Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου: «Οι δυσκολίες που παρουσιάζονται είναι “μαθήματα ζωής”»

Στο μυθιστόρημά του «Θα με βρεις στις ανηφόρες», ο Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου αφηγείται μια διαδρομή γεμάτη δοκιμασίες, επιμονή και πίστη στη δύναμη του ανθρώπου να υπερβαίνει τα εμπόδια. Μέσα από την πορεία του ήρωά του, αναδεικνύει τις δυσκολίες ως μαθήματα ζωής και τις ανηφόρες ως εκείνες τις διαδρομές που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα. Ο συγγραφέας μιλά για την αξία της υπέρβασης, της ελπίδας και των επιλογών που καθορίζουν τελικά την πορεία κάθε ανθρώπου.

Ο τίτλος “Θα με βρεις στις ανηφόρες” είναι πολύ δυνατός. Τι σημαίνει για εσάς η “ανηφόρα” στη ζωή ενός ανθρώπου;

Οι ανηφόρες είναι οι δυσκολίες και τα προβλήματα που παρουσιάζονται στη ζωή κάθε ανθρώπου και τον αναγκάζουν να βρει λύσεις.  Να αγωνιστεί, να ξεπεράσει τις πίκρες και τα θέλω του,  τις περισσότερες φορές τα όριά του και με οδηγό την ελπίδα και τη θέληση να βαδίσει προς το μέλλον.  Κάθε ανηφόρα είναι κι ένα μάθημα ζωής, γιατί σ’ αυτό τον κόσμο ο άνθρωπος έρχεται για να πάθει και να μάθει. Χωρίς δυσκολίες και προβλήματα δεν μπορεί ν’ ανεβεί ψηλά.  Εύκολα ανεβάσματα έχουν ο καπνός και οι αετοί. Φεύγοντας από τη ζωή, αυτό που παίρνει μαζί του είναι η γνώση που ξεγυμνώνει την αλήθεια, διαλύει τα σκοτάδια και αποκαλύπτει τις μικρότητες και τις πανουργίες των ανθρώπων, καθώς και τη σοφία που απέκτησε.  

Πιστεύετε ότι το ξεκίνημα ενός ανθρώπου καθορίζει τη διαδρομή του ή μπορεί να την αλλάξει;

Είναι γεγονός ότι, ο τόπος, ο χρόνος και το περιβάλλον στο οποίο γεννιέται και μεγαλώνει ένας άνθρωπος καθορίζουν σε αρκετό βαθμό την εξέλιξη και τη μελλοντική του πορεία. Υπάρχουν άνθρωποι που μόλις γεννηθούν έχουν το αστέρι τους.  Πλημμυρίζονται από τα χαμόγελα της τύχης και το πρόσωπό τους λαμποκοπά.  Όλα τους έρχονται βολικά και με ότι καταπιαστούν έχουν επιτυχίες.  Υπάρχουν και άλλοι που κυριολεκτικά, η ατυχία τους γίνεται αυτοκόλλητο, τους ακολουθεί βήμα – βήμα μέχρι να τους τσακίσει.  Για ν’ αλλάξει κάποιος τη μοίρα του, πρέπει να έχει όνειρα, να κάνει σχέδια και ν’ αγωνίζεται, να μην τον καταβάλλουν οι αντιξοότητες για να πετύχει. Δεν είναι εύκολο γιατί γι’ αλλού ξεκινάς κι αλλού η ζωή σε πάει. Οι ευκαιρίες είναι λιγοστές.

Στο βιβλίο οι δυσκολίες παρουσιάζονται ως “μαθήματα ζωής”. Είναι κάτι που το πιστεύετε βαθιά ή γεννήθηκε μέσα από την εμπειρία της γραφής;

Πιστεύω βαθιά, πως οι δυσκολίες που παρουσιάζονται είναι “μαθήματα ζωής” γιατί η πείρα της δικής μου ζωής όσο και των γύρω μου, αυτό έχει αποδείξει. Αυτή την πίστη μου ήθελα να παρουσιάσω μέσα από τη ζωή του πρωταγωνιστή.  Τα μαθήματα ζωής, ο αγώνας για βελτίωση των συνθηκών, το πείσμα και η ελπίδα που ποτέ δεν πρέπει να πεθαίνει, σε οδηγούν στο τέρμα της ανηφόρας.  Γιατί, αλίμονο αν ο άνθρωπος κάνει πράξη την παροιμία «στερνή μου γνώση, να σε είχα πρώτα».  

