Διαβάσαμε και προτείνουμε: Ο πλανήτης Καρδιότοπος της Μαργαρίτας Τριανταφυλλίδου

Ο πλανήτης Καρδιότοπος είναι ένα παραμύθι που δεν αρκείται στο να αφηγηθεί μια περιπέτεια· επιλέγει να λειτουργήσει ως χώρος συναισθηματικής καλλιέργειας. Με όχημα τη φαντασία και τη συμβολική αφήγηση, η συγγραφέας δημιουργεί έναν κόσμο όπου οι δυσκολίες δεν αντιμετωπίζονται με δύναμη ή εξυπνάδα, αλλά με αξίες που πηγάζουν από την καρδιά.

Οι «θλιψολύπες», μια ασθένεια που απειλεί να σβήσει τη χαρά, αποτελούν ένα εύστοχο παιδαγωγικό εύρημα. Μέσα από αυτές, τα παιδιά μαθαίνουν να αναγνωρίζουν και να ονομάζουν δύσκολα συναισθήματα, χωρίς φόβο ή ενοχή. Η λύση δεν έρχεται με μαγικά φίλτρα, αλλά με πράξεις αγάπης: την αγκαλιά, τη συγχώρεση, τη στοργή. Έτσι, το παραμύθι εισάγει με απλό και βιωματικό τρόπο βασικές αρχές της συναισθηματικής νοημοσύνης.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι οι ήρωες είναι επιστήμονες. Η επιλογή αυτή γεφυρώνει τη γνώση με την ενσυναίσθηση, δείχνοντας πως η επιστήμη και το συναίσθημα δεν βρίσκονται σε αντίθεση, αλλά μπορούν να συνεργαστούν για το κοινό καλό. Πρόκειται για ένα σαφές παιδαγωγικό μήνυμα: η αληθινή πρόοδος δεν είναι μόνο τεχνολογική, αλλά και ανθρώπινη.

Ο Καρδιότοπος λειτουργεί ως ένας ασφαλής τόπος όπου τα παιδιά μπορούν να προβάλλουν φόβους, απώλειες και ανασφάλειες, ενώ παράλληλα ενθαρρύνονται να πιστέψουν στη δύναμή τους. Το παραμυθένιο στοιχείο, οι φανταστικοί σύμμαχοι και οι δοκιμασίες δεν αποσκοπούν στον εντυπωσιασμό, αλλά στη σταδιακή οικοδόμηση της ελπίδας.

Σε παιδαγωγικό επίπεδο, το βιβλίο προσφέρεται ως εργαλείο για γονείς και εκπαιδευτικούς που επιθυμούν να ανοίξουν διάλογο γύρω από τη διαχείριση των συναισθημάτων, τη σημασία της φιλίας και την αξία της καλοσύνης στην καθημερινή ζωή. Δεν διδάσκει με διδακτισμό· προτείνει με τρυφερότητα.

Ο πλανήτης Καρδιότοπος δεν υπόσχεται έναν κόσμο χωρίς λύπη. Προτείνει όμως κάτι βαθύτερο: έναν κόσμο όπου κάθε λύπη μπορεί να ακουστεί, να αγκαλιαστεί και τελικά να μεταμορφωθεί.