Είδαμε και προτείνουμε: STILL! Ένα άγαλμα που γύρισε τον κόσμο


Στο θέατρο ΑΝΕΣΙΣ ζήσαμε κάτι μαγικό. Μια ιστορία χωρίς λόγια, αλλά γεμάτη μουσική, συναισθήματα και εικόνες που μιλούσαν κατευθείαν στην καρδιά. Ένα μικρό κορίτσι, που έφυγε από τον πόλεμο, βρήκε καταφύγιο κάτω από ένα άγαλμα στρατιώτη. Κρατούσε στο στήθος το μενταγιόν με τη φωτογραφία του μπαμπά της και ψιθύρισε τη λέξη «Papa». Εκείνη τη στιγμή, το άγαλμα… ζωντάνεψε.Πλησίασε το κοριτσάκι απαλά, του πήρε το μενταγιόν με τη φωτογραφία του μπαμπά της, κι έπειτα, με μια κίνηση γεμάτη φως, πέταξε πάνω της κάτι σαν χρυσόσκονη… κι έμεινε ξανά ακίνητο. Ήταν σαν να της χάριζε ένα όνειρο.

Κι έτσι άρχισε μια απίστευτη φιλία. Το κορίτσι έμαθε στο άγαλμα πώς είναι να ζεις: να περπατάς, να χαμογελάς, να τρως με μαχαιροπίρουνα, να χορεύεις κάτω από τη βροχή, να ταξιδεύεις με αερόστατο και να ονειρεύεσαι. Ο πιανίστας στο πλάι τους συνόδευε κάθε στιγμή με μουσική που απαλύνει την ψυχή, σαν να μιλούσαν οι νότες στη θέση των λέξεων.

Υπήρχαν στιγμές που θύμωναν, που διαφωνούσαν, αλλά πάντα έβρισκαν ξανά τη γαλήνη μέσα από ένα τραγούδι, ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο. Μέχρι που εμφανίστηκε ο μπαμπάς του κοριτσιού και το άγαλμα, ήρεμο πια, γύρισε στη θέση του. Μόνο που τώρα δεν ήταν πια το ίδιο, είχε μάθει να αγαπά.

Η παράσταση “STILL!” ήταν σαν παραμύθι που δεν χρειάζεται λέξεις. Μια ιστορία για τη φιλία, τη συγχώρεση, τη διαφορετικότητα και την καλοσύνη, ειπωμένη με κινήσεις, μουσική και βλέμματα. Μας έκανε να γελάσουμε, να συγκινηθούμε, να νιώσουμε πως ακόμα και ένα άγαλμα μπορεί να έχει καρδιά, αρκεί κάποιος να του δείξει πώς να αγαπά.

Μια παράσταση 60 λεπτών, φτιαγμένη για μικρά και μεγάλα παιδιά, που σου αφήνει στο τέλος ένα ζεστό χαμόγελο και μια ευχή: να μη μείνουμε ποτέ “ακίνητοι” μπροστά στον κόσμο, αλλά να τον γεμίζουμε με αγάπη.


Ομάδα OpenMind 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κάτια Ποθητού: "Είναι φανερό πως το στοιχείο της μνήμης επηρεάζεται από φόβους, επιθυμίες και τραυματικές εμπειρίες".

Μαρία Σιούτα: "Επέλεξα την ηρεμία γιατί ήθελα να αποτυπώσω τη ζωή όπως πραγματικά κυλούσε τότε, με απλότητα, πίστη και αίσθηση συνέχειας χωρίς την επίγνωση του επερχόμενου τέλους".

«Ο Κος Ζυλ» σε κείμενο & σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, από 27/2

Ρένα Πέτρου: "Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος καταγράφει όλη την ιστορία της ζωής του, έχει από μόνο του μεγάλη αξία".

Μαργαρίτα Τριανταφυλλίδου: "Το μήνυμα που θέλω να περάσω , είναι ότι όλα θέλουν τον χρόνο τους, όλα κάνουν ένα κύκλο, έτσι και τα συναισθήματα, θέλουν χρόνο μέσα μας".

Είδαμε και προτείνουμε: " Ένα κουκλόσπιτο" του Χένρι Ίψεν στη σκηνή Μπέκετ