. Ωστόσο, η μετάθεσή του σε φυλακή μελλοθανάτων, έρχεται να διαρρήξει την τεχνητή του ασφάλεια και να τον φέρει αντιμέτωπο με τα όρια της πίστης, της εξουσίας και της συνείδησης.

Το βιβλίο κινείται ανάμεσα στην ψυχολογική ενδοσκόπηση και στην κοινωνική αλληγορία. Ο τίτλος Εμφύλιος πόλεμος αποκτά διπλή σημασία: αφενός περιγράφει τη σιωπηλή αλλά διαρκή σύγκρουση μέσα στον ήρωα, αφετέρου υπονοεί τον ηθικό διχασμό των θεσμών που επιβάλλουν ποινές σε ανθρώπους, ενώ την ίδια στιγμή "επιλέγουν" ποιους στέλνουν να τους φυλάσσουν.

Ο Κάκκουρας γράφει με απέριττο, στοχαστικό ύφος, εστιάζοντας περισσότερο στην εσωτερική διαδρομή παρά στην εξωτερική δράση. Αυτό, αν και προσφέρει βάθος, καθιστά ορισμένα σημεία του βιβλίου πιο αργά ή επαναληπτικά, ειδικά για τον αναγνώστη που θα αναζητούσε μεγαλύτερη πλοκή ή αφηγηματική ένταση.

Ωστόσο, η δύναμη του βιβλίου βρίσκεται αλλού: στην απλότητα με την οποία αποτυπώνεται το βάρος της σιωπής, της ενοχής και της ανάγκης για λύτρωση. Ο Λευτέρης δεν είναι ήρωας· είναι ένας άνθρωπος παγιδευμένος σε μηχανισμούς που δεν ελέγχει, προσπαθώντας να παραμείνει "κανονικός". Αυτή η προσπάθεια είναι και ο πραγματικός του "εμφύλιος".

Ένα μικρό αλλά ουσιαστικό μυθιστόρημα για τη βία που δεν φαίνεται, τους θεσμούς που φθείρουν και τις συνειδήσεις που δεν ησυχάζουν.

Ομάδα Οpen Mind, 29/7/2025

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Βασίλειος Α. Κυβέλλος: : "Το όνειρο είναι το διαβατήριο για το πέρασμα του πρωταγωνιστή στο παράλληλο σύμπαν του παρελθόντος του".

Αλέξανδρος Παπαδάκης: "Ότι και άν κάνουμε στην ζωή μας παραμένουμε άνθρωποι με καρδιά ψυχή σώμα και αίμα".

Άγγελος Λαμέρας: "Στην εποχή μας, αυτός που νιώθει τον ρομαντισμό -είτε στον έρωτα είτε στους κοινωνικούς αγώνες- νιώθει εσωτερική εξορία".

δρ Πάρβη Πάλμου: "Η κοινωνία δεν επιβάλλει μόνο συμπεριφορές, επιχειρεί πολλές φορές να επιβάλει και την ίδια την ύπαρξη".

Γιώργος Βαγγελάκης: "Για μένα η μοναξιά προσφέρει απλόχερα δύο μεγάλα δώρα, την απόσταση και τον χρόνο".

Διαβάσαμε και προτείνουμε: "Σήμερα και κάθε μέρα" της Δήμητρας Φώτου