Είδαμε και προτείνουμε: «LO» του Μάριου Τσάγκαρη στο Bios

Στον κάτω χώρο του Bios, ο Λευτέρης Παπακώστας σκηνοθετεί το έργο «LO» του Μάριοy Τσάγκαρη και προτείνει μια θεατρική εμπειρία που μοιάζει περισσότερο με ζωντανό γεγονός παρά με συμβατική παράσταση. Το έργο κινείται σε έναν ιδιότυπο κόσμο sci-fi νουάρ: σε μια δυστοπική εποχή όπου η μητρική νοημοσύνη έχει κατακτήσει κάθε άλλη μορφή νοημοσύνης και προσπαθεί να «θεραπεύσει» την ανθρώπινη παράνοια, άνθρωποι, υβρίδια ανθρώπου-μηχανής και μηχανές εθισμένες στις ίδιες τους τις βίδες συνυπάρχουν σε ένα νυχτερινό καμπαρέ. Εκεί, μέσα σε μια ατμόσφαιρα παρακμής, μουσικής και αισθησιασμού, ξετυλίγεται μια ιστορία έρωτα που μοιάζει καταδικασμένη από την αρχή.

Η σκηνοθετική σύλληψη έχει μια φρέσκια, νεανική ενέργεια. Η απόφαση να μετατραπεί ο θεατρικός χώρος σε club-καμπαρέ, όπου οι θεατές προτρέπονται να στέκονται όρθιοι(αν και δεν ακολούθησε το κοινό), να κινούνται μαζί με τους ηθοποιούς και να γίνονται μέρος της δράσης, δημιουργεί μια αίσθηση αμεσότητας και συμμετοχής. Η παράσταση κυλά με κινηματογραφική ταχύτητα, με εικόνες που θυμίζουν άλλοτε κόμικ, άλλοτε ρετρό μελόδραμα και άλλοτε σκοτεινό φουτουριστικό παραμύθι. Αυτή η αισθητική μίξη, film noir, pop κουλτούρα, μουσικό θέαμα, δίνει στο έργο μια ενεργητική σκηνική παλμικότητα που κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στην προσπάθεια των ηθοποιών, που καλούνται να κινηθούν σε ένα απαιτητικό, σχεδόν «υβριδικό» σκηνικό περιβάλλον. Οι ερμηνευτές δεν περιορίζονται σε έναν ρόλο απλής υποκριτικής· τραγουδούν, κινούνται, αλληλεπιδρούν με το κοινό και διατηρούν συνεχώς την ένταση μιας ζωντανής performance. Με ενέργεια και αφοσίωση στη σκηνική συνθήκη, στηρίζουν τον ρυθμό της παράστασης και δίνουν σάρκα και οστά σε αυτούς τους παράξενους χαρακτήρες, που παλεύουν να κρατήσουν κάτι από την ευθραυστότητα και την επιθυμία της ανθρώπινης φύσης.

Παράλληλα, κάτω από τη φουτουριστική επιφάνεια, το έργο αγγίζει γνώριμα υπαρξιακά ερωτήματα: τι σημαίνει επιθυμία σε έναν κόσμο ελέγχου; πόσο ανθρώπινος μπορεί να παραμείνει ο άνθρωπος όταν η τεχνολογία καθορίζει τις ζωές του; Και τελικά, μπορεί ο έρωτας να επιβιώσει σε μια κοινωνία που φοβάται το συναίσθημα; Το «LO» δεν προσπαθεί να δώσει οριστικές απαντήσεις· προτιμά να δημιουργεί ατμόσφαιρα και να αφήνει τον θεατή να περιπλανηθεί σε αυτή τη σκοτεινή, αισθησιακή δυστοπία.

Το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση-εμπειρία με έντονη ενέργεια, που δεν φοβάται να πειραματιστεί. Μπορεί να μην είναι όλα απολύτως ισορροπημένα, όμως η ιδέα, η διάθεση για ρίσκο και η ζωντανή σκηνική παρουσία δίνουν στο «LO» τον χαρακτήρα μιας διαφορετικής θεατρικής πρότασης, μιας παράστασης που μοιάζει να γεννιέται μέσα από τον παλμό της νύχτας και να απευθύνεται σε ένα κοινό έτοιμο να αφεθεί σε κάτι πιο άμεσο, πιο ωμό και πιο απρόβλεπτο. Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο κέρδος της παράστασης: η τόλμη της να προτείνει κάτι διαφορετικό, κάτι ζωντανό και εκτός συμβατικών ορίων. Σε μια εποχή που το θέατρο έχει ανάγκη από νέες ιδέες και φρέσκες φόρμες, τέτοιες πρωτοβουλίες αξίζουν να στηρίζονται και να χειροκροτούνται.