Βασίλης Πασλίδης: "Η Θράκη για μένα δεν είναι μια καλλιτεχνική επιλογή, είναι το βίωμά μου".

Ο Βασίλης Πασλίδης επιστρέφει με τη «Στροφή», έναν δίσκο που δεν δηλώνει απλώς αλλαγή ήχου, αλλά μια εσωτερική μετατόπιση. Με βαθιές ρίζες στη Θράκη και βλέμμα στραμμένο στο σήμερα, παντρεύει την παράδοση με τον ηλεκτρισμό του σύγχρονου ήχου, τη συγκίνηση με την ένταση της εποχής. Στη συζήτησή μας μιλά για τον χρόνο που περνά, για τα τραγούδια που αλλάζουν νόημα μαζί μας, για την ειλικρίνεια ως κοινό τόπο στίχων και μουσικής, αλλά και για τη σκηνή ως χώρο συνάντησης και αληθινής επικοινωνίας. Η «Στροφή» είναι το επόμενο κεφάλαιο μιας διαδρομής που συνεχίζει να γράφεται με συνέπεια, τόλμη και αλήθεια.

Βασίλης Πασλίδης

Η «Στροφή» σηματοδοτεί έναν νέο ήχο και μια νέα στάση. Τι ήταν αυτό που ένιωσες ότι έπρεπε να αλλάξει καλλιτεχνικά, ώστε να γεννηθεί αυτός ο δίσκος;

“Πιστεύω πως κάθε δίσκος είναι η φωτογραφία μιας συγκεκριμένης στιγμής. Τα άλμπουμ "2 χρόνια συγκατοίκηση" και "Τι είχαμε τι χάσαμε", είναι οι αλήθειες εκείνης της εποχής και παραμένουν αναλλοίωτες μέσα μου. Όμως, μεγαλώνοντας, αλλάζουν τα βιώματα, αλλά και τα πράγματα που μας συγκινούν.

 Η "Στροφή" δεν είναι μια προσπάθεια να γίνω κάποιος άλλος, αλλά η ανάγκη μου να μιλήσω για το σήμερα με τις λέξεις και τους ήχους που με δονούν τώρα.

Είναι, αν θέλετε, το επόμενο κεφάλαιο σε μια ιστορία που συνεχίζεται, με την ίδια ειλικρίνεια, αλλά με διαφορετικά ηχοχρώματα”.

Η σύμπραξη ηλεκτρονικών στοιχείων με παραδοσιακά όργανα δημιουργεί μια ιδιαίτερη μυσταγωγική ατμόσφαιρα. Πώς προέκυψε αυτή η ανάγκη και τι εκφράζει για σένα σήμερα;

“Όλοι μας είμαστε άνθρωποι με βαθιές ρίζες και παραδόσεις, κάτι που κουβαλάμε στο dna μας, όμως πλέον ζούμε και αναπνέουμε σε έναν ψηφιακό και ταχύτατο περιβάλλον. Ειδικά στις μεγαλουπόλεις. Πάντα μου άρεσε να προσπαθώ να παντρέψω τον σύγχρονο ήχο, τον τρόπο που σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε σήμερα, με τον φυσικό ήχο και την παράδοση”.

Οι στίχοι του Χρήστου Πασλίδη και του Μάνου Ξυδούς κουβαλούν διαφορετικές γενιές και ευαισθησίες. Πώς συνομιλούν αυτές οι δύο φωνές μέσα στον δίσκο;

“Και οι δύο φωνές έχουν κοινό παρανομαστή, την ειλικρίνεια. Για εμένα δεν υπάρχουν δύο στιχουργοί. Η απλότητα του στίχου χωρίς να προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με δύσκολες λέξεις, πιστεύω είναι αυτό που τους ενώνει στον δίσκο.

Είτε τραγουδάω στίχο του αείμνηστου Μάνου Ξυδούς που φέρνει μαζί του μια ολόκληρη κληρονομιά στο ελληνικό τραγούδι, είτε του αδερφού μου, Χρήστου Πασλίδη, γίνονται ένα πράγμα, η σημερινή μου αλήθεια”.

