Είδαμε και προτείνουμε: «ΝΟΥΜΕΡΟ 21» της Χριστίνας Λαμπούση, σε σκηνοθεσία Ερμίνας Κυριαζή στο μικρο Γκλόρια

Πόσο μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος μέσα σε μια κακοποιητική σχέση; Πότε ο φόβος γίνεται θυμός και πότε η ανάγκη για επιβίωση οδηγεί σε πράξεις που δύσκολα χωρούν σε μια απλή εξήγηση; Το «ΝΟΥΜΕΡΟ 21» της Χριστίνας Λαμπούση, σε σκηνοθεσία Ερμίνας Κυριαζή, φέρνει στο θέατρο ένα θέμα που αφορά ολόκληρη την κοινωνία: την ενδοοικογενειακή βία και τις συνέπειές της στην ανθρώπινη ζωή.

Εμπνευσμένο από μια πραγματική δικαστική υπόθεση που συγκλόνισε την Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 1980, το έργο στρέφεται σε όσα προηγούνται μιας βίαιης πράξης. Στον φόβο, στην εξάρτηση, στα τραύματα και στις επαναλήψεις μιας καθημερινότητας που μπορεί να εγκλωβίσει έναν άνθρωπο. Η βία μέσα στο σπίτι δεν είναι μια ιδιωτική υπόθεση που αφορά μόνο όσους τη βιώνουν. Είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα που απαιτεί να κοιτάξουμε κατάματα τις συνθήκες που επιτρέπουν την κακοποίηση, τη σιωπή που την περιβάλλει και τη δυσκολία του θύματος να ξεφύγει.

Η σκηνοθετική προσέγγιση της Ερμίνας Κυριαζή αναζητά τον άνθρωπο πίσω από τα γεγονότα και τις αντιφάσεις πίσω από τις πράξεις. Η παράσταση δεν περιορίζεται στην αναπαράσταση μιας υπόθεσης, αλλά επιχειρεί να φωτίσει τους ψυχικούς μηχανισμούς που διαμορφώνουν τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Το έργο δίνει χώρο στα δύσκολα ερωτήματα χωρίς να προσφέρει έτοιμες απαντήσεις. Η προσπάθεια να κατανοήσουμε πώς γεννιέται η βία δεν σημαίνει ότι τη δικαιολογούμε. Σημαίνει ότι αναζητούμε τις ρίζες της, ώστε να μπορούμε να την αναγνωρίζουμε και να την αντιμετωπίζουμε.

Το «ΝΟΥΜΕΡΟ 21» αποτελεί μια ενδιαφέρουσα μεταφορά του έργου της Χριστίνας Λαμπούση στη σκηνή, ενώ το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος. Αξίζει να το διαβάσετε και να δείτε την παράσταση, γιατί η ενδοοικογενειακή βία δεν αφορά μόνο τις ιστορίες που φτάνουν στις δικαστικές αίθουσες ή γίνονται πρωτοσέλιδα. Αφορά όλους μας, τον τρόπο που ακούμε, που αντιδρούμε και που στεκόμαστε απέναντι σε έναν άνθρωπο που ζητά βοήθεια.

Και τελικά, θέλεις να είσαι το νούμερο 21; Το ερώτημα δεν ζητά μια εύκολη απάντηση. Μας καλεί να σκεφτούμε πόσες ιστορίες κακοποίησης μένουν κρυμμένες, πόσο συχνά η κοινωνία αναγνωρίζει τη βία αφού έχει ήδη φτάσει στα άκρα και τι μπορούμε να κάνουμε ώστε κανείς να μη χρειάζεται να φτάσει εκεί για να ακουστεί.