Είδαμε και προτείνουμε: «Ο ουρανός κατακόκκινος» & «Ο δικός μου χειμώνας»: Μια μεταφυσική συνομιλία στον Μικρό Κεραμεικό

Η απόφαση της Εταιρείας Θεάτρου «Χρυσηίδα» να παρουσιάσει στον Μικρό Κεραμεικό ένα δίπτυχο αφιέρωμα στη Λούλα Αναγνωστάκη και τον Γιώργο Χειμωνά, δεν αποτελεί απλώς μια θεατρική πράξη, αλλά μια οφειλόμενη τελετή μνήμης σε δύο από τις πιο επιδραστικές μορφές των ελληνικών γραμμάτων. Η παράσταση, συνθέτοντας το εμβληματικό «Ο ουρανός κατακόκκινος» με το πρωτότυπο κείμενο της Πολύνας Ευτυχίας Γκιωνάκη «Ο δικός μου χειμώνας», επιχειρεί και πετυχαίνει κάτι τολμηρό: να ενώσει το πολιτικό με το υπαρξιακό και το δημόσιο τραύμα με την ιδιωτική απώλεια.

Το πρώτο μέρος, βασισμένο στον σπαρακτικό μονόλογο της Αναγνωστάκη, λειτουργεί ως ο θεμέλιος λίθος της βραδιάς. Η ηρωίδα, από την ταράτσα του Κορυδαλλού, δεν παρατηρεί απλώς τον κόσμο· τον αποδομεί. Μέσα από το μαύρο χιούμορ και τον σαρκασμό της για μια γενιά που είδε τα οράματά της να συνθλίβονται, αναδύεται η «χαμένη επανάσταση» όχι μόνο ως ιστορικό γεγονός, αλλά ως εσωτερική κατάσταση φθοράς. Η ήττα εδώ δεν είναι μόνο ιδεολογική, είναι βαθιά προσωπική και σωματική.

Ωστόσο, το σημείο που απογειώνει δραματουργικά την παράσταση είναι η μετάβαση στο δεύτερο μέρος. Εδώ, η μυθοπλασία υποχωρεί για να δώσει τη θέση της στην ίδια τη δημιουργό. Η Λούλα «συναντά» τον Γιώργο Χειμωνά σε έναν χρόνο άχρονο, σε μια σκηνική συνθήκη όπου η απουσία γίνεται εκκωφαντική παρουσία. Η μεταπλάση των κειμένων του Χειμωνά σε θεατρικό λόγο δημιουργεί έναν διάλογο υψηλής ποιητικής πυκνότητας. Είναι μια συνομιλία δύο πνευμάτων που αγαπήθηκαν και συμπορεύτηκαν μέσα στη φθορά, τη μοναξιά και τη δημιουργία.

Η παράσταση καταφέρνει να αποφύγει τον σκόπελο της στείρας βιογραφικής καταγραφής. Αντ' αυτού, προσφέρει μια «ποιητική ψηλάφιση» της μνήμης. Το κοινό γίνεται μάρτυρας μιας εξομολόγησης που ξεκινά από το κοινωνικό περιθώριο και καταλήγει στην καρδιά της πνευματικής ελίτ, αποδεικνύοντας ότι ο πόνος και η ματαίωση είναι κοινός τόπος για όλους.

Συνοψίζοντας, το αφιέρωμα στον Μικρό Κεραμεικό είναι μια παράσταση ουσιαστική, φορτισμένη με συγκίνηση και σεβασμό. Απευθύνεται σε όσους αγάπησαν τη γραφή αυτών των δύο σπουδαίων δημιουργών, αλλά και σε όποιον θέλει να δει πώς το θέατρο μπορεί να μετατρέψει τη σιωπή και την απώλεια σε παρηγορητικό λόγο. Μια εμπειρία που υπενθυμίζει πως, ακόμα και όταν οι ιδεολογίες καταρρέουν, η αγάπη και η τέχνη παραμένουν τα τελευταία καταφύγια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.