Διαβάσαμε και προτείνουμε: «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο» του Νίκου Μπουρσινού από τις εκδόσεις Μετρονόμος

Το «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο» του Νίκου Μπουρσινού από τις εκδόσεις Μετρονόμος, είναι μια ποιητική συλλογή που μιλά με απλά λόγια για δύσκολα και πολύ ανθρώπινα πράγματα: τη μοναξιά, τον χρόνο, τη φθορά, τον θάνατο, την απουσία, αλλά και την ανάγκη του ανθρώπου να συνεχίζει.

Αυτό που μου άρεσε είναι πως ο Νίκος Μπουρσινός δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Παρατηρεί την καθημερινότητα και μέσα από μικρές εικόνες, έναν δρόμο, ένα περίπτερο, ένα τσιγάρο, ένα σπίτι, βρίσκει κάτι μεγαλύτερο. Η γλώσσα του είναι λιτή και άμεση, με μικρούς στίχους και αρκετό χώρο για σιωπή. Πολλά ποιήματα δεν εξηγούν αλλά αφήνουν τον αναγνώστη να συμπληρώσει το συναίσθημα.

Μια συλλογή που μένει μέσα σου. Γιατί μιλά για πράγματα που όλοι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έχουμε συναντήσει στη ζωή μας. Η επιμέλεια του Αλέξιου Μαΐνα λειτουργεί διακριτικά και υπηρετεί τη συνολική παρουσία της συλλογής, χωρίς να στέκεται πάνω από τα ποιήματα. 

Δεν θα έλεγα ότι είναι μια συλλογή που διαβάζεται βιαστικά. Είναι περισσότερο ένα βιβλίο που το ανοίγεις, διαβάζεις ένα ποίημα, σταματάς και επιστρέφεις αργότερα. Γιατί κάποιοι στίχοι χρειάζονται λίγο χρόνο για να βρουν τη θέση τους μέσα σου. Πίσω από τις απλές λέξεις υπάρχει ένας άνθρωπος που κοιτάζει τον κόσμο γύρω του και προσπαθεί να καταλάβει τη ζωή, τη φθορά, την απουσία και τον χρόνο.

Χωρίς μεγάλες δηλώσεις. Χωρίς να ζητά από τον αναγνώστη να συγκινηθεί. Απλώς αφήνοντας τα ποιήματα να μιλήσουν. Και μερικές φορές, αυτό είναι αρκετό.