Είδαμε και προτείνουμε: Η δίκη του Φραντς Κάφκα σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη στο θέατρο Ark

 

Στο Θέατρο Ark, ο Άρης Μπινιάρης ενορχηστρώνει τη «Δίκη» του Φραντς Κάφκα με δομική ακρίβεια. Πιστός στην ιδιαίτερη σκηνοθετική του ταυτότητα, προσεγγίζει το εμβληματικό αυτό έργο μέσα από μια αυστηρή μουσική φόρμα, δημιουργώντας έναν παλμώδη σκηνικό μηχανισμό που στοχεύει απευθείας στο θυμικό του θεατή.

Ο σκηνοθέτης εστιάζει σε μια ανάγνωση βαθιά υπαρξιακή, μετατρέποντας τη γραφειοκρατική δυστοπία σε πεδίο εσωτερικής σύγκρουσης. Η αναίτια σύλληψη του Γιόζεφ Κ. λειτουργεί εδώ ως η αφετηρία ενός επώδυνου ενδοσκοπικού ταξιδιού. Ο ήρωας βυθίζεται σε έναν λαβύρινθο προσωπικών φόβων και εσωτερικών δαιμόνων, όπου η «ενοχή» αναδύεται αιφνίδια, μετατρέποντας τη σκηνική δράση σε έναν ανοιχτό εφιάλτη.

Η παράσταση διακρίνεται για την εξαιρετική της κίνηση και τον άψογο ρυθμό της. Ο μηχανισμός μουσικής, κίνησης και λόγου εμφανίζεται απόλυτα συγχρονισμένος, επιτρέποντας στο έργο να επικοινωνήσει με το κοινό σε επίπεδο ενστίκτου. Η υποβλητική μουσική και η κινησιολογία δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη, όπου τα σώματα των ηθοποιών μεταμορφώνονται σε γρανάζια μιας «άγριας μηχανής». Το εικαστικό αποτέλεσμα συμπληρώνεται ιδανικά από τους φωτισμούς και τα κοστούμια, που τονίζουν τη σχηματικότητα και το γκροτέσκο στοιχείο των χαρακτήρων.

Στο κέντρο αυτού του σύμπαντος, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, στον ρόλο του Γιόζεφ Κ., παραδίδει μια ερμηνεία υψηλών προδιαγραφών. Με απίθανη ερμηνευτική δεινότητα, αποδίδει πειστικά τη σταδιακή εκμηδένιση του ανθρώπου που ξεκινά από την άγνοια για να καταλήξει συντριμμένος υπό το βάρος της ίδιας του της ενδοσκόπησης. Πρόκειται για μια ερμηνεία σωματική, έντονη και βαθιά συγκινητική. Δίπλα του, ο θίασος στέκεται με ερμηνείες αψεγάδιαστες. Ανταποκρινόμενοι πλήρως στις υψηλές σωματικές απαιτήσεις της σκηνοθεσίας, ενσαρκώνουν στερεοτυπικές και ενίοτε εφιαλτικές φιγούρες, συνθέτοντας τον ζωντανό ιστό του «Δικαστηρίου» που παρακολουθεί και κρίνει σιωπηλά τον ήρωα.

Η «Δίκη» του Άρη Μπινιάρη αποτελεί μια παράσταση που πάλλεται. Μια οξυδερκής «ακτινογραφία» της ενοχής, που μέσω της μουσικής φόρμας και των σπουδαίων ερμηνειών, συνομιλεί αφοπλιστικά με το σήμερα.