Είδαμε και προτείνουμε: Η ΚΟΥΖΙΝΑ σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή στο Θέατρο Κιβωτός

 

Στο Θέατρο Κιβωτός, η «Κουζίνα» του Άρνολντ Γουέσκερ είναι μια βιωματική κατάδυση σε έναν οργασμικό ρυθμό. Ο Γιώργος Κουτλής, αναμετρώμενος με ένα κλασικό δείγμα του βρετανικού ρεαλισμού του '50, καταφέρνει να παρακάμψει τη γραμμικότητα της αφήγησης, μετατρέποντας τη σκηνή σε έναν ζωντανό, παλλόμενο οργανισμό.

Το μεγαλύτερο στοίχημα της παράστασης κερδίζεται στον τρόπο που διαχειρίζεται τον χώρο και τα σώματα. Αν και το ίδιο το έργο του Γουέσκερ διακρίνεται από μια σχετική δραματουργική λιτότητα,μια «φέτα ζωής» χωρίς περίπλοκες πλοκές ή ανατροπές, ακριβώς αυτή η απλότητα γίνεται στα χέρια του Κουτλή το ιδανικό υπόβαθρο για να αναδειχθεί η σκηνοθετική του δεξιοτεχνία.

Η σκηνή μετατρέπεται σε ένα χορογραφημένο πεδίο μάχης. Η διαχείριση του συνόλου των 14 ηθοποιών είναι υποδειγματική: οι κινήσεις τους, από το κόψιμο των υλικών μέχρι το σερβίρισμα, αποκτούν μια τελετουργική ακρίβεια. Ο θεατής παρασύρεται από αυτή την «ορχήστρα» σωμάτων, όπου η εξαντλητική επανάληψη της εργασίας δεν κουράζει, αλλά υπνωτίζει, αναδεικνύοντας τη σωματικότητα του ρόλου.

Η πιο εμπνευσμένη στιγμή της παράστασης εντοπίζεται αναμφίβολα στην ευφυή χρήση της μουσικότητας. Υπάρχει μια σχεδόν μαγική μετάβαση από τον ρεαλιστικό θόρυβο της δουλειάς στην απόλυτη αρμονία. Ο ήχος από τα κατσαρολικά, τα κουζινικά σκεύη και τα εργαλεία δουλειάς παύει να είναι θόρυβος και γίνεται κρουστό, δημιουργώντας μια πρωτότυπη βιομηχανική συμφωνία.

Αυτές οι στιγμές, όπου οι ηθοποιοί τραγουδούν ή παράγουν ρυθμό με τα αντικείμενα του μόχθου τους, λειτουργούν λυτρωτικά. Προσφέρουν τις απαραίτητες ανάσες μέσα στο «καζάνι που βράζει» και υπενθυμίζουν πως ακόμη και μέσα στην πιο σκληρή ρουτίνα, η τέχνη και η ανθρώπινη φωνή βρίσκουν πάντα ρωγμές για να ακουστούν.

Στο κέντρο αυτού του μικρόκοσμου, ο Μιχάλης Σαράντης ηγείται ενός συνόλου που λειτουργεί με αξιοθαύμαστη χημεία. Πέρα από την τεχνική αρτιότητα και τους φρενήρεις ρυθμούς, η παράσταση πετυχαίνει κάτι ουσιαστικότερο: να συγκινήσει. Μέσα στον αμείλικτο ρυθμό της παραγωγής, οι σιωπηλές ματιές, τα ανείπωτα όνειρα και οι στιγμιαίες εξομολογήσεις των ηρώων αποκτούν ειδικό βάρος.

Ο Κουτλής φωτίζει με ευαισθησία το υπαρξιακό αδιέξοδο των χαρακτήρων, χωρίς να καταφεύγει σε διδακτισμούς. Η πολιτική χροιά του έργου αναδύεται αβίαστα, όχι μέσα από βαρύγδουπους διαλόγους, αλλά μέσα από την ίδια την ένταση των σωμάτων που διεκδικούν το δικαίωμα να ονειρευτούν.

Η «Κουζίνα» στο Θέατρο Κιβωτός είναι μια παράσταση συνόλου, γεμάτη ενέργεια και παλμό. Ακόμη και αν η δραματουργία φαντάζει σε σημεία απλή, η σκηνοθετική προσέγγιση την απογειώνει, προσφέροντας ένα θέαμα που ισορροπεί δεξιοτεχνικά ανάμεσα στο χάος και την αρμονία, τον κυνισμό και την τρυφερότητα. Μια εμπειρία που μένει στον θεατή για την ένταση και την αλήθεια της.