Είδαμε και προτείνουμε: «Στρίγγλα» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιόλιου

 

Η Στρίγγλα ξεκινάει και στην αρχή λες, “εντάξει, θα γελάσουμε, θα περάσουμε καλά”. Αρχίζει χαλαρά, με κωμωδία, ρυθμό, έξυπνες ατάκες και μια αίσθηση παιχνιδιού. Δυο ηθοποιοί τα δίνουν όλα, αλλάζουν ρόλους, κοστούμια, θέσεις, ακόμα και ρυθμό, με συνοχή και χιούμορ. Μουσικά και σκηνικά, όλο το έργο ρέει όμορφα, έχει ζωντάνια και ευρηματικότητα.

Κι εκεί που γελάς και λες “οκ, είναι μια ανάλαφρη διασκευή”, ξαφνικά το πράγμα αλλάζει. Η γνωριμία τους μπαίνει σε άλλο επίπεδο. Αυτή επιμένει “ούτε στα όνειρά σου”, κι εκείνος βάζει σκοπό να τη “δαμάσει”. Με γλυκόλογα, με χειρισμό, με επιμονή. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβεις, το γέλιο παγώνει λίγο. Με λόγια και γλυκόλογα, τη μπέρδεψε, την έκανε να αμφιβάλει για τον εαυτό της, μια ψυχολογική χειραγώγηση κανονική.

Κι αυτή; Επαναπροσδιορίζεται. Υποτάσσεται ή το παίζει; Δεν είναι σίγουρο. Αυτό είναι και το πιο ωραίο σημείο: το έργο αφήνει το ερώτημα ανοιχτό. Υποτάχθηκε ή προσποιήθηκε για να επιβιώσει;

Δυο εξαιρετικοί ηθοποιοί, χημεία, ενέργεια, δουλεμένοι μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Ευρηματική σκηνοθεσία, έξυπνοι διάλογοι και ένα τέλος που σε αφήνει να σκέφτεσαι.

Κωμωδία ή δράμα; Ίσως και τα δύο. Πάντως, σίγουρα, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες “Στρίγγλες” που έχουμε δει.

Βλάρα Αλεξία