Διαβάσαμε και προτείνουμε: «Όταν η Α συνάντησε την Έψιλον» της Λίτσας Τότσκα

 

Το βιβλίο «Όταν η Α συνάντησε την Έψιλον» της Λίτσας Τότσκα, που κυκλοφορεί από την Ελληνοεκδοτική, αποτελεί έναν σημαντικό σταθμό στη συγγραφική διαδρομή της δημιουργού. Η Λίτσα Τότσκα, την οποία το αναγνωστικό κοινό είχε ταυτίσει μέχρι πρότινος με τον ευαίσθητο κόσμο του παιδικού βιβλίου, κάνει ένα τολμηρό και απόλυτα επιτυχημένο άνοιγμα στη λογοτεχνία για ενήλικες. Πρόκειται για μια συλλογή διηγημάτων που δεν διηγούνται απλώς ιστορίες, αλλά ψιθυρίζουν αλήθειες, λειτουργώντας ως ένας εσωτερικός καθρέφτης για τις σκέψεις και τα συναισθήματα των ηρώων, αλλά και του ίδιου του αναγνώστη.

Ένα από τα πλέον αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της γραφής της είναι η αυτοτέλεια του κάθε διηγήματος. Είναι εμφανές ότι πίσω από κάθε ιστορία έχει προηγηθεί μια βαθιά έρευνα και μια απαραίτητη περίοδος εσωτερικής ωρίμανσης πριν η συγγραφέας περάσει στην επόμενη. Το βιβλίο αποτελεί ένα μωσαϊκό επιρροών που εκτείνεται από τη μελωδική κωνσταντινουπολίτικη διάλεκτο μέχρι τη φιλοσοφική σκέψη του Πλάτωνα και την αλληγορία του σπηλαίου. Η συγγραφέας «συνομιλεί» με τον Μικρό Πρίγκιπα του Εξυπερύ και μας ταξιδεύει από τη Μασσαλία και τη Λυών μέχρι το Βερολίνο, αποδεικνύοντας ότι η ανθρώπινη φύση παραμένει κοινή, ανεξάρτητα από γεωγραφικά σύνορα.

Όλες οι ιστορίες είναι εμπνευσμένες από τις ανθρώπινες σχέσεις και τις διακυμάνσεις τους. Η Τότσκα εστιάζει σε σχέσεις που ξεθυμαίνουν με τον χρόνο και σε ήρωες που παλεύουν να κρατηθούν ζωντανοί πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί. Θίγει μείζονα ζητήματα, όπως η τοξικότητα που συχνά εισβάλλει στην καθημερινότητά μας, αλλά το κάνει με έναν τρόπο ιδιαίτερο: αγγίζει τα θέματα επιδερμικά και απαλά, χωρίς να αναλώνεται σε βαρύγδουπες αναλύσεις. Αυτή η επιλογή αναδεικνύει την αυτοτέλεια των ιστοριών, καθώς η συγγραφέας επιλέγει να μην πάρει θέση ή να δώσει έτοιμες απαντήσεις. Αντίθετα, αφήνει τον αναγνώστη να οδηγήσει τις δικές του σκέψεις στον δρόμο που εκείνη απλώς ορίζει.

Στο επίκεντρο της συλλογής βρίσκεται η γυναικεία υπόσταση σε όλες τις εκφάνσεις της. Συναντάμε γυναίκες ερωτευμένες, χωρισμένες, μοναχικές, αλλά και γυναίκες που ζουν ως «τρόφιμοι» μέσα σε σχέσεις-φυλακές. Όπως πολύ εύστοχα σημειώνεται στο οπισθόφυλλο, αυτές οι ηρωίδες αναμετρώνται καθημερινά με τη χαρά και την απόγνωση, την ομορφιά και τη φθορά. Είναι ιστορίες ζυμωμένες με τη «μαγιά» της προσδοκίας αλλά και της διάψευσης, του θριάμβου αλλά και της συντριβής.

Ο Έρωτας εμφανίζεται στο βιβλίο με το διπλό του πρόσωπο: είναι ταυτόχρονα βάλσαμο που θεραπεύει και δηλητήριο που καταστρέφει. Η Αγάπη, από την άλλη, περιγράφεται ως ένα αντιφέγγισμα σε έναν καθρέφτη θολό, μια αναζήτηση που ποτέ δεν είναι ξεκάθαρη αλλά πάντα παραμένει αναγκαία. Η συγγραφέας δίνει έμφαση στη γυναίκα που τολμά να αγαπήσει και να πληγωθεί, που επιλέγει να αφεθεί στο ταξίδι των αισθήσεων ακόμη κι αν το τίμημα είναι βαρύ. Άλλοτε οι ηρωίδες βγαίνουν αλώβητες και δυνατότερες, άλλοτε συμπαρασύρονται από τη δίνη των γεγονότων, όμως το κοινό τους στοιχείο είναι το θάρρος τους να νιώσουν βαθιά.

Το εξώφυλλο του βιβλίου δένει αρμονικά με το περιεχόμενό του, αποπνέοντας μια ανατολίτικη αύρα που σμίγει με τη θάλασσα και το δάσος. Αυτά τα στοιχεία της φύσης συμβολίζουν την απεραντοσύνη των ανθρώπινων σχέσεων, τη μοναξιά αλλά και τον ρομαντισμό που παραμένει ζωντανός. Αν και αυτά τα συναισθήματα φαίνονται αντίθετα, συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους, αφού η ύπαρξη του ενός προϋποθέτει τη γνώση του άλλου.

Αν επιθυμείτε να διαβάσετε ένα βιβλίο που προσεγγίζει τα συναισθήματα στην υπέρτατη μορφή τους, το «Όταν η Α συνάντησε την Έψιλον» είναι η ιδανική επιλογή. Μέσα σε κάθε ιστορία κρύβεται ένα βίωμα που μπορεί να λειτουργήσει ως καθρέφτης της δικής μας ζωής. Ανάμεσα στη φιλοσοφία, τα ταξίδια και την αναζήτηση της αλήθειας, κρύβεται η ανθρώπινη υπόσταση που ακολουθεί μια γραμμική αφήγηση προς την αυτογνωσία. Σίγουρα, η πρώτη αυτή επαφή της Λίτσας Τότσκα με το ενήλικο κοινό μάς αφήνει με την προσμονή για το επόμενο συγγραφικό της βήμα, καθώς η φωνή της στη σύγχρονη λογοτεχνία είναι και ουσιαστική και απαραίτητη.