Έκτορας Δέλτα: "Στην Ελλάδα τα μεγαλύτερα ταμπού παραμένουν τα θέματα της θρησκείας, αλλά και της σεξουαλικής ταυτότητας".

Στο «Agent Down» ο Έκτορας Δέλτα επιστρέφει στη σκηνή για δεύτερη χρονιά, εναλλάσσοντας τους ρόλους του θύματος και του θύτη και μετατρέποντας προσωπικές ιστορίες, οικογενειακές στιγμές, ανασφάλειες και δύσκολες εμπειρίες σε κωμωδία. Με αυτοσαρκασμό και διάθεση να αγγίξει ακόμη και ταμπού, μιλά για την έκθεση στη σκηνή, τη δύναμη του χιούμορ απέναντι στην απώλεια και όσα έχει ανακαλύψει για τον εαυτό του μέσα από το stand up.

Έκτορα, επιστρέφεις για δεύτερη χρονιά με το «Agent Down». Τι είναι αυτό που σε κάνει να θέλεις να ξαναμπαίνεις κάθε βράδυ στη θέση του «θύματος»;

Όχι μόνο του θύματος αλλά και του θύτη, διότι μου αρέσει να εναλλάσσω τους ρόλους στην παράσταση κατά το δοκούν. Αυτό όμως που με κάνει να επιστρέφω, είναι η σχέση που έχω με το κοινό. Ο ήχος του γέλιου των ανθρώπων είναι ανεκτίμητος, μου δίνει τη δύναμη για να συνεχίζω.

Η παράσταση βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στον αυτοσαρκασμό και στις προσωπικές σου ανασφάλειες. Υπάρχει κάτι που στην αρχή δυσκολεύτηκες να πεις δημόσια και τελικά έγινε κωμικό υλικό;

Η αλήθεια είναι, ότι από τη στιγμή που μιλάς δημόσια, είτε κωμικά, είτε σοβαρά, εκτίθεσαι και αυτή η έκθεση είναι εκ των πραγμάτων προβληματική, διότι δεν υπάρχει αντίλογος, αλλά μόνο μία εκ των υστέρων κριτική, καλή ή κακή δεν έχει καμία σημασία. Όταν ανεβαίνω στη σκηνή, πολλές φορές είμαι αναγκασμένος να αποδομηθώ, να τσαλακωθώ και αυτό δεν είναι κάτι που συνηθίζεται, παραμένει το πιο δύσκολο κομμάτι μίας παράστασης. Τώρα, όσον αφορά την ερώτηση σου, η μεγαλύτερη μου δυσκολία ήταν ότι δεν λέω καλά το σύμφωνο Ρο, η αλήθεια είναι ότι το λέω χάλια, οπότε το πρώτο μου κείμενο έχει να κάνει με αυτό ψεύδισμα και αν κρίνω από την αντίδραση του κόσμου είναι τελικά ένα από τα καλύτερα της παράστασης.

Οι οικογενειακές ιστορίες που αφηγείσαι είναι, όπως λες, θεότρελες αλλά αληθινές. Πόσο δύσκολο είναι να μετατρέπεις πραγματικά περιστατικά και προσωπικές στιγμές σε κωμωδία;

Θα απαντήσω με δημιουργική ασάφεια, διότι ούτε και εγώ έχω καταλάβει πώς ακριβώς λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός.

Είναι εύκολο αλλά και δύσκολο ταυτόχρονα, διότι πολλά από τα γεγονότα που έχω μετατρέψει σε κωμωδία, αφορούν θανάτους αγαπημένων προσώπων. Το χιούμορ όμως έχει τη δύναμη να μετατρέπει την απώλεια και τη λύπη σε μία θλιμμένη αισιοδοξία για το μέλλον, έχει τη δύναμη να κάνει τη ζωή μας λίγο πιο υποφερτή. 

