Είδαμε και προτείνουμε: Τα πέντε μαύρα φορέματα στο θέατρο Αλκμήνη

 


Τα Πέντε Μαύρα Φορέματα είναι μια παράσταση που αξιοποιεί τη θεατρική απλότητα για να αναδείξει σύνθετα και οικεία ζητήματα γύρω από τη γυναικεία εμπειρία. Σε ένα μοδιστράδικο που λειτουργεί ως συμβολικός τόπος μνήμης, πέντε ιστορίες ξετυλίγονται σαν ύφασμα που κόβεται και ράβεται πάνω στο σώμα των ηρωίδων. Τα μαύρα φορέματα εκτός από κοστούμια, γίνονται φορείς βιωμάτων, σιωπών και τραυμάτων που επιμένουν.

Το κείμενο προσεγγίζει γνωστά παραμύθια και τα μεταφέρει στο σήμερα με τρόπο άμεσο και αναγνωρίσιμο. Οι ηρωίδες πατούν σε αρχετυπικές μορφές, όμως αποκτούν σύγχρονη φωνή και συγκεκριμένο κοινωνικό πλαίσιο. Η δραματουργική γραφή εστιάζει στο εσωτερικό τοπίο των προσώπων και επιτρέπει στις ιστορίες να αναπτυχθούν μέσα από εξομολογητικό λόγο και σκηνική οικονομία.

Η σκηνοθεσία διατηρεί καθαρή γραμμή, δίνοντας χώρο στις ερμηνείες και στη δύναμη του λόγου. Ο ρυθμός είναι μετρημένος, με ομαλές μεταβάσεις από τη μία ιστορία στην άλλη, ώστε να διαμορφώνεται ένα ενιαίο σύνολο. Η σκηνική λιτότητα ενισχύει τη συγκέντρωση στο σώμα και στη φωνή των ηθοποιών.

Οι ερμηνείες κινούνται σε εσωτερικούς τόνους και αποφεύγουν τη δραματοποίηση. Κάθε ηρωίδα διαμορφώνει διακριτό χαρακτήρα, με αλήθεια και συνέπεια, ενώ η μορφή της μοδίστρας λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος, προσδίδοντας συνοχή και συναισθηματικό βάθος στη σύνθεση. Το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση που συνομιλεί με σύγχρονες αγωνίες και αναδεικνύει τη σημασία της έκφρασης και της προσωπικής φωνής.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαρία Χατζηαποστόλου: "Μια ολόκληρη εποχή που εμπεριέχει όλες τις εποχές, ξεδιπλώνεται μέσα στη σκέψη του Μάνου Ελευθερίου, με τον ποιητή να παραμένει πάντα πιστός σε ό,τι θεωρεί ιερό".

«Ο Κος Ζυλ» σε κείμενο & σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, από 27/2

Μαρία Σιούτα: "Επέλεξα την ηρεμία γιατί ήθελα να αποτυπώσω τη ζωή όπως πραγματικά κυλούσε τότε, με απλότητα, πίστη και αίσθηση συνέχειας χωρίς την επίγνωση του επερχόμενου τέλους".

Νατάσα Βραχλιώτη: "Το βιβλίο, όπως και κάθε βιβλίο από μόνο του έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει!"

Παρασκευή Λεβεντάκου: "Η λεκτικοποίηση του βιωμένου έρωτα και της ακόμη πιο βιωμένης απώλειάς του λειτουργεί σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης".