Η Συναίνεση της Βανεσσά Σπρινγκορά δεν είναι απλώς ένα βιβλίο∙ είναι μια κατάθεση τραύματος και ταυτόχρονα μια κατηγορηματική ρήξη με μια εποχή που βάφτισε τη βία «πνευματική ελευθερία». Ο Γιώργος Κωνσταντίνος Μιχαηλίδης , μεταφραστής του έργου στα ελληνικά, αντιμετωπίζει τη μετάφραση όχι ως πράξη ευαισθησίας αλλά ως πράξη ακρίβειας, ευθύνης και αντοχής. Στη συζήτηση που ακολουθεί μιλά χωρίς ωραιοποιήσεις για το καθήκον του μεταφραστή απέναντι στο κείμενο, για τη γλώσσα ως εργαλείο και όπλο, για τα όρια της ελληνικής δημόσιας συζήτησης γύρω από την κακοποίηση και για τη βαθιά πολιτική διάσταση της λογοτεχνικής μετάφρασης σε μια κοινωνία που ακόμη δυσκολεύεται να ονομάσει τη βία. Γιώργος Κωνσταντίνος Μιχαηλίδης Η «Συναίνεση» είναι μια επώδυνη μαρτυρία κακοποίησης. Πόσο βάρος προσθέτει στον μεταφραστή η επίγνωση ότι μεταφέρει στη γλώσσα μας το τραύμα μιας ζωντανής γυναίκας και όχι έναν φανταστικό χαρακτήρα; Η μετάφραση, όπως και η πρωτογενής δημιουργία λογοτεχνικού κειμένου, απαιτ...
