Είδαμε και προτείνουμε: Αγγελία Θανάτου του Heiner Müller

 

Η Αγγελία Θανάτου μας άγγιξε βαθιά, όχι μόνο για την αισθητική και την ατμόσφαιρά της, αλλά και για τον τρόπο που μίλησε για την απώλεια και τη μνήμη. 

Το έργο ξεκινά μέσα από το σκοτάδι της πραγματικότητας: τις επαναλαμβανόμενες απόπειρες αυτοκτονίας της ποιήτριας Ίνγκε Μύλλερ και την τελική της εξαφάνιση. Από εκεί, όμως, η αφήγηση ξεφεύγει από τον ρεαλισμό και βυθίζεται σ’ έναν κόσμο ονείρου, μνήμης και παραίσθησης, σαν να προσπαθεί ο συγγραφέας να συνομιλήσει με τη σκιά της, να την κρατήσει λίγο ακόμη στη ζωή.

Η συνύπαρξη των δύο ηθοποιών, έδωσε στην ιστορία αυτή μια πολυεπίπεδη δύναμη. Ήταν σαν να βλέπαμε τον ίδιο άνθρωπο να παλεύει ανάμεσα σε δύο γλώσσες, δύο κόσμους, δύο εαυτούς.

Ο ιδιαίτερος χώρος, στο τζάμια κρύσταλλα, λειτούργησε σαν καθρέφτης της ψυχής. Οι αντανακλάσεις και οι σκιές έφτιαχναν έναν χώρο σχεδόν μεταφυσικό, όπου το φως και το σκοτάδι συνομιλούσαν όπως ο έρωτας με τον θάνατο.Η ζωντανή μουσική έδωσε μεγαλύτερη ώθηση προς το όνειρο.

Φύγαμε με την αίσθηση πως είχαμε παρακολουθήσει μια ποιητική αναμέτρηση με την απώλεια, μια προσπάθεια του ανθρώπου να καταλάβει τι απομένει όταν ο άλλος δεν είναι πια εδώ, αλλά η φωνή του συνεχίζει να αντηχεί.

Ομάδα OpenMind