Στον Διονύση Μαρίνο το Βραβείο The Athens Prize for Literature

 

Ο Διονύσης Μαρίνος είναι ο νικητής του Athens Prize for Literature 2025 (Ξανα)γνωρίστε το σουρεαλιστικό του μυθιστόρημα Σαν Νορμάλ     Το περιοδικό Δέκατα ανακοίνωσε τη Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2026 τα δύο μυθιστορήματα (ένα από την εγχώρια παραγωγή και ένα ξένο) στα οποία απονέμεται το Athens Prize for Literature, που πλέον θεωρείται θεσμός και χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης στον λογοτεχνικό χώρο, σε μια εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο θέατρο Ολύμπια, στην Αθήνα. Τα βραβεία απένειμε, εκ μέρους του δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα, η πρόεδρος του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ), Ρωξάνη Μπέη-Καραμπότσου, σε εκδήλωση που παρουσίασε η Αναστασία Σιώτου.  ​Στην κατηγορία του ελληνικού μυθιστορήματος η κριτική επιτροπή, μέλη της οποίας ήταν οι συγγραφείς Κωνσταντίνος Μπούρας, Βασίλης Ρούβαλης, Χρύσα Σπυροπούλου, Δημήτρης Σωτάκης και Χρύσα Φάντη, αποφάσισε να απονείμει το βραβείο στο Σαν Νορμάλ του Διονύση Μαρίνου, ενός εξαιρετικά επινοητικού και ταλαντούχου συγγραφέα. Πρόκειται για μια βράβευση που μας συγκινεί βαθιά, καθώς το βιβλίο σπάει τα καλούπια του ελληνικού μυθιστορήματος και θέτει σύνθετα μα διασκεδαστικά ερωτήματα γύρω από την ίδια τη συγγραφή.   Η πλοκή εξελίσσεται σε μια επινοημένη πόλη, που θα μπορούσε να ονομαστεί Twin Peaks, καθώς παράξενα γεγονότα συμβαίνουν στους ήρωες (κυρίως άντρες) που περιπλανώνται στους δρόμους της: άνθρωποι χάνονται στη θάλασσα μέσα στα σπίτια τους, ζώα ζηλεύουν παθολογικά σαν να ήταν ερωτικοί σύντροφοι, άντρες παίζουν πιάνο χωρίς να ακουμπούν τα πλήκτρα. Ο συγγραφέας παρακολουθεί το βιβλίο του να γράφεται από έναν ήρωά του, αφού πρώτα συναντήσει στον δρόμο την πανέμορφη ηρωίδα του. Μέσα από αυτή τη σπονδυλωτή πλοκή δημιουργεί ένα αξιοθαύμαστο, σχεδόν οστερικό σύμπαν, αναδεικνύοντας τη διαλεκτική σχέση δημιουργού και δημιουργήματος.   Η κριτική επιτροπή επισήμανε, μεταξύ άλλων: «Το Σαν Νορμάλ του Διονύση Μαρίνου είναι ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα, οι ήρωες του οποίου θαρρείς πως έχουν ξεπηδήσει από τις σελίδες έργων γνωστών συγγραφέων. Κινούνται μέσα σε μια πόλη που μοιάζει συνηθισμένη, ωστόσο, κρύβει ρωγμές. Τα μυστικά της διαβρώνουν την κανονικότητα και θέτουν το ερώτημα: ποιος ορίζει τι είναι “νορμάλ”  ̶  ο παρατηρητής ή ο παρατηρούμενος;»   Το Σαν Νορμάλ είναι ένα ανατρεπτικό μυθιστόρημα που αγαπήθηκε τόσο από τους αναγνώστες όσο και από την κριτική. Είμαστε πολύ υπερήφανοι για τη διάκριση του Διονύση Μαρίνου και του ευχόμαστε να συνεχίσει ακάθεκτος να πλάθει κόσμους που μας συναρπάζουν.   Ο Μπαρτλ ήταν ανένδοτος, αλλά συγγραφείς σαν τον Μπαρτλ δεν θα μπορούσαν να είναι κάτι άλλο. Ακόμα και τη στιγμή που έγραφα την ιστορία γελούσα με την εμμονή του Μπαρλτ στην καθαρότητα των συγγραφικών προθέσεών του και την εριστική διακήρυξη της απόλυτης ελευθερίας του να χαράξει εκείνος –και κανένας άλλος– την πορεία της ιστορίας. Λίγο θα τον ενδιάφερε αν τον πληροφορούσε κάποιος ότι και ο ίδιος γέννημα της μυθοπλασίας ήταν, τίποτε παραπάνω από ήρωας ενός συγγραφέα, που όμως λειτουργούσε περισσότερο δημοκρατικά από εκείνον. Διατηρώ στον εαυτό μου το δικαίωμα της τελικής απόφασης, αυτό δεν μπορεί να αλλάξει, ένα κείμενο δεν γράφεται μόνο του, χρειάζεται η επενέργεια του συγγραφέα, όμως κατά τη διάρκεια της γραφής αφήνω πάντα μια ανοιχτή χαραμάδα στην επιείκεια να αφυπνιστεί από την ίδια την πλοκή. Οι ήρωές μου είναι κάτι άλλο από εμένα και τους αντιμετωπίζω ως ανθρώπους που τους γνωρίζω για πρώτη φορά, επομένως θέλω να μάθω πρώτα πώς σκέφτονται κι ύστερα, πολύ ύστερα, να τους βοηθήσω να αλλάξουν τροπάρι. Απόσπασμα από το βιβλίο ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ Στην ερώτηση της Γεωργίας Χάρδα και του Fractal τι είναι τελικά η λογοτεχνία, ο συγγραφέας απαντάει: «Η λογοτεχνία γεννιέται από το ακριβό