Είδαμε και προτείνουμε: «Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα» στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα» στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και ήταν από τις πιο δυνατές θεατρικές εμπειρίες που είχαμε φέτος.

Ο Θέμης Πάνου σηκώνει μόνος του σχεδόν ολόκληρη την παράσταση και δίνει μια ερμηνεία που σε κάνει να ξεχνάς ότι βλέπεις έναν ηθοποιό. Γίνεται πραγματικά η δασκάλα. Με απλές κινήσεις, με τη φωνή του και με τις σιωπές του αποδίδει τον φόβο, τη μοναξιά, την αμφιβολία, αλλά και τη δύναμη μιας γυναίκας που προσπαθεί να βρει τη θέση της σε έναν άγνωστο τόπο.

Το έργο μιλά για την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου, να επικοινωνεί με τους άλλους και να αλλάζει μέσα από τις εμπειρίες του. Η σχέση της με τους μαθητές, και ιδιαίτερα με τον Στάθη, δείχνει ότι η εκπαίδευση δεν είναι μονόδρομος. Μαθαίνει ο δάσκαλος από τα παιδιά και τα παιδιά από τον δάσκαλο.

Η θάλασσα, το απέναντι νησί και η απομόνωση δεν λειτουργούν απλώς ως φόντο. Επηρεάζουν τη σκέψη και τα συναισθήματα της ηρωίδας. Γίνονται μέρος της εσωτερικής της διαδρομής και την οδηγούν στην αυτογνωσία.

Η σκηνοθεσία παραμένει λιτή και δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με περιττά μέσα. Το σκηνικό και οι φωτισμοί υπηρετούν την ιστορία και αφήνουν τον λόγο και την ερμηνεία να έχουν τον πρώτο ρόλο. Η απλότητα γίνεται δύναμη.

Πρόκειται για μια παράσταση που μιλά ήρεμα αλλά αφήνει έντονο αποτύπωμα. Δεν βασίζεται στις μεγάλες εντάσεις. Βασίζεται στην αλήθεια, στη συγκίνηση και στην εξαιρετική ερμηνεία του Θέμη Πάνου.