Δημήτρης Μπούρας: "Είναι η εποχή της πληροφορίας και η τραγωδία έγινε προϊόν ψυχαγωγίας".
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τον «Κυανόπωγωνα» και τι ήταν αυτό που σας έκανε να θέλετε να ξαναπείτε ένα παραμύθι με τόσο διαφορετικό τρόπο;
Η ιδέα γεννήθηκε αρχικά στα πλαίσια του α' έτους του εργαστηρίου σκηνοθεσίας της Μικρής ακαδημίας, στο μάθημα της Γεωργίας Μαυραγάνης όπου μας έβαλε σαν άσκηση να παρουσιάσουμε ένα παραμύθι. Εκεί συνάντησα για πρώτη φορά το συγκεκριμένο και αλήθεια με τρόμαξε. Είναι ένα κανονικό θρίλερ και δυστυχώς βλέπεις πως ότι περιγράφει είναι ακόμα ζοφερά επίκαιρο. Η ανάγκη μου είναι βγάλω από τη μέση τα ηθικά διδάγματα που γράφει το παραμύθι και να παρουσιάσω τη κατάσταση με τέτοιο τρόπο που να μπορεί ο θεατής να δημιουργήσει το δικό του ηθικό δίδαγμα.
Τρεις ηρωίδες αναγκάζονται να ζουν ξανά και ξανά την ίδια ιστορία. Τι θέλατε να πείτε μέσα από αυτή την επανάληψη; Μπορούμε πραγματικά να ξεφύγουμε από έναν κύκλο βίας;
Νομίζω κάθε αναγνώριση του κύκλου αυτού της βίας, η παραμικρή προσπάθεια για να υπάρχει ορατότητα αυτής της κατάστασης, είναι ένα είδος επανάστασης. Ο κύκλος και η επανάληψη υπάρχει γιατί υπάρχουν βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις στη κοινωνία, που όσο και αν πιστεύουμε ότι προοδεύουμε, αυτές μένουν ακλόνητες. Πιστεύω ότι όλοι οι κύκλοι μπορούν να σπάσουν. Αρκεί να μην εθελοτυφλούμε ότι όλα είναι καλά.
Η παράσταση μεταφέρει τις ηρωίδες από τον κόσμο του παραμυθιού σε ένα τηλεοπτικό σόου. Τι σας έδωσε αυτή η συνθήκη και τι θέλατε να σχολιάσετε μέσα από αυτήν;
Ότι σήμερα η βία είναι τηλεοπτικό προϊόν, ότι κάθε μέρα ακούς φρικτά πράγματα να μεταδίδονται με κάθε μέσο, σε τέτοιο βαθμό που έχουμε μουδιάσει, δεν ξέρουμε πως να αντιδράσουμε. Η βία έγινε συνήθεια και εμείς απλά περιμένουμε το επόμενο δυστύχημα, την επόμενη γυναικοκτονία, το επόμενο σκάνδαλο. Είναι η εποχή της πληροφορίας και η τραγωδία έγινε προϊόν ψυχαγωγίας.
Τα παραμύθια συνήθως μας υπόσχονται ένα «και έζησαν αυτοί καλά». Τι συμβαίνει όταν αφαιρούμε αυτό το τέλος και κοιτάμε τι πραγματικά μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτό;
Γενικότερα αυτή η παράσταση σίγουρα ξεκίνησε πολύ διαφορετικά από ότι κατέληξε. Ακόμα και τώρα, φέτος, είναι σχεδόν άλλη παράσταση από τη πρώτη χρονιά καθώς τα θέματα της ωρίμασαν μέσα μας και είχαμε την ανάγκη να βρούμε μια πιο σωστή κατάληξη. Η χρήση βίας προέκυψε από τις συνθήκες. Χωρίς να θέλω να κάνω σπόιλερ, πρακτικά οι καταστάσεις στις οποίες βρίσκονται οι χαρακτήρες τους ωθούν στα άκρα. Χωρίς να είναι κάτι που γίνεται με χαρά, δεν είναι ιστορία εκδίκησης. Είναι, θα έλεγα, μια ιστορία επιβίωσης. Το " και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα" για εμένα ήταν πάντα μια ειρωνία. Σε πολλά παραμύθια οι χαρακτήρες επιζούν από ακραία τρομακτικές καταστάσεις και το παραμύθι απλά λέει " όλα κομπλέ όμως, τελείωσε και αυτό, το ξέχασαν και είναι καλά". Εγώ πιστεύω ότι οι αφηγήσεις είναι προσπάθειες αφύπνισης, προειδοποιήσεις, και ως τέτοιες λειτουργούν κυρίως όταν δεν τους επιβάλλεις ένα χαρούμενο τέλος.
Πόσο δύσκολο ήταν να ισορροπήσετε ανάμεσα στο σκοτεινό θέμα της παράστασης και στη θεατρικότητα, το χιούμορ ή το στοιχείο του παραμυθιού;
Καθόλου δύσκολο, ήταν κάτι που μας έβγαινε αβίαστα. Ακόμα και τώρα, σε κάθε πρόβα, δυσκολευόμαστε να μη βρούμε κάτι καινούριο το οποίο θα μας κάνει να γελάμε. Και είναι και αυτή μια μέθοδος να τονιστεί το τραγικό και το τρομακτικό του παραμυθιού. Προσπαθούμε να πούμε μια ιστορία και μπορεί να προκαλεί γέλιο στο μεγαλύτερο σημείο της. Αλλά υπάρχει εκείνο το σημείο που σταματάνε τα γέλια. Και το αποτέλεσμα είναι αρκετά έντονο ( παλεύω μέσα μου για το πώς να μιλήσω χωρίς να σποϊλάρω). Ελάτε και θα καταλάβετε.
Η παράσταση διακρίθηκε με το Βραβείο Κοινού στο 4ο Φεστιβάλ Σκηνοθεσίας «The Project» και τώρα επιστρέφει για δεύτερη σεζόν. Τι κρατήσατε από την πρώτη διαδρομή και τι αλλάζει στον «Κυανόπωγωνα» αυτή τη φορά;
Γενικότερα ο κορμός έμεινε ίδιος σε μεγάλο βαθμό αλλά από τη πρώτη χρονιά μας έγιναν εμφανείς κάποιες δυσκολίες στη κατανόηση του τέλους που εμείς θέλουμε να δώσουμε στην ιστορία αυτή. Και φέτος ορμήσαμε στη πρόβα να το καθαρίσουμε και να το κάνουμε ακόμα πιο κατανοητό. Και το αποτέλεσμα μας σόκαρε ακόμα και εμάς γιατί άλλο να το έχεις στο μυαλό και άλλο να γίνεται εικόνα και να σε "χτυπάει" με τον όποιο τρόπο. Ελπίζουμε να γίνει και για το κόσμο αφορμή προβληματισμού.
Αν μπορούσατε να αφήσετε στο κοινό μία σκέψη μετά το τέλος της παράστασης, ποια θα θέλατε να είναι;
Ότι αν δεν αρχίσουμε να
αναγνωρίζουμε τις καταστάσεις, να τις λέμε με το όνομα τους και να αντιδρούμε,
ο κύκλος δεν σπάει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου