Διαβάσαμε και προτείνουμε: Η πεδιάδα της σύγχυσης του Νεκτάριου Κολιάτση από τις εκδόσεις Βακχικόν

Στην «Πεδιάδα της σύγχυσης», ο Νεκτάριος Κολιάτσης στρέφει το βλέμμα στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου, στις φθορές που αφήνουν οι σχέσεις, στα βάρη που συσσωρεύονται με τον χρόνο και στην επίμονη προσπάθεια να ξαναβρεί κανείς τον εαυτό του. Η ποίησή του έχει εξομολογητικό χαρακτήρα, με λόγο άμεσο και λιτό, που στηρίζεται σε καθημερινές λέξεις και δυνατές εικόνες. Ο εαυτός γίνεται ένας τόπος γεμάτος συντρίμμια, ένας σκουπιδότοπος από όσα άφησαν πίσω τους οι άλλοι, ενώ ένα λουλούδι που φυτρώνει ανάμεσά τους συμβολίζει την ελπίδα και τη δυνατότητα μιας νέας αρχής.

Ο ποιητής μιλά για την ανθρώπινη ευαλωτότητα, την ψυχική κόπωση και τον αγώνα που απαιτεί η προσωπική ανασυγκρότηση. Η ελπίδα υπάρχει, χρειάζεται όμως φροντίδα· η αλλαγή προϋποθέτει χρόνο και δύναμη, ακόμη κι όταν η καθημερινότητα μοιάζει να μην αφήνει χώρο για τίποτε πέρα από την επιβίωση. Οι εικόνες του είναι απλές, σχεδόν ωμές, και γι’ αυτό αποκτούν ιδιαίτερη ένταση. Ο λόγος του δεν κρύβεται πίσω από περίτεχνες διατυπώσεις, αλλά αναζητά την αλήθεια του συναισθήματος μέσα από τη λιτότητα και την ειλικρίνεια.

Η «Πεδιάδα της σύγχυσης» προσεγγίζει τον άνθρωπο ως ένα διαρκές έργο σε εξέλιξη, γεμάτο αντιφάσεις, πληγές και μικρές εστίες φωτός. Η προσπάθεια να σταθεί ξανά στα πόδια του γίνεται μια καθημερινή δοκιμασία, αλλά και μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη. Στους στίχους του Νεκτάριου Κολιάτση, η ποίηση λειτουργεί ως τρόπος να αναγνωρίσουμε όσα μας βαραίνουν και να δώσουμε όνομα σε όσα παλεύουμε να ξεπεράσουμε.