Πότε μια δυσκολία γίνεται τελικά δύναμη και όχι βάρος;

Η δυσκολία γίνεται δύναμη αν δε σε  καταβάλει και αν η εμπειρία γίνει μάθημα κι εφόδιο για να αντιμετωπίσεις τη συνέχεια της ζωής . Ο άνθρωπος δεν πρέπει να αφήνει χώρο στην πίκρα και την απαισιοδοξία, τον πόνο και την στέρηση, να τον οδηγούν σε βαλτωμένα νερά, να γίνονται βαρίδια και να κυβερνούν τη ζωή του.    Το ανέβασμα σε ανταμείβει, δίνοντας σου δύναμη, κουράγιο, σθένος, αντοχές και το σπουδαιότερο, σου ενισχύει την πίστη. 

 

Λέτε ότι “η ζωή δεν έχει υποχρέωση να δώσει στον άνθρωπο αυτά που προσδοκά”. Πόσο δύσκολο είναι να αποδεχτεί κανείς αυτή την αλήθεια;

Η ζωή για κανένα δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα και ουράνια τόξα. Αργά ή γρήγορα, καθένας θα κληθεί να ξεπεράσει τα δικά του προβλήματα, να καλύψει τις δικές του ανάγκες και να βαδίσει τον δρόμο της δικής του ζωής.  Άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο μαστιγώνονται από καταιγίδες, ανεβαίνουν κακοτράχαλες ανηφόρες, ταξιδεύουν σε φουρτουνιασμένες θάλασσες για να φτάσουν στη δική τους Ιθάκη.  Το κατά πόσο θα πετύχουν ή όχι, δεν έχει σημασία.  Σημασία έχουν οι επιλογές και τα έργα που αφήνουν πίσω τους.  Κανένας δεν αποδέχεται αυτή την αλήθεια ξεκινώντας τη δική του ζωή.  Η ορμή της νιότης, τα φτερά της ελπίδας και η βοήθεια του περιβάλλοντος, κάνουν τον άνθρωπο να πιστεύει πως η ζωή του θα είναι ταξίδι σε πλατιές  λεωφόρους.  Έρχεται όμως η στιγμή της διάψευσης κι εκεί φαίνεται η αξία του ανθρώπου, από τις επιλογές του. 

Τι είναι αυτό που κρατά έναν άνθρωπο να συνεχίζει όταν όλα μοιάζουν χαμένα;

Όταν όλα μοιάζουν χαμένα, αυτό που κρατά έναν άνθρωπο είναι η ανεξάντλητη πίστη, η δυνατή θέληση, το πείσμα, η προσήλωση προς τον στόχο και η ελπίδα, πως κάποια μέρα θα βρει τον τρόπο να πραγματοποιήσει αν όχι όλα, μερικά από τα ανεκπλήρωτα του όνειρα, που θα είναι ικανά να του αλλάξουν το πεπρωμένο. Εκεί που όλα μοιάζουν χαμένα πάντα βρίσκεται ένας από μηχανής θεός που αννοίγει καινούριους δρόμους. Είναι αυτό που ονομάζουμε θαύμα.

Ο Αυγερινός κάνει έναν απολογισμό ζωής στο τέλος της διαδρομής του. Πόσο σημαντικό είναι, κατά τη γνώμη σας, να κάνουμε τέτοιους απολογισμούς στη ζωή μας;

Με τον απολογισμό αντιλαμβάνεσαι τι διδάχτηκες από τη ζωή και ποια πράγματα ή γεγονότα σε διαφοροποίησαν προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Βλέπεις τους λανθασμένους δρόμους που επέλεξες μέσα από τη γνώση που σου έδωσε η εμπειρία  και τους δρόμους που οδηγήθηκες παρά τη θέλησή σου.  Ο απολογισμός αποτελεί και μια πράξη ψυχικής κάθαρσης, αφού μέσα από αυτόν, απελευθερώνεσαι από σκέψεις που σε βαραίνουν. Συγχωράς πρώτα τον εαυτό σου και ύστερα όσους σε έβλαψαν, για να πας πιο κάτω. Ο Αυγερινός  κατάφερε να καταξιωθεί στο τέλος. Ο απολογισμός της ζωής του κλείνει με τη φράση «Σε ευχαριστώ Θεέ μου για τις ανηφόρες της ζωής μου

Αν θέλατε να περιγράψετε το βιβλίο με μία μόνο λέξη πέρα από τον τίτλο του, ποια θα επιλέγατε;

Αν περιέγραφα το περιεχόμενο του βιβλίου με μια λέξη θα έλεγα «Υπέρβαση», γιατί ο ήρωας ξεπερνά ατέλειωτες δυσκολίες και στο τέλος καταφέρνει να βγει νικητής.