Αλέξανδρος Βαλκανάς: ο συγγραφέας και τραγουδοποιός μας παρουσιάζει δύο φολκ/ethnic τραγούδια του

 

Ο Αλέξανδρος Βαλκανάς γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας και μεγάλωσε στη Γλυφάδα Αττικής, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Αποφοίτησε από το τμήμα της Ελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης με ειδίκευση στον τομέα της Νεοελληνικής Φιλολογίας. Έχουν εκδοθεί τρία βιβλία του «Το Κουτί» (θεατρικό, εκδόσεις Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος, 2019), «Η Μαντική Μηχανή και άλλες καθημερινές συγκινήσεις» (μικρά διηγήματα, εκδόσεις Βακχικόν, 2022), «Δωσ’ μου μία στιγμή» (πεζοποιήματα, εκδόσεις Ενύπνιο, 2025). Θεατρικά του έργα έχουν λάβει διακρίσεις από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδας (Το Κουτί, Α’ βραβείο το 2018 - Μία Σχεδόν Αληθινή Ιστορία, Έπαινος το 2017). Διηγήματα και πεζοποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά, έντυπα και διαδικτυακά, ενώ κείμενά του έχουν ανεβεί σε μουσικές και θεατρικές σκηνές της Αθήνας.

Παράλληλα, ακολούθησε σπουδές στο Τραγούδι και τη Θεωρία της Μουσικής, ενασχόληση που τον έφερε σε επαφή με την ελληνική παραδοσιακή, την world/ethnic μουσική και το έντεχνο τραγούδι. Στίχοι του έχουν περιληφθεί στο άλμπουμ Meşk (DMC Records) με ερμηνεύτρια την Fide Köksal και μουσική του Ara Dinkjian. Ως ερμηνευτής συμμετείχε στον δίσκο (EP) Ο Κήπος που Έσβησε κι Εχάθη, σε ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη και μουσική σύνθεση Anastazios.

Τζάνεμ – Χελιδόνια

Τζάνεμ σημαίνει «ψυχή μου», «αγαπημένε μου». Είναι μία τρυφερή προσφώνηση διαδεδομένη σε όλα τα Βαλκάνια, όπου τη συναντάμε κυρίως σε τραγούδια που συνομιλούν υφολογικά και θεματικά με την παράδοση. Τα Χελιδόνια, ως γνωστόν, συνδέονται με τον ερχομό της Άνοιξης και συμβολίζουν την συντροφικότητα και τη σταθερότητα, αφού κατά την επιστροφή τους αναζητούν με το ταίρι τους τη φωλιά που είχαν χτίσει και αφήσει κατά την αναχώρησή τους, το Φθινόπωρο.

Και τα δύο τραγούδια έχουν ένα κοινό στοιχείο: διηγούνται ιστορίες ενός γλυκόπικρου αποχωρισμού. Μοιράζονται όμως και μία κοινή βεβαιότητα. Το πρόσωπο που μένει, έχει τη σιγουριά της επιστροφής και της επανασύνδεσης. Στο «Τζάνεμ», προσπαθεί να διασφαλίσει αυτήν την επανασύνδεση ζητώντας δώρα από το αγαπημένο πρόσωπο, φύκια και κοχύλια, σύμβολα που θα επικυρώσουν την αιώνια αγάπη, τον άρρηκτο δεσμό. Στα «Χελιδόνια» είναι τα ίδια τα αποδημητικά πουλιά που δεν θα επιτρέψουν στο πρόσωπο που έφυγε  - αλλά ούτε και σ’ εκείνο που έμεινε πίσω - να ξεχάσει. Θα υπενθυμίζουν για πάντα την αληθινή αγάπη. Και ίσως, τελικά, καταφέρουν να φέρουν την πολυπόθητη Άνοιξη.

Το »Τζάνεμ» και τα «Χελιδόνια» αποτελούν τα πρώτα προσωπικά μουσικά πονήματα, ως προς τον στίχο και τη μουσική, του Αλέξανδρου