Είδαμε και προτείνουμε: «Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο»

 Παρακολουθήσαμε την πρεμιέρα της παράστασης «Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο» της Μάρτας Μπουτσάκα, σε σκηνοθεσία του Αποστόλη Ψαρρού, στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός.



Η παράσταση εκτυλίσσεται στην αίθουσα αναμονής των επειγόντων ενός νοσοκομείου. Τρεις άνθρωποι έχουν εμπλακεί σε ένα τροχαίο ατύχημα στον δρόμο προς το Κιλκίς και οι συγγενείς τους συγκεντρώνονται στον χώρο αναμονής προσπαθώντας να κατανοήσουν πώς βρέθηκαν μαζί στο ίδιο αυτοκίνητο. Μια μητέρα, ένας νεαρός και η κόρη του οδηγού έρχονται αντιμέτωποι με ερωτήματα που σταδιακά ξεδιπλώνουν όχι μόνο τα γεγονότα του ατυχήματος, αλλά και βαθύτερες πτυχές των προσωπικών τους ιστοριών.

Καθώς η πλοκή προχωρά, η παράσταση αγγίζει ζητήματα που σχετίζονται με την έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας μέσα στις οικογένειες, αλλά και με μορφές βίας που συχνά παραμένουν σιωπηλές ή αθέατες. Οι χαρακτήρες αποκαλύπτουν σταδιακά τραύματα, φόβους και εμπειρίες που υποδηλώνουν πως πίσω από τις καθημερινές σχέσεις μπορεί να κρύβονται πληγές τις οποίες κανείς δεν τολμά να ονομάσει.



Σκηνοθετικά, η παράσταση βασίζεται κυρίως στον διάλογο και στη σταδιακή αποκάλυψη των γεγονότων. Το δεύτερο μέρος αποκτά μεγαλύτερη ένταση και δραματουργική συνοχή, ενώ το μήνυμα γύρω από τη βία και τη σιωπή που τη συντηρεί γίνεται ιδιαίτερα ισχυρό. Η παράσταση μοιάζει να απευθύνει μια σαφή παρότρυνση προς το κοινό να μιλήσει, να αναγνωρίσει τα σημάδια και να μη σιωπά μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις.

Το πρώτο μέρος, αν και καταλαμβάνει σημαντικό χρόνο και εξελίσσεται με πιο αργούς ρυθμούς, λειτουργεί τελικά ως το έδαφος πάνω στο οποίο αποκαλύπτεται ο πυρήνας του προβλήματος: η απουσία ουσιαστικής επικοινωνίας και η συστηματική αποσιώπηση των δυσκολιών μέσα στις σύγχρονες σχέσεις. Η έντονη μουσική επένδυση σε ορισμένες στιγμές δυσκολεύει τη συγκέντρωση στο σκηνικό κλίμα και στους διαλόγους· ωστόσο, ίσως αποτελεί συνειδητή επιλογή που λειτουργεί σχεδόν συμβολικά, αντανακλώντας τον καταιγισμό ερεθισμάτων και πληροφοριών που συχνά μας αποπροσανατολίζει και στην πραγματική ζωή.

Παρά τις επιμέρους αδυναμίες, πρόκειται για μια παράσταση που θέτει ουσιαστικά κοινωνικά ερωτήματα και αξίζει να την παρακολουθήσει κανείς, καθώς επιχειρεί να ανοίξει έναν αναγκαίο διάλογο γύρω από τη βία, την ευθύνη και την ανάγκη να σπάσει η σιωπή.


Συντελεστές:
Συγγραφέας: Μάρτα Μπουτσάκα
Σκηνοθεσία: Αποστόλης Ψαρρός
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ, Δημήτρης Ψαρράς
Σκηνική εγκατάσταση και φωτισμοί: Αποστόλης Ψαρρός
Κοστούμια: Κική Γραμματικοπούλου
Φωτογραφίες: Γιώργος Σαββουλίδης
Παίζουν: Ευγενία Παναγοπούλου, Ιωάννα Ανεμογιάννη, Αποστόλης Ψαρρός.

Η παράσταση παρουσιάζεται στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός (Ευμολπιδών 13, Κεραμεικός) από 7 Μαρτίου έως 5 Απριλίου 2026, κάθε Σάββατο στις 18:30 και Κυριακή στις 21:00.


Της Ιωάννας Καραμαλή, 9/3/2025

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαρία Χατζηαποστόλου: "Μια ολόκληρη εποχή που εμπεριέχει όλες τις εποχές, ξεδιπλώνεται μέσα στη σκέψη του Μάνου Ελευθερίου, με τον ποιητή να παραμένει πάντα πιστός σε ό,τι θεωρεί ιερό".

Νατάσα Βραχλιώτη: "Το βιβλίο, όπως και κάθε βιβλίο από μόνο του έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει!"

Είδαμε και προτείνουμε: «Το Μεγάλο μας Τσίρκο»: Μια λαϊκή τελετουργία μνήμης στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

Καλλιέρη Ευδοξία: "Τα παιδιά τείνουν να αποδέχονται τη διαφορετικότητα και αξιολογούν το γεγονός αυτό ανάλογα με την καθοδήγηση των γονιών τους".

Είδαμε και προτείνουμε: «Εσύ κι εγώ και ο Φεϊντώ» της θεατρικής ομάδας Αντικλείδι στο Μικρό Κεραμεικό

Ανθή Γουρουντή: "Η εποχή των αντιφάσεων, ο τόπος και χρόνος που ζούμε, κάνει το συγκεκριμένο έργο εξαιρετικά επίκαιρο, παρουσιάζοντας την ανάγκη του ανθρώπου για πνευματική ανάταση και την τάση του για εξέλιξη ακόμα και μέσα από τον θάνατο".