Καταπιάνεσαι με θρησκεία, ταμπού, σχέσεις και θέματα που συχνά προκαλούν αντιδράσεις. Υπάρχει κάτι που θεωρείς ότι σήμερα φοβόμαστε περισσότερο να σατιρίσουμε;

Στην Ελλάδα τα μεγαλύτερα ταμπού παραμένουν τα θέματα της θρησκείας, αλλά και της σεξουαλικής ταυτότητας. Η νοητική απελευθέρωση σε αυτά τα δύο θέματα είναι, για να το πω ευγενικά, κάλπικη. Διότι, από τη μία ο κόσμος αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να δει τα πράγματα από μία νέα πιο απελευθερωμένη σκοπιά, αφού αν δεν το κάνει δέχεται έντονη κοινωνική κριτική, από την άλλη όμως, κάποια πράγματα είναι βαθιά ριζωμένα μέσα του και μάλιστα ως πατροπαράδοτες αξίες. Οπότε, οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται σε μία μόνιμη σύγχυση, αφού άλλα λένε δημόσια και άλλα σκέφτονται σιωπηλά μέσα τους.

Προσωπικά δε φοβάμαι να σατιρίσω κάτι, απολαμβάνω την επικινδυνότητα κάποιων θεμάτων αλλά η προσέγγιση μου φροντίζω να μην είναι προσβλητική. 

Στην παράσταση «πιάνεις» ακόμη και τα straight ζευγάρια. Τελικά, υπάρχει κάποιος που να μένει έξω από το στόχαστρο της κωμωδίας;

Δε συνηθίζω να στοχοποιώ ανθρώπους ή καταστάσεις απλά για να δημιουργήσω κάτι αστείο, δε μου λέει κάτι αυτό, το θεωρώ φτηνή κωμωδία. Για να καταπιαστώ με ένα θέμα θα πρέπει να βρω μέσα του κάτι πιο βαθύ, κάτι πιο ενδιαφέρον, η αλλοίωση της σοβαρότητας αλλά και της σοβαροφάνειας είναι αυτή που τελικά βγάζει γέλιο.

Είσαι γνωστός και ως συγγραφέας. Τι διαφορετικό σου προσφέρει η σκηνή του stand up σε σχέση με τη γραφή; Και ποιο από τα δύο σε εκθέτει περισσότερο;

Λοιπόν, αν και φαινομενικά η συγγραφή με το Stand up είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα, στον πυρήνα τους μοιράζονται έναν κοινό παρανομαστή, την αφήγηση μίας ιστορίας. Στην πρώτη περίπτωση η αφήγηση γίνεται στο χαρτί, ενώ στη δεύτερη, γίνεται ζωντανά επάνω στη σκηνή.

Είναι σαφές, ότι στις παραστάσεις εκτίθεμαι πολύ περισσότερο και ένας από τους λόγους είναι ότι δεν έχω περιθώρια να κάνω λάθος, δεν υπάρχει η ασφάλεια της απομόνωσης και της συνεχούς διόρθωσης των κειμένων, όπως γίνεται όταν γράφεις ένα βιβλίο. Οπότε ο βαθμός δυσκολίας τουλάχιστον ως προς την εκτέλεση είναι πολύ διαφορετικός.

Λες ότι μεγάλωσες αρκετά και άρχισες να πειραματίζεσαι με τις θεατρικές τέχνες. Τι έχεις μάθει για τον εαυτό σου μέσα από αυτή τη διαδρομή που δεν ήξερες όταν ξεκίνησες;

Θα σου απαντήσω λακωνικά, αλλά ουσιαστικά… Έμαθα ότι τελικά δε γνωρίζω τίποτα για εμένα.

«Agent Down»: ένας τίτλος που παραπέμπει σε κάποιον που έχει… καταρρεύσει. Αν έπρεπε να περιγράψεις τον Έκτορα Δέλτα σήμερα με τρεις λέξεις, ποιες θα επέλεγες;

1.       

        Γηράσκω αεί διδασκόμενος.

        Βλάρα Αλεξία