Είδαμε και προτείνουμε: "Μάνα, Μητέρα, Μαμά", σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιαννη στο Θέατρο ΑΛΜΑ

Ο Γιώργος Διαλεγμένος έχει τον τρόπο να μιλά για τις οικογενειακές σχέσεις χωρίς να τις εξωραΐζει. Στο «Μάνα, Μητέρα, Μαμά», που παρουσιάζεται στο Θέατρο Άλμα σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη, μια οικογένεια έρχεται αντιμέτωπη με τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τις αντιφάσεις της, με αφορμή ένα σπίτι που πρόκειται να δοθεί αντιπαροχή. Η μητέρα αρνείται αρχικά να το αποχωριστεί, ενώ οι δύο γιοι της και οι γυναίκες τους βλέπουν σε αυτή την απόφαση μια ευκαιρία να αλλάξουν τη ζωή τους. Έτσι, ένα ζήτημα περιουσίας γίνεται η αφορμή να έρθουν στην επιφάνεια παλιές εντάσεις και βαθύτερες πληγές.

Το έργο μας μεταφέρει σε μια Ελλάδα που αλλάζει, με την αντιπαροχή να μεταμορφώνει την Αθήνα και να υπόσχεται μια καλύτερη ζωή. Πίσω από την προσδοκία της οικονομικής αποκατάστασης, όμως, αποκαλύπτονται οι δύσκολες ισορροπίες μιας οικογένειας. Ο Μάνος Καρατζογιάννης επιλέγει μια κλασική σκηνοθετική προσέγγιση, που αφήνει τον λόγο του συγγραφέα να αναπνεύσει και αναδεικνύει τη δύναμη των καθημερινών διαλόγων. Η παράσταση στηρίζεται στους χαρακτήρες και στις μεταξύ τους σχέσεις, με τις εντάσεις να γεννιούνται μέσα στο οικείο περιβάλλον του σπιτιού. Εκεί όπου η οικογένεια θα έπρεπε να προσφέρει ασφάλεια, η συμβίωση μετατρέπεται σε διαρκή διαπραγμάτευση, με κάθε πρόσωπο να υπερασπίζεται τη δική του ανάγκη.

Η Σμαράγδα Σμυρναίου συγκινεί στον ρόλο της μητέρας, αποδίδοντας με φυσικότητα και εκφραστική ακρίβεια τις μεταπτώσεις μιας γυναίκας που προσπαθεί να κρατήσει ό,τι της έχει απομείνει. Ο Νίκος Ορφανός δίνει πειστικά τον πιο επιθετικό και υποτιμητικό απέναντι στις γυναίκες γιο, ενώ ο Θανάσης Βλαβιανός αποδίδει με μέτρο τον αδελφό του, έναν άνθρωπο εγκλωβισμένο στη σχέση εξάρτησης με τη μητέρα του. Η Νεκταρία Γιαννουδάκη ξεχωρίζει για τον έλεγχο και την εκφραστική της ακρίβεια, ενώ η Τόνια Μαράκη συμπληρώνει με πολύ καλή παρουσία το σύνολο.

Το «Μάνα, Μητέρα, Μαμά» παραμένει επίκαιρο επειδή πίσω από τη συγκεκριμένη οικογενειακή ιστορία αναγνωρίζουμε συμπεριφορές και διλήμματα που εξακολουθούν να μας αφορούν. Η ανάγκη για ένα καλύτερο αύριο συχνά συγκρούεται με την ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους μας, ενώ οι δεσμοί αίματος δεν εγγυώνται ούτε την κατανόηση ούτε την αγάπη.