Είδαμε και προτείνουμε: «Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες» στο θέατρο του Νέου Κόσμου

Στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, η Μαργαρίτα Παπαγιάννη υπογράφει και ερμηνεύει έναν προσωπικό μονόλογο γύρω από την εμπειρία της αιφνίδιας εγκατάλειψης. Το «Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες» παρακολουθεί μια γυναίκα που προσπαθεί να διαχειριστεί το κενό που αφήνει πίσω του ένας άνθρωπος ο οποίος εξαφανίζεται χωρίς εξηγήσεις. Το σώμα, η μνήμη και η καθημερινή επανάληψη –μετρώντας τσιγάρα αντί για λέξεις που δεν ειπώθηκαν– γίνονται τα βασικά εργαλεία αφήγησης.

Το κείμενο κινείται σε έναν άμεσο, εξομολογητικό τόνο. Η ηρωίδα καταγράφει την απουσία σχεδόν σωματικά: ως αϋπνία, ως νευρικότητα, ως μια αίσθηση «αχάιδευτου» κενού. Η δραματουργία δεν επιδιώκει μεγάλες ανατροπές, παραμένει εστιασμένη στη συναισθηματική κατάσταση της εγκατάλειψης και στην εμμονική επιστροφή της σκέψης σε ό,τι δεν ειπώθηκε.

Η ερμηνεία της Παπαγιάννη έχει νεύρο και ένταση. Κρατά τον ρυθμό του μονολόγου, αποδίδοντας τις διακυμάνσεις ανάμεσα στην οργή, την ευαλωτότητα και την πικρή ειρωνεία. Υπάρχει μια ειλικρίνεια στη σκηνική της παρουσία που λειτουργεί υπέρ του έργου και στηρίζει το συναισθηματικό του φορτίο.

Η σκηνοθεσία του Θανάση Ζερίτη επιλέγει μια λιτή προσέγγιση, αφήνοντας χώρο στο κείμενο και στην ερμηνεία. Η παράσταση διατηρεί έναν σταθερό τόνο, χωρίς να επιδιώκει έντονες σκηνικές κορυφώσεις. Το αποτέλεσμα είναι μια θεατρική εμπειρία που εστιάζει περισσότερο στη συνθήκη του συναισθήματος παρά σε θεαματικές λύσεις.

Συνολικά, πρόκειται για μια παράσταση που προσεγγίζει με απλότητα και ευθύτητα το φαινόμενο του ghosting και το αποτύπωμά του στην προσωπική ταυτότητα. Χωρίς υπερβολές, επιμένει στην καθημερινή πλευρά της απώλειας και στην προσπάθεια κατανόησης ενός τέλους που δεν εξηγήθηκε ποτέ.