Είδαμε και προτείνουμε: Νεκρή φύση σε χαντάκι του Φάουστο Παραβιντίνο

 

Η παράσταση «Νεκρή φύση σε χαντάκι» του Φάουστο Παραβιντίνο μάς συγκλόνισε. Από τα πρώτα λεπτά, νιώθεις πως μπαίνεις σε έναν σκοτεινό κόσμο, μια μικρή κοινωνία που κουβαλά βία, σιωπή και απελπισία. Μια κοπέλα βρίσκεται νεκρή σε χαντάκι· η αστυνομία ερευνά, μα τα στόματα μονολογούν περισσότερο απ’ όσο απαντούν. Όλοι κάτι ξέρουν, όλοι κάτι κρύβουν.

Οι μονόλογοι δυνατοί, ρεαλιστικοί, με ωμές εξομολογήσεις και ψυχικά ξεσπάσματα. Μέσα από αυτούς, σιγά-σιγά ξετυλίγεται η αλήθεια: η κόρη, τα ναρκωτικά, οι φήμες, οι προκαταλήψεις. Η στιγμή της αποκάλυψης σε παγώνει.

Η επιλογή να ξεκινήσει η παράσταση με το Felicità είναι σχεδόν σαρκαστική· αυτό το χαρούμενο τραγούδι έρχεται σαν ειρωνεία πάνω στην απόγνωση. Οι μουσικοί εξαιρετικοί, δίνουν ατμόσφαιρα χωρίς να επιβάλλονται, και οι ηθοποιοί καθηλωτικοί, καθένας κουβαλάει ένα κομμάτι ευθύνης, ενοχής ή απάθειας.

Δεν είναι μια εύκολη παράσταση. Σε ταρακουνά. Μιλά για τη γυναικοκτονία, αλλά και για μια κοινωνία που σαπίζει σιωπηλά. Για ανθρώπους που φοβούνται να νιώσουν, να αλλάξουν, να μιλήσουν.

Φυσικά δεν παραλείπουν να μιλήσουν για τις σύγχρονες γυναικοκτονιες και φαινόμενα όπως το περιπολικό δεν είναι ταξί....

Η «Νεκρή φύση σε χαντάκι» είναι καθρέφτης. Και όταν πέφτει η αυλαία, το βλέμμα σου μένει καρφωμένο εκεί, μέσα στο σκοτάδι, να ψάχνει απαντήσεις που δεν είναι καθόλου θεατρικές.

Ομάδα OpenMind