ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: «ΑΝ Μ’ ΑΚΟΥΣ, ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΕΙΣΜΟΣ» του Χρίστου Χαλικιά
Το «ΑΝ Μ’ ΑΚΟΥΣ, ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΕΙΣΜΟΣ» του Χρίστου Χαλικιά λειτουργεί ως συνθήκη ακρόασης, όχι ως παράσταση αφήγησης.
Αποσύρει συνειδητά τα βασικά στηρίγματα πρόσληψης (πλοκή, κλιμάκωση, θεαματικό “αντάλλαγμα”) και εγκαθιστά ένα σταθερό τρίπτυχο: «ΦΩΝΗ — ΣΙΩΠΗ — ΔΙΑΡΚΕΙΑ».
Η σκηνοθετική επιλογή είναι δομική: δεν “οδηγεί”, δεν “ανταμείβει”, δεν “εξηγεί”.
Η φωνή δεν συνοδεύεται — επιβάλλεται ως κεντρικός κορμός.
Ο χρόνος δεν οργανώνεται για να περάσει — οργανώνεται για να βαραίνει.
Το έργο δεν διεκδικεί καθολική αποδοχή. Παράγει, αναπόφευκτα, διαχωρισμό θεατών:
όσοι αναζητούν ευκολία πρόσληψης θα αποσυρθούν,
όσοι παραμείνουν θα κληθούν να σταθούν χωρίς ερμηνευτικές “χειρολαβές”.
Ο “σεισμός” εδώ δεν είναι εφέ.
Είναι μετατόπιση θέσης: ο θεατής παύει να είναι ασφαλής παρατηρητής.
Ή ακούει — ή αποσύρεται.
Αίας Ζαρκογιάννης
Επιμελητής Παραστατικών Τεχνών
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου