Χρυσούλα Στρίκου: "Το πιο απαιτητικό κομμάτι για μένα ήταν τα μυστικά, καθώς είναι μια έννοια που με προβληματίζει γενικά".

Με αφορμή το νέο της μυθιστόρημα «Μαύρα Κρίνα», η συγγραφέας Χρυσούλα Στρίκου μιλά για μια ιστορία όπου η απώλεια, τα οικογενειακά μυστικά και η αναζήτηση της αλήθειας δοκιμάζουν τις βεβαιότητες των ηρώων. Μέσα από ένα ψυχολογικό ταξίδι γεμάτο ανατροπές, εξηγεί πώς γεννήθηκε το βιβλίο, τι συμβολίζουν τα «Μαύρα Κρίνα» και γιατί η ανθρώπινη φύση βρίσκεται συχνά στη γκρίζα ζώνη, πέρα από εύκολες απαντήσεις.

1. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να ξεκινήσετε αυτή την ιστορία από μια τόσο δυνατή και σοκαριστική σκηνή, την αυτοκτονία του θείου της Μελίνας;

Ήθελα να ξεκινήσω με κάτι βαθιά σοκαριστικό για την ηρωίδα, με ένα γεγονός που θα κλόνιζε συθέμελα τις βεβαιότητές της. Ο θείος της, που αποτελούσε γι' αυτήν σημείο αναφοράς, αφαιρεί τη ζωή του εντελώς ξαφνικά. Η Μελίνα δεν είχε υποψιαστεί τίποτα και αυτό λειτουργεί ως ένας βίαιος εσωτερικός σεισμός. Ό,τι θεωρούσε ακλόνητο διαλύεται μέσα σε μια στιγμή. Πλέον έχει δύο επιλογές: ή να καταρρεύσει ή να ψάξει, τόσο μέσα της όσο και γύρω της. Ήθελα να προσεγγίσω τον ψυχισμό της όταν θα έβγαινε θα έβγαινε από τη ζώνη ασφαλείας της και θα έχανε κάθε γνωστή της σταθερά.

2. Η Μελίνα ψάχνει να βρει τι πραγματικά συνέβη, αλλά ταυτόχρονα γνωρίζει καλύτερα και τον εαυτό της. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς αυτό το εσωτερικό ταξίδι;

Η Μελίνα χάνει όλες τις σταθερές της, αναγκάζεται να κάνει ένα μεγάλο εσωτερικό ταξίδι και, μέσα από τις δυσκολίες, καταφέρνει τελικά να βρει ποια είναι και να το διαφυλάξει. Συνειδητοποιεί την αξία της αυτογνωσίας και των προσωπικών ορίων. Νομίζω ότι αυτό είναι σημαντικό για κάθε άνθρωπο, όπως και για εμένα. Θεωρώ ότι είναι ζωτικής σημασίας να βρει ο καθένας μας την προσωπική του δύναμη και να την προστατεύσει.

3. Στο βιβλίο δείχνετε ότι πολλές φορές δεν γνωρίζουμε πραγματικά τους ανθρώπους που αγαπάμε. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;

Ίσως γιατί κανείς δεν είναι απόλυτα καλός ή κακός. Όλοι κινούμαστε κάπου στη μέση, στη γκρίζα ζώνη. Εκεί όπου άλλοτε παίρνει το πάνω χέρι ο ενάρετος εαυτός μας και άλλοτε τα πάθη και οι αδυναμίες μας. Η κοινωνία, όμως, συνηθίζει να μας βάζει ταμπέλες. Έτσι, πολύ συχνά αναγκαζόμαστε να παίζουμε ρόλους, κρύβοντας κομμάτια μας ακόμα και από τους πιο κοντινούς μας από ντροπή, από φόβο ή από την αίσθηση ότι δεν είναι αποδεκτά.

