Είδαμε και προτείνουμε: IRЯINA της Γιώτας Αργυροπούλου

 

Τρεις νέες γυναίκες, γεμάτες ενέργεια, ομορφιά και πάθος, συστήνονται όλες με το ίδιο όνομα: Ιρίνα. Από την πρώτη στιγμή νιώθεις πως κάτι ιδιαίτερο συμβαίνει, σαν να βλέπεις τρεις εκδοχές της ίδιας ψυχής.

Γιορτάζουν τα 20ά τους γενέθλια, αλλά και τη μνήμη του πατέρα τους, έναν χρόνο μετά τον θάνατό του. Η κάθε μία κουβαλά τον δικό της τρόπο να θυμάται, να πενθεί, να συνεχίζει. Μέσα από μικρές ιστορίες, τραγούδια και κινήσεις, ξεδιπλώνουν τη διαδρομή τους προς τη Μόσχα, όχι σαν προορισμό, αλλά σαν σύμβολο ελευθερίας και αυτογνωσίας.

Η παράσταση είναι γεμάτη ρυθμό, μουσική και σώμα. Οι Ιρίνες δεν στέκονται ακίνητες· κινούνται, πάλλονται, αντιστέκονται. Και κάπου εκεί, μέσα στη ροή του λόγου και του χορού, αναδύεται ένα δυνατό μήνυμα: ότι κάθε γυναίκα έχει μέσα της στιγμές αντίστασης, στιγμές που χρειάστηκε να πει το δικό της «όχι» στον ρόλο που η κοινωνία ή το οικογενειακό της περιβάλλον είχε ήδη ορίσει για εκείνη. Αυτή η στιγμή του «όχι», της αυθεντικής άρνησης να υποταχθείς, μοιάζει να είναι και η πιο ουσιαστική.

Η IRЯINA είναι μια πρόβα μνήμης και ελευθερίας και οχι απλώς μαι διασκευή του Τσέχοφ. Μια παράσταση που μιλά για τη γυναίκα του σήμερα, που κουβαλά το παρελθόν της αλλά παλεύει να το μεταμορφώσει σε μέλλον.

Φεύγοντας, νιώθεις σαν να έχεις παρακολουθήσει κάτι αληθινό και ζωντανό. Κάτι που σε κάνει να σκεφτείς τη δική σου «Μόσχα», εκείνον τον τόπο που ονειρεύεσαι να φτάσεις, ακόμα κι αν δεν φτάσεις ποτέ.

Ομάδα OpenMind

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαρία Χατζηαποστόλου: "Μια ολόκληρη εποχή που εμπεριέχει όλες τις εποχές, ξεδιπλώνεται μέσα στη σκέψη του Μάνου Ελευθερίου, με τον ποιητή να παραμένει πάντα πιστός σε ό,τι θεωρεί ιερό".

Νατάσα Βραχλιώτη: "Το βιβλίο, όπως και κάθε βιβλίο από μόνο του έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει!"

Είδαμε και προτείνουμε: «Το Μεγάλο μας Τσίρκο»: Μια λαϊκή τελετουργία μνήμης στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

Καλλιέρη Ευδοξία: "Τα παιδιά τείνουν να αποδέχονται τη διαφορετικότητα και αξιολογούν το γεγονός αυτό ανάλογα με την καθοδήγηση των γονιών τους".

Ανθή Γουρουντή: "Η εποχή των αντιφάσεων, ο τόπος και χρόνος που ζούμε, κάνει το συγκεκριμένο έργο εξαιρετικά επίκαιρο, παρουσιάζοντας την ανάγκη του ανθρώπου για πνευματική ανάταση και την τάση του για εξέλιξη ακόμα και μέσα από τον θάνατο".