Είδαμε και προτείνουμε: «Νοχαβελάνδη»: Ένα ιλαροτραγικό ροντέο στην καρδιά του καπιταλισμού

 

Η θεατρική πρόταση του Γιάννη Αποσκίτη, «Νοχαβελάνδη», έρχεται να ταράξει τα νερά της αθηναϊκής σκηνής, εισάγοντας ένα ιδιότυπο και τολμηρό είδος: το «western δωματίου». Υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Γιώργου Βουρδαμή, η παράσταση μετατρέπει τη σκηνή σε ένα κλειστοφοβικό ράντσο της Ντακότα, όπου η σκόνη της Άγριας Δύσης αναμειγνύεται με τη στάχτη του σύγχρονου Αμερικανικού Ονείρου, συνθέτοντας μια μαύρη φάρσα για την απληστία και την εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης ιστορίας.

Το κείμενο του Αποσκίτη είναι οξυδερκές και βαθιά πολιτικό. Σε έναν κόσμο όπου «το αίμα αγοράζεται πίσω για να πουληθεί ξανά», οι ήρωες δεν είναι οι αγέρωχοι καουμπόηδες του σινεμά, αλλά τα ναυάγια της παγκοσμιοποίησης: μια πρώην πορνοστάρ, ένας Κινέζος επενδυτής, ένας τζογαδόρος και μια Ελληνίδα οικονόμος. Μέσα από αυτούς τους χαρακτήρες-καρικατούρες, το έργο σαρκάζει ανελέητα τη σύγχρονη μανία να μετατρέπουμε τα τραύματα και τις γενοκτονίες σε τουριστικά αξιοθέατα. Η «Νοχαβελάνδη» (η χώρα του «δεν έχω»;) είναι τελικά η δική μας χώρα, όπου έχουμε κατακτήσει τα πάντα, αλλά έχουμε χάσει την ψυχή μας.

Σκηνοθετικά, ο Γιώργος Βουρδαμής στήνει ένα ματαιόδοξο «λούνα παρκ» ενηλίκων. Ισορροπώντας ανάμεσα στο γκροτέσκο και το τραγικό, καθοδηγεί τους ερμηνευτές σε ξέφρενους ρυθμούς, υπογραμμίζοντας την παράνοια της υπόθεσης. Η παρουσία της χορεύτριας/χορογράφου Βιτόριας Κωτσάλου είναι καταλυτική, καθώς προσδίδει στην παράσταση μια σωματικότητα που λείπει συχνά από το θέατρο λόγου. Η κίνηση γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησης, αποτυπώνοντας τη δίνη στην οποία έχουν παρασυρθεί οι ήρωες, ενώ η μουσική του Βασίλη Μαντζούκη ντύνει ιδανικά αυτό το δυστοπικό τοπίο.

Οι ερμηνείες (Γιώργος Βουρδαμής, Βιτόρια Κωτσάλου, Ρόζα Προδρόμου, Γιώργος Φριντζήλας) χαρακτηρίζονται από ενέργεια και χιούμορ. Οι ηθοποιοί βουτούν στους ρόλους τους, αναδεικνύοντας τη μοναξιά που κρύβεται πίσω από τις φανταχτερές μάσκες των χαρακτήρων. Καταφέρνουν να κάνουν το κοινό να γελάσει με την υπερβολή τους, αλλά και να παγώσει όταν η «ινδιάνικη κατάρα» ή αλλιώς η εκδίκηση της ιστορίας, χτυπά την πόρτα τους.

Συνοψίζοντας, η «Νοχαβελάνδη» είναι μια παράσταση που ξεχωρίζει για την τόλμη της θεματολογίας της και την αισθητική της συνέπεια. Δεν είναι απλώς μια σάτιρα για την Αμερική, αλλά ένας καθρέφτης για κάθε κοινωνία που προσπαθεί να εξαργυρώσει το παρελθόν της αντί να το κατανοήσει. Ένα σύγχρονο, «άγριο» έργο που αξίζει την προσοχή του θεατρόφιλου κοινού.