«Ρήγμα: Οι επτά ακατανίκητες δυνάμεις»

 «Ρήγμα: Οι επτά ακατανίκητες δυνάμεις»

Μια σύγχρονη πολυφωνική αφήγηση με τις ρίζες της στην αρχαία τραγωδία

 

Στο Αρχαίο Θέατρο της Καρθαίας στην Κέα, το Σάββατο 25 Ιουλίου 2026, παρουσιάστηκε το «Ρήγμα: Οι επτά ακατανίκητες δυνάμεις», μια πολυφωνική αφηγηματική παράσταση που αντλεί τη μορφή και τη δομή της από την αρχαία τραγωδία. Το φυσικό τοπίο της Καρθαίας και το Αρχαίο Θέατρο προσέφεραν μια ξεχωριστή εμπειρία στην αφήγηση, συνδέοντας τον σύγχρονο λόγο με έναν τόπο που κουβαλά αιώνες ιστορίας.

Το κείμενο του Γιώργου Ευγενικού αποτελεί τον βασικό άξονα της παράστασης. Με αφετηρία μια φυσική καταστροφή, οδηγεί σταδιακά τον ακροατή σε μια βαθιά ανθρώπινη τραγωδία, χωρίς συγκεκριμένο χρόνο και τόπο. Στον πυρήνα του έργου βρίσκονται οι επτά ακατανίκητες δυνάμεις που συνοδεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη: η Ανάγκη, ο Έρωτας, η Γέννηση, ο Θάνατος, ο Χρόνος, η Φύση και το Όνειρο. Μέσα από ένα τραγικό γεγονός, το έργο φωτίζει τις διαφορετικές όψεις τους και οδηγεί την αφήγηση από το συγκεκριμένο βίωμα σε μια οικουμενική ανθρώπινη εμπειρία.

Η γραφή διακρίνεται για την ποιητικότητά της, χωρίς να χάνει ποτέ τη λιτότητα και τη σαφήνειά της. Ο λόγος κυλά φυσικά στο στόμα των αφηγητών, διατηρώντας την αμεσότητα και την προφορικότητα που απαιτεί η αφήγηση. Δεν ακούγεται ως ένα λογοτεχνικό κείμενο που επιβλήθηκε στους ερμηνευτές, αλλά ως λόγος που γεννιέται από τους ίδιους τους αφηγητές και υπηρετεί ουσιαστικά τη συλλογική αφήγηση. Η ισορροπία ανάμεσα στην ποιητική έκφραση, τη δραματουργική δομή και τον προφορικό λόγο αποτελεί μία από τις σημαντικότερες αρετές του έργου.

Η πολυφωνική αφήγηση αποτελεί τον πυρήνα της σύνθεσης. Αντλώντας δημιουργικά από τη δομή και τα μοτίβα της αρχαίας τραγωδίας, το έργο αξιοποιεί τον αγγελιοφόρο ως βασικό αφηγηματικό πρόσωπο. Όπως στην αρχαία τραγωδία, έτσι κι εδώ οι αγγελιοφόροι μεταφέρουν το γεγονός, τις μαρτυρίες και τα ανθρώπινα βιώματα. Γίνονται οι φορείς της συλλογικής μνήμης, οι φωνές που διασώζουν την εμπειρία της καταστροφής και τη μεταδίδουν στην κοινότητα.

Οι διαφορετικές αφηγήσεις πλέκονται οργανικά με τα χορικά, που λειτουργούν ως η φωνή της πόλης. Κάθε φωνή συμπληρώνει την άλλη, δημιουργώντας μια αφήγηση συλλογική, όπου το προσωπικό βίωμα μετασχηματίζεται σε κοινή εμπειρία. Από τον πρώτο κρότο της καταστροφής έως τη μνήμη και την ελπίδα, το έργο ακολουθεί τη διαδρομή του ανθρώπου απέναντι στο αναπόφευκτο, αναζητώντας εκείνα που τον κρατούν όρθιο και του επιτρέπουν να συνεχίσει.

