Είδαμε και προτείνουμε: «Ο Πίνακας» του Ernesto Caballero στο Θέατρο Ψυρρή

Μια μοναχή, ένας διάσημος πίνακας και μια κυβέρνηση που αναζητά τρόπους να γεμίσει τα ταμεία της. Αυτή είναι η αφετηρία του έργου «Ο Πίνακας» του Ernesto Caballero, που παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Ψυρρή, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Πανάδη.

Η κυβέρνηση αποφασίζει να πουλήσει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του μουσείου Πράδο, τις «Δεσποινίδες των τιμών» του Βελάθκεθ, και αναθέτει σε μια μοναχή να φτιάξει ένα πιστό αντίγραφο. Στην πορεία, η αδελφή Άνχελα γίνεται διάσημη, αποκτά εκατομμύρια followers και μετατρέπεται σε ένα πρόσωπο που λατρεύει το κοινό. Κάπου εκεί, όμως, η ίδια αρχίζει να βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. Το ταλέντο της ξεπερνά την απλή αντιγραφή και η δική της καλλιτεχνική ματιά παίρνει τον πρώτο λόγο.

Αυτό που απολαύσαμε περισσότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο η παράσταση σατιρίζει μια πραγματικότητα που όλοι αναγνωρίζουμε. Την εποχή που η δημοφιλία μετριέται σε likes, που η εικόνα αποκτά μεγαλύτερη δύναμη από την ουσία και που ένα αντίγραφο μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερη αξία από το πρωτότυπο. Το χιούμορ του έργου έχει έξυπνες αιχμές και πίσω από τις κωμικές καταστάσεις κρύβεται ένας προβληματισμός για την τέχνη, την πολιτική και την ευκολία με την οποία χειραγωγείται η κοινή γνώμη.

Η Ιωάννα Παππά είναι πραγματικά απολαυστική στον ρόλο της διευθύντριας του μουσείου. Προσωπικά, θεωρώ πως είναι ένας από τους καλύτερους ρόλους της που έχω δει. Με την παρουσία και τις εκφραστικές της δυνατότητες δίνει ξεχωριστό ενδιαφέρον στον χαρακτήρα της. Πολύ καλή και η Γιούλη Τσαγκαράκη ως μοναχή Άνχελα, καθώς αποδίδει με γλυκύτητα την ταπεινότητα και την αθωότητα της ηρωίδας, αλλά και τη σταδιακή μεταμόρφωσή της σε μια διάσημη προσωπικότητα των social media. Ο Άγγελος Ανδριόπουλος συμπληρώνει την τριάδα με μια επίσης πολύ καλή παρουσία.

Φύγαμε με χαμόγελο, αλλά και με μια σκέψη που αξίζει να κρατήσουμε: τελικά, πόσο εύκολα ξεχωρίζουμε το αυθεντικό από το καλοφτιαγμένο αντίγραφο; Και πόσο συχνά επιλέγουμε αυτό που μας παρουσιάζουν ως σημαντικό, αντί για εκείνο που έχει πραγματική αξία;