υστέρημα του ανθρώπου. Από φτηνά υλικά και όχι από χρυσάφι. Προφανώς χωρίς τη λογοτεχνία ή την τέχνη γενικότερα, η ζωή θα ήταν αβίωτη. Πώς θα ήταν να μην ξέραμε την ύπαρξη του Οιδίποδα, του Άμλετ, της Μπλανς Ντυμπουά, του Γιόσεφ Κ και κάμποσων άλλων ηρώων; Η λογοτεχνία εξυψώνει τον άνθρωπο, του δείχνει το δραματικό βάθος του. Θέτει τα μεγάλα ερωτήματα της ύπαρξης χωρίς να προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Μάλλον, δεν προσφέρει καν απαντήσεις. Αναζωπυρώνει όμως μέσα μας όλες εκείνες τις μικρές φλόγες που σιγοκαίνε και κάποια στιγμή φουντώνουν και, αντί να μας καίνε, μας δροσίζουν». Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη τη συνέντευξη.  ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΝ ΝΟΡΜΑΛ Η Διώνη Δημητριάδου γράφει στο diastixo.gr: «Ο καθηγητής Μον Τριστ και οι φοιτητές του, η Θίντα, ο Ντιν, ο Ιάπωνας Χικάρι, ο νάνος παρέα με τον Κινγκ, το λευκό λιοντάρι, η Κασούμι, ο εξαφανισμένος Ναπολέων, ο Φρον, όλοι ανήκουν στην ιστορία τους όσο και στις ιστορίες των άλλων. Κι εδώ ακριβώς στήνεται το άψογο “παιχνίδι” της γραφής, επάνω στους ήρωες αυτών των ιστοριών που έχουν τη δύναμη να αυτονομηθούν από τον δημιουργό τους και να διεκδικήσουν το δικαίωμα της αυτομυθοπλασίας, εγκαλώντας τον για τα όποια παθήματα αυτός τους αναγκάζει να περάσουν. Δεν νομίζω να υπάρχει συγγραφέας που να μην ένιωσε –έστω και για λίγο– ότι οι ήρωες είναι που τον κατευθύνουν και χαράζουν την πορεία τους, και όχι αυτός που τους δημιουργεί. Οι επινοημένες περσόνες αποκτούν αληθινή υπόσταση και συχνά αποφασίζουν για την τύχη τους, άρα και για την πορεία της αφήγησης, αιφνιδιάζοντας τον συγγραφέα, που απλώς αφήνεται στη δική τους ικανότητα να διαμορφώσουν όχι μόνο μυθοπλασία αλλά και ζωή προσωπική. Πρόκειται για μια μαγική συνθήκη της λογοτεχνίας, προς την οποία καλό είναι να συμφιλιώνεται ο κάθε συγγραφέας». Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το κείμενο.   Η Ζωή Καραμήτρου τονίζει στην εφημερίδα Η Καθημερινή: «Σκοτεινές μεριές είναι το μυαλό και η ψυχή των ηρώων, το μυαλό τους παίζει παιχνίδια ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία, η ψυχή τους πλανιέται ανάμεσα στο θέλω, μπορώ, πρέπει, επιτρέπεται, ανάμεσα στην ενοχή και στην αλήθεια, στο παιχνίδι του ονείρου κι εκείνου του κυματισμού της θάλασσας, της λίμνης, του νερού. Είναι φοβερό πόσο σημαντικό είναι το νερό σε τούτο το βιβλίο, η κίνηση, η πλημμυρίδα, η στέρηση, το νερό που ξεπλένει και καθαγιάζει, το νερό που τρομάζει, πνίγει, το νερό του ονείρου και του εφιάλτη». Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το άρθρο.   Ο συγγραφέας Δημήτρης Στεφανάκης αναφέρει στο fosonline.gr: «Ο Διονύσης Μαρίνος ανήκει στη γενιά των λογοτεχνών που βρίσκεται στα πράγματα, ανάμεσα σε μια γενιά που έρχεται και σε μια άλλη που απέρχεται, επομένως κάθε βιβλίο του είναι ένα γεγονός. Οι συγγραφείς με τους οποίους συνοδοιπορεί έχουν βγει από το ντοστογιεφσκικό Υπόγειο, διεκτραγωδώντας το συγγραφικό τους εγώ. Τούτο σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να επινοήσεις έναν κόσμο με τις διαστάσεις του πραγματικού. Αρκεί μόνο να κατατεμαχίσεις το εγώ σου σε όσα κομμάτια επιθυμείς και να δημιουργήσεις μια σειρά από ετερώνυμα καθώς και την ελάχιστη αναγκαία ψευδαίσθηση του ρεαλισμού. Ο Μαρίνος προχώρησε λίγο παρακάτω, επινοώντας τη δική του Γιοκναπατάφα, που τη βαφτίζει Σαν Νορμάλ». Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το άρθρο. ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ​O Διονύσης Μαρίνος γεννήθηκε το 1971 στην Αθήνα. Είναι δημοσιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας. Τα τελευταία χρόνια παραδίδει μαθήματα δημιουργικής γραφής. Υπήρξε μέλος της ομάδας εργασίας για τη δημιουργία του δανειστικού τμήματος της Εθνικής Βιβλιοθήκης και επί τρία χρόνια ήταν μέλος της Επιτροπής Κρατικών Βραβείων (μεταφρασμένη λογοτεχνία). Από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ κυκλοφορεί και το μυθιστόρημά του Μπλε ήλιος (2021).