Η σκηνοθετική επιμέλεια του Γιώργου Ευγενικού υπηρέτησε με συνέπεια αυτή τη σύνθετη αφηγηματική δομή. Η καθοδήγηση των ερμηνευτών υπήρξε ουσιαστική και ακριβής, αναδεικνύοντας τη συλλογικότητα του συνόλου και διατηρώντας αδιάκοπα την ενέργεια της σύνθεσης. Σε κάθε στιγμή ήταν εμφανής η επίμονη δουλειά που είχε προηγηθεί. Οι αφηγητές λειτούργησαν με κοινή αναπνοή, ρυθμό και ακρίβεια, υπηρετώντας με συνέπεια την πολυφωνική αφήγηση.

Οι ερμηνείες των Lamia Bedioui, Γιώργου Ευγενικού, Αιμιλίας Καπερνέκα, Καλλιρρόης Μπελεβώνη, Λίλιαν Στραβοπόδη, Αντρέα Τσελίκα και Σοφίας Χατζή υπηρέτησαν με συνέπεια τη συλλογική αφήγηση. Με καθαρότητα στον λόγο, εσωτερικό ρυθμό και συναισθηματική αλήθεια, οι αφηγητές λειτούργησαν ως ένα ενιαίο σύνολο, διατηρώντας την ιδιαιτερότητα κάθε φωνής και, ταυτόχρονα, τη συνοχή της σύνθεσης. Η εναλλαγή των αγγελιοφόρων και των χορικών δημιούργησε μια αφήγηση με ένταση, ρυθμό και ουσιαστική επικοινωνία με το κοινό.

Η μουσική σύνθεση και τα χορικά της Lamia Bedioui αποτέλεσαν αναπόσπαστο μέρος της αφήγησης, συνομιλώντας διαρκώς με τον λόγο και ενισχύοντας τη συναισθηματική της ένταση. Η αγωγή λόγου της Μάιρας Μηλολιδάκη συνέβαλε καθοριστικά στην καθαρότητα της εκφοράς, στην ομοιογένεια των ερμηνειών και στη συνοχή της πολυφωνικής σύνθεσης.

Τα κοστούμια της Αιμιλίας Καπερνέκα, λιτά, ανεπιτήδευτα και με καθημερινό χαρακτήρα, απέκτησαν μια διαχρονική ποιότητα. Με καθαρές γραμμές και διακριτική αισθητική υπηρέτησαν την αφήγηση, αφήνοντας τον λόγο, τις φωνές και τα συναισθήματα να βρίσκονται διαρκώς στο επίκεντρο.

Τα ηχητικά τοπία και η μουσική ερμηνεία του Solis Barki συνέβαλαν ουσιαστικά στη δημιουργία της ατμόσφαιρας. Με ευαισθησία και ακρίβεια υποστήριξαν τη ροή της αφήγησης, ανέδειξαν τις συναισθηματικές μεταπτώσεις του έργου και πρόσθεσαν ένα ακόμη επίπεδο έκφρασης στη συνολική εμπειρία.

Το «Ρήγμα: Οι επτά ακατανίκητες δυνάμεις» αποτελεί μια ώριμη πολυφωνική αφηγηματική σύνθεση που συνομιλεί δημιουργικά με τη σοφία της αρχαίας τραγωδίας. Οι αγγελιοφόροι, τα χορικά και οι επτά ακατανίκητες δυνάμεις συνθέτουν μια αφήγηση που μεταφέρει το προσωπικό βίωμα στο συλλογικό, μετατρέποντας μια συγκεκριμένη καταστροφή σε μια οικουμενική ανθρώπινη εμπειρία. Είναι ένα έργο που υπενθυμίζει πως η μνήμη, η ευθύνη και η ελπίδα παραμένουν οι πιο ισχυρές δυνάμεις μιας κοινωνίας που επιθυμεί να συνεχίσει να προχωρά.