Προέρχεσαι από τη Θράκη, έναν τόπο με έντονη μουσική μνήμη. Πόσο συνειδητά κουβαλάς την καταγωγή σου στον σύγχρονο ήχο που δημιουργείς;

“Η Θράκη για μένα δεν είναι μια καλλιτεχνική επιλογή, είναι το βίωμά μου. Θυμάμαι να λέω από μικρός όταν ήμουν στο χορευτικό με τα παραδοσιακά, ότι με γκάιντα πάω και στον πόλεμο. Μου έδινε θάρρος, ένταση. Μεγάλωσα με αυτούς τους ήχους, οπότε η καταγωγή μου βγαίνει στη μουσική μου σχεδόν ασυναίσθητα”.

Μετά από 12 χρόνια δισκογραφικής πορείας, πώς κοιτάς σήμερα τα παλιότερα τραγούδια σου όταν τα φέρνεις στη σκηνή δίπλα στο νέο υλικό; Αλλάζουν νόημα;

“Δώδεκα χρόνια είναι αυτά, μια φράση που τραγούδησα παλιότερα και δεν με άγγιξε τόσο, σήμερα έχει βρει την πληγή της ή μία χαρά. Στη σκηνή όλα γίνονται ένα, γιατί η φωνή και η ειλικρίνεια παραμένει ίδια. Εκείνα δεν έχουν αλλάξει, αλλά εγώ. Τα παλιά και τα νέα μου τραγούδια, με κάνουν να νιώθω ότι η διαδρομή μου έχει μια συνέπεια, μπορεί να άλλαξα, αλλά η ανάγκη μου να τα επικοινωνήσω παραμένει η ίδια”.

Λες πως αυτή η βραδιά είναι κάτι περισσότερο από μια συναυλία. Τι θέλεις να βιώσει ο ακροατής φεύγοντας από το live στο Caja de Musica;

“Για μένα, η επιτυχία του live δεν κρίνεται στο πόσο καλά παίξαμε και αν ήταν τελείως γεμάτο το μαγαζί, αλλά στο αν καταφέραμε να γίνουμε μια παρέα. Θέλω ο ακροατής να φύγει γεμάτος, έχοντας νιώσει ότι αυτό που συνέβη εκεί μέσα ήταν αληθινό, χειροποίητο και ότι τον αφορούσε προσωπικά”.

Ο ηλεκτρισμός και η συγκίνηση συνυπάρχουν έντονα στη «Στροφή». Ποια από τις δύο δυνάμεις σε οδηγεί περισσότερο όταν γράφεις;

“Η συγκίνηση είναι πάντα η αρχή. Είναι η ανάγκη να πω κάτι που με καίει, ο λόγος να πιάσω την κιθάρα. Ο ηλεκτρισμός χρειάζεται για το επικοινωνήσεις, γιατί αλλιώς κινδυνεύεις να γίνεις εσωστρεφής”.

Αν η «Στροφή» είναι η αρχή ενός νέου μουσικού μονοπατιού, πού θα ήθελες ιδανικά να σε οδηγήσει αυτή η διαδρομή, καλλιτεχνικά αλλά και ανθρώπινα;

“Ιδανικά, θα ήθελα να με οδηγήσει σε μια ακόμα μεγαλύτερη ελευθερία. Καλλιτεχνικά, η "Στροφή" δεν είναι ένας προορισμός, αλλά η απόφαση να μη φοβάμαι να αλλάξω τον ήχο μου και να πειραματιστώ με όσα με συγκινούν σήμερα, χωρίς να σκέφτομαι ταμπέλες ή προσδοκίες.

Ανθρώπινα, θα ήθελα αυτή η διαδρομή να με κρατήσει σε εγρήγορση. Να συνεχίσω να συναντάω ανθρώπους που μοιραζόμαστε τις ίδιες ανησυχίες και να νιώθω ότι η μουσική μου παραμένει μια γέφυρα επικοινωνίας.

 Να μπορώ μετά από χρόνια να κοιτάζω πίσω και να ξέρω ότι σε κάθε μου βήμα ήμουν αληθινός με αυτό που ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Αν αυτή η διαδρομή με οδηγήσει σε περισσότερη αλήθεια και λιγότερους συμβιβασμούς, τότε θα είμαι γεμάτος”.