Είδαμε και προτείνουμε: «Βροχή τα βέλη» του Μηνά Βιντιάδη, που παρουσιάζεται στο Calderone Art Space

Στο «Βροχή τα βέλη» του Μηνά Βιντιάδη, που παρουσιάζεται στο Calderone Art Space, ο Στράτος Τζώρτζογλου καταθέτει ένα κομμάτι ψυχής.

Η παράσταση, μια ιστορία αγάπης, απώλειας και συγχώρεσης, στηρίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά στην παρουσία του. Κι εκείνος ανταποκρίνεται με ορμή και παλμό. Παίζει με ένταση, με ειλικρίνεια, με μια διάθεση εξομολογητική που δεν αφήνει περιθώριο για απόσταση. Ο ήρωας,ένας άντρας που, στα πενήντα του, κάνει τον απολογισμό της ζωής του περιμένοντας τους καλεσμένους στα γενέθλιά του, κινείται διαρκώς ανάμεσα στο χιούμορ και στη συγκίνηση. Ο Τζώρτζογλου υπηρετεί αυτό το εκκρεμές συναισθημάτων με φυσικότητα: από την αυτοσαρκαστική ελαφρότητα περνά στην ευθραυστότητα και από εκεί στη δραματική κορύφωση χωρίς επιτήδευση.

Η σκηνική του ενέργεια είναι αδιάκοπη. Δεν «αφηγείται» απλώς μια ιστορία αλλά τη βιώνει μπροστά μας και ο ίδιος. Οι εξομολογήσεις για τον χαμένο έρωτα, τη ματαιότητα του ναρκισσισμού, την ανάγκη να αρέσεις, τις οικογενειακές απώλειες και το ανεκπλήρωτο όνειρο της πατρότητας αποκτούν βάρος γιατί μοιάζουν να ακουμπούν σε προσωπικό βίωμα. Τα τραγούδια του Γιάννη Ζουγανέλη λειτουργούν σαν συναισθηματικές γέφυρες, «ντύνοντας» τον λόγο και ενισχύοντας τη ροή της αφήγησης, χωρίς να επισκιάζουν την κεντρική παρουσία.

Το έργο του Βιντιάδη αγγίζει γνώριμα θέματα, τις σχέσεις των δύο φύλων, τον φόβο της μοναξιάς, την ανάγκη για επανεκκίνηση και ίσως σε ορισμένα σημεία ακολουθεί μια αναμενόμενη δραματουργική πορεία. Ωστόσο, η ερμηνεία του Τζώρτζογλου είναι εκείνη που το απογειώνει. Με πάθος, γενναιοδωρία και μια σχεδόν παιδική επιθυμία για λύτρωση, κρατά το κοινό σε μια διαρκή συναισθηματική εγρήγορση.

Το ερώτημα που αιωρείται στο τέλος, «Είναι αργά για ν’ αλλάξω;», δεν αφορά μόνο τον ήρωα. Αφορά όλους μας. Κι ίσως γι’ αυτό η παράσταση βρίσκει τον στόχο της: γιατί, μέσα από μια προσωπική εξομολόγηση, μιλά για τη συλλογική μας ανάγκη να ξαναγεννηθούμε, έστω και την ύστατη στιγμή.