Διαβάσαμε και προτείνουμε: "Δεν φοβάμαι το διαφορετικό" της Ελευθερίας Χαλίλι

 

Το βιβλίο της Ελευθερίας Χαλίλι, «Δεν φοβάμαι το διαφορετικό», αποτελεί ένα τρυφερό αλλά και εξαιρετικά θαρραλέο ανάγνωσμα, το οποίο τολμά να αγγίξει ένα από τα πιο ευαίσθητα και δύσκολα θέματα στην παιδική λογοτεχνία: τη σοβαρή ασθένεια και τις εμφανείς σωματικές αλλαγές που αυτή επιφέρει σε ένα παιδί. Μέσα από την ιστορία της μικρής Λεό, η συγγραφέας δεν περιορίζεται στην αφήγηση ενός ιατρικού περιστατικού, αλλά συνθέτει έναν ύμνο στην ψυχική ανθεκτικότητα, προσφέροντας παράλληλα ένα πολυδιάστατο παιδαγωγικό εργαλείο.

Η μεγαλύτερη αρετή του βιβλίου έγκειται στην ειλικρίνεια με την οποία προσεγγίζει την πραγματικότητα. Χωρίς να καταφεύγει σε υπερβολικούς εξωραϊσμούς, το κείμενο αποτυπώνει τις δυσκολίες της θεραπείας και, κυρίως, το κοινωνικό κόστος της διαφορετικότητας, όπως την απώλεια των μαλλιών. Σκηνές βγαλμένες από την καθημερινότητα της σχολικής τάξης, όπου η αμηχανία, η περιέργεια ή ακόμα και η σκληρότητα των παιδιών εκδηλώνονται αυθόρμητα, όπως το γέλιο της Νέλλης ή οι αδιάκριτες ερωτήσεις, δίνουν στον εκπαιδευτικό και τον γονέα την ιδανική αφορμή για να καλλιεργήσουν την ενσυναίσθηση. Είναι μια ευκαιρία να συζητηθεί πώς τα λόγια και οι αντιδράσεις μας επηρεάζουν τον ψυχισμό του άλλου, μετατρέποντας την ανάγνωση σε μάθημα συναισθηματικής νοημοσύνης.

Παράλληλα, το βιβλίο λειτουργεί καταλυτικά στην απομυθοποίηση της ασθένειας. Μέσα από τη φιγούρα της «κυρίας Άνθιας», αναδεικνύεται η σημασία της σωστής ενημέρωσης: όταν εξηγούμε στα παιδιά τι συμβαίνει, ο φόβος υποχωρεί και το «διαφορετικό» εντάσσεται στη φυσιολογική ροή της ζωής. Το βιβλίο διδάσκει με απλότητα πως η εξωτερική εμφάνιση είναι κάτι μεταβλητό, σε αντίθεση με τον χαρακτήρα και την ψυχή που παραμένουν σταθερά, προσφέροντας ένα ισχυρό αντίδοτο σε φαινόμενα αποκλεισμού και σχολικού εκφοβισμού.

Ακόμη και η εικαστική προσέγγιση του βιβλίου υπηρετεί τον παιδαγωγικό του στόχο. Η επιλογή της τεχνικής του κολάζ και των γήινων υφών δημιουργεί μια αισθητική που απομακρύνεται από τον σκληρό ρεαλισμό, επιτρέποντας στα παιδιά να εστιάσουν στο συναίσθημα και όχι στην εικόνα της ασθένειας. Συνολικά, το «Δεν φοβάμαι το διαφορετικό» είναι ένα βιβλίο που σέβεται τη νοημοσύνη των παιδιών, προάγοντας όχι απλώς την ανοχή, αλλά την ουσιαστική, ενεργητική αποδοχή και την αλληλεγγύη.