4. Το έγκλημα στο μυθιστόρημα φαίνεται να έχει ως κίνητρο την αφοσίωση. Μπορεί η αγάπη ή η αφοσίωση να οδηγήσουν έναν άνθρωπο σε ακραίες πράξεις;

Παρακολουθώντας στο παρελθόν μια τηλεοπτική σειρά που βασιζόταν σε αληθινά εγκλήματα, συνειδητοποίησα ότι ακόμα και οι πιο βίαιες πράξεις μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας αλυσίδας γεγονότων και συναισθημάτων που θα μπορούσαν να συμβούν στον καθένα. Αυτό υπήρξε συγκλονιστικό για μένα. Σάρωσε την εύκολη πεποίθηση ότι κάποιος γεννιέται εγκληματίας και γι' αυτό δρα έτσι. Άνοιξε ένα παραθυράκι μέσα μου με τη σκέψη ότι κάτι πολύ συγκεκριμένο οδήγησε αυτόν τον άνθρωπο εκεί που κατέληξε. Ακόμα και η αγάπη ή η αφοσίωση, όταν ξεπεράσουν τα όρια και φτάσουν σε νοσηρό σημείο, γίνονται τυφλές. Τότε, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για το πού θα καταλήξουν.

5. Τα «Μαύρα κρίνα» είναι ένας πολύ ιδιαίτερος τίτλος. Τι συμβολίζουν μέσα στην ιστορία;

Τα «Μαύρα Κρίνα» αντιπροσωπεύουν την ανατροπή. Τα κρίνα είναι παραδοσιακά σύμβολα αγνότητας. Όταν, μέσα στην ιστορία, γίνονται μαύρα, για εμένα αντιπροσωπεύουν πλέον το συνειδητό πέρασμα στην υπεροχή του κακού. Συμβολίζουν τη στιγμή που οι ισορροπίες ανατρέπονται και το σκοτεινό κομμάτι των ανθρώπων παίρνει τον απόλυτο έλεγχο, οδηγώντας τους σε αποφάσεις χωρίς επιστροφή.

6. Το βιβλίο αγγίζει θέματα όπως η απώλεια, τα μυστικά και οι οικογενειακές σχέσεις. Ποιο από αυτά ήταν το πιο δύσκολο να αποδώσετε ως συγγραφέας;

Το πιο απαιτητικό κομμάτι για μένα ήταν τα μυστικά, καθώς είναι μια έννοια που με προβληματίζει γενικά. Μου είναι τρομερά δύσκολο να συνειδητοποιήσω ότι αν ένας άνθρωπος κρύβει κάτι, αυτό βαραίνει τον ίδιο και όχι εκείνον με τον οποίο δεν το μοιράζεται. Εγώ τείνω να το βιώνω ως έλλειψη εμπιστοσύνης προς το άτομό μου. Ίσως επειδή ζω λίγο στο δικό μου «ροζ συννεφάκι» που λέει ότι όλα μπορούν να λυθούν με συζήτηση, καλή θέληση και αγάπη. Το να μπω, λοιπόν, στην ψυχολογία κάποιου ανθρώπου που επιλέγει τη σιωπή ήταν μεγάλη πρόκληση.

7. Πιστεύετε ότι η αλήθεια, όσο επώδυνη κι αν είναι, μπορεί τελικά να λυτρώσει έναν άνθρωπο;

Δεν μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα. Αν και επιλέγω να πιστεύω στη δύναμη της συζήτησης και της αλήθειας, η συγγραφή αυτού του βιβλίου με ανάγκασε να δω ότι η πραγματικότητα δεν είναι ποτέ μόνο άσπρη ή μαύρη. Όταν γκρεμίζονται οι βεβαιότητες, η ωμή αλήθεια μπορεί να γίνει εξαιρετικά επώδυνη. Το αν τελικά λυτρώνει έναν άνθρωπο ή αν το κόστος της είναι πολύ μεγάλο για να το αντέξει, είναι ένα ερώτημα που παραμένει ανοιχτό και για εμένα. Ίσως να κρίνεται κατά περίπτωση και χαρακτήρα.

8. Αν οι αναγνώστες έκλειναν το βιβλίο κρατώντας μόνο έναυ μήνυμα ή ένα συναίσθημα, ποιο θα θέλατε να είναι;

Θα ήθελα να κρατήσουν την αποδοχή της γκρίζας ζώνης της ζωής. Είναι καλό να μπορούμε να συμβιβαστούμε με αυτή την ιδέα, ακόμα και αν είμαστε άνθρωποι των απόλυτων σταθερών, όπως εγώ. Προσωπικά, μόνο κέρδος βλέπω στο ότι άρχισα τελικά να τις αμφισβητώ.

Βλάρα Αλεξία