Andia «Κάθε Δικό Σου Μονοπάτι»

Με αφορμή το νέο της τραγούδι «Κάθε Δικό Σου Μονοπάτι», η Andia μιλά για τη δύναμη της μουσικής ως μέσου προσωπικής έκφρασης και για τη διαδρομή από την απώλεια στην ελπίδα. Σε ηλικία μόλις 18 ετών, καταθέτει σκέψεις για την αυθεντικότητα, τη δημιουργία, τις απρόβλεπτες αλλαγές της ζωής και τα πρώτα βήματα μιας καλλιτεχνικής πορείας που στηρίζεται στην ειλικρίνεια και τη συναισθηματική αλήθεια.

Το «Κάθε Δικό Σου Μονοπάτι» γεννήθηκε από μια πολύ προσωπική εμπειρία απουσίας. Πόσο δύσκολο είναι για σένα να μετατρέπεις τόσο έντονα συναισθήματα σε μουσική χωρίς να χάνεις την αυθεντικότητά τους;

Είναι δύσκολο να μπεις στη διαδικασία να τα γράψεις όλα κάτω, να ξανανιώσεις και να ξαναζήσεις κάποια πράγματα. Όμως, όταν γίνει η αρχή, μετά γίνεται πιο εύκολο. Χρειάζεται να είσαι πολύ ειλικρινής με τον εαυτό σου και να γράφεις αυτό που πραγματικά νιώθεις και θέλεις να εκφράσεις, με τον δικό σου τρόπο. Δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος, αρκεί να είσαι ο εαυτός σου και να μην προσπαθείς να ακουστείς σαν κάποιον άλλον ή να μετατρέπεις τα πάντα σε μεταφορές, γιατί τότε χάνεται το πραγματικό νόημα.

Λες πως «οι πιο όμορφες ιστορίες μπορεί να είναι αυτές που δεν είχαμε ποτέ προγραμματίσει να ζήσουμε». Πιστεύεις ότι οι μεγαλύτερες αλλαγές στη ζωή έρχονται τελικά από όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε;

Νομίζω πως ναι. Ιδιαίτερα όταν όλα πηγαίνουν λάθος, υπάρχει κάτι στην επόμενη γωνία που σε περιμένει και ίσως να σου αλλάξει τη ζωή. Αρκεί να το ακολουθήσεις, να παίρνεις ρίσκα και να μην αφήνεις κάτι κακό να σε στιγματίσει.

Στο τραγούδι η πόλη μοιάζει σχεδόν με έναν ακόμη "χαρακτήρα", γεμάτο μνήμες και εικόνες. Τι ρόλο παίζουν οι χώροι και οι διαδρομές στη διαδικασία που γράφεις μουσική;

Πάρα πολύ. Μου δίνουν έμπνευση τα απλά πράγματα. Κάθε χώρος ή κάθε διαδρομή που μπορώ να κάνω μπορεί να μου θυμίσει ή να μου ξυπνήσει μια ανάμνηση, ένα συναίσθημα ή μια στιγμή. Και όλα αυτά μπορώ να τα χρησιμοποιήσω για να εκφραστώ μέσα από αυτά, με τον δικό μου τρόπο.

Παρότι είσαι μόλις 18 ετών, γράφεις τραγούδια με έντονη συναισθηματική ωριμότητα. Από πού πιστεύεις ότι πηγάζει αυτή η ανάγκη να εκφράζεις τόσο βαθιές σκέψεις μέσα από τη μουσική σου;

Η μουσική πάντα ήταν ο τρόπος με τον οποίο μπορώ να εκφραστώ καλύτερα. Είτε μέσα από το να αναδημοσιεύω ένα τραγούδι, είτε στέλνοντάς το σε κάποιο άτομο, είτε γράφοντας. Ο λόγος που γράφω με αυτόν τον τρόπο πηγάζει από την ανάγκη μου να εκφραστώ, να πω πράγματα που στην πραγματικότητα δεν λέω και να νιώσω πως, από τη στιγμή που τα γράψω και τα βγάλω προς τα έξω, δεν έχουν πια την ίδια δύναμη πάνω μου. Είναι ο μόνος τρόπος που έχω βρει για να αντιμετωπίζω τα πάντα.

Η indiepop και η alternative σκηνή αφήνουν μεγάλο περιθώριο καλλιτεχνικής ελευθερίας. Πώς ισορροπείς ανάμεσα στην προσωπική σου έκφραση και στην επιθυμία να επικοινωνήσεις με ένα ευρύτερο κοινό;

Ισορροπώ μέσω της μουσικής, ανεξάρτητα από το είδος. Ό,τι κι αν δημιουργήσω, θεωρώ πως οφείλω πρώτα απ’ όλα να είμαι ειλικρινής και να αποτυπώνω όσο καλύτερα μπορώ αυτό που νιώθω και αυτό που θέλω να επικοινωνήσω. Πιστεύω πως όταν κάτι βγαίνει αληθινά από μέσα σου, μπορεί να αγγίξει και άλλους ανθρώπους, ανεξάρτητα από το μουσικό πλαίσιο στο οποίο ανήκει.

Η συνεργασία σου με τον Μίλτο Καρατζά αποτελεί ένα σημαντικό βήμα στην πορεία σου. Ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα ή η πιο πολύτιμη συμβουλή που έχεις πάρει μέχρι σήμερα από αυτή τη συνεργασία;

Εκτιμώ πάρα πολύ τον κύριο Μίλτο. Μου δίνει πάντα πολύτιμες συμβουλές και είναι εκεί για να με ακούσει όποτε το χρειάζομαι. Αυτό που μου είπε και το επαναλαμβάνω συχνά στον εαυτό μου είναι να αντιμετωπίζω τα πάντα ένα-ένα, να μην βιάζομαι και να παραμένω πάντα πιστή στην ταυτότητά μου, να είμαι ο εαυτός μου.

Βρίσκεσαι στην αρχή της καλλιτεχνικής σου διαδρομής. Αν σε πέντε χρόνια κοιτούσες πίσω την Andia του σήμερα, ποια στοιχεία θα ήθελες να έχουν παραμείνει αναλλοίωτα στη μουσική και στην προσωπικότητά σου;

Η αυθεντικότητα μου, η αγάπη μου για δημιουργια,τοπεισμαμου,καλοσυνη,ρομαντισμος, και η ευαισθησία μου.

Βλάρα Αλεξία