Διαβάσαμε και προτείνουμε: «Ζαΐρα: Μια αγάπη γεννημένη στο Αϊβαλί» της Μαρίας Ν. Σιούτα

 

Το βιβλίο της Μαρίας Ν. Σιούτα, «Ζαΐρα: Μια αγάπη γεννημένη στο Αϊβαλί», είναι ένα ταξίδι αισθήσεων και μνήμης σε μια από τις πιο εμβληματικές πατρίδες του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Η συγγραφέας δεν περιορίζεται στην απλή εξιστόρηση ενός έρωτα, αλλά στήνει ένα πλούσιο σκηνικό στο κοσμοπολίτικο Αϊβαλί, ανασταίνοντας με τη γραφή της τις μυρωδιές, τις παραδόσεις και την πνευματική αίγλη μιας πολιτείας που έσφυζε από ζωή λίγο πριν τη μεγάλη Καταστροφή.

Η ουσία του έργου βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο η προσωπική ιστορία πλέκεται με τη συλλογική μοίρα. Η οικογένεια του Γιωργή και της Κατίνας γίνεται ο καθρέφτης μιας ολόκληρης κοινωνίας που ευημερεί, αψηφώντας τις σκιές που πυκνώνουν στον ορίζοντα. Μέσα σε αυτή την αμέριμνη περιήγηση στις ομορφιές των Μοσχονησίων και του Αδραμυττίου, η Σιούτα τοποθετεί έναν «ασύμβατο» έρωτα, αυτόν του γιου της οικογένειας με τη Ζαΐρα, που λειτουργεί ως καταλύτης. Αυτή η «αταίριαστη» αγάπη προκαλεί ρωγμές στα κοινωνικά στερεότυπα της εποχής, αναδεικνύοντας τη δύναμη του συναισθήματος να υπερβαίνει τα όρια του μικρόκοσμου.

Ρέουσα και βαθιά περιγραφική, η γραφή της συγγραφέως αναδεικνύει τον πλούσιο πολιτισμό της χαμένης μικρασιατικής γης, όχι ως ένα μουσειακό είδος, αλλά ως μια ζωντανή δύναμη γεμάτη ήθη, έθιμα και μαγικές ιστορίες από τα παλιά. Ο έρωτας της Ζαΐρας και του αγαπημένου της γίνεται το σύμβολο μιας ελπίδας που βρίσκει χώρο να ευοδωθεί, ακόμα και όταν οι συνθήκες μοιάζουν απαγορευτικές.

Πρόκειται για ένα ανάγνωσμα που συγκινεί με την αυθεντικότητά του και προσφέρει μια ουσιαστική ματιά στην ανθρωπογεωγραφία της Μικράς Ασίας. Είναι ένας ύμνος στην αγάπη που τολμά να ριζώσει σε εύφορο αλλά και βασανισμένο έδαφος, υπενθυμίζοντάς μας ότι οι ομορφότερες ιστορίες είναι εκείνες που ανθίζουν κόντρα στις προσδοκίες των άλλων.