Είδαμε και προτείνουμε: «Merde!» .... ή....Όταν το θέατρο αυτοσαρκάζεται και (ευτυχώς) επιβιώνει!

Αν νομίζατε πως ξέρετε τι συμβαίνει πίσω από τη σκηνή, ε, γελιέστε! Το «Merde!» του Σουγιάκο μάς τραβάει την αυλαία και μας πετάει κατευθείαν μέσα στο πιο απίθανο, καυστικό και απολαυστικά χαοτικό παρασκήνιο του θεατρικού κόσμου. Όλα είναι εκεί: τα φουσκωμένα «εγώ», οι μόνιμα καθυστερημένοι σκηνοθέτες, οι ξεχασμένες ατάκες, τα δράματα που γεννιούνται στην πρόβα και οι φιλίες που καταρρέουν για μια... λάμπα φωτισμού!

Η παράσταση, με φρενήρη ρυθμό και μπόλικο αυτοσαρκασμό, καυτηριάζει όλα τα κακώς κείμενα του χώρου, από τις καλλιτεχνικές ίντριγκες μέχρι τις ατάκες τύπου «εγώ δεν παίζω αν δεν αλλάξει η σκηνή μου». Κι όμως, μέσα από το γέλιο (και τα μικρά θεατρικά “εγκλήματα”), αναδεικνύεται αυτό που κάνει το θέατρο πάντα μαγικό: η ικανότητά του να μεταμορφώνει το χάος σε συγκίνηση, την ασυνεννοησία σε ρυθμό και την ματαιοδοξία σε… κάθαρση.

Η σκηνοθεσία στοχευμένη, οι ηθοποιοί εξαιρετικοί, απόλυτα συγχρονισμένοι στο χιούμορ, στις ανατροπές και στα μικρά δράματα των χαρακτήρων τους. Οι ερμηνείες έχουν νεύρο, σωστό timing και μια υπέροχη αυτοειρωνεία που σπανίζει. Τα σκηνικά και η μουσική, ταιριαστά και ευρηματικά, δίνουν τον ρυθμό ενός έργου που δεν παίρνει τίποτα στα σοβαρά, κι όμως μιλάει σοβαρά για όλα.

Γιατί, στο τέλος της μέρας, όσο «merde» κι αν γίνεται στα παρασκήνια, το θέατρο παραμένει ανάταση ψυχής, καταφύγιο και μαγεία. Κι αυτό το έργο μάς το θυμίζει με τον πιο απολαυστικά σαρκαστικό τρόπο.

Συγχαρητήρια σε όλους κι αν κάτι αξίζει να πάρουμε μαζί μας από το «Merde!», είναι πως το θέατρο μπορεί να είναι γεμάτο εγωισμούς, παρασκήνια και λάθη, αλλά ευτυχώς… δεν χάνει ποτέ την ψυχή του!

Βλάρα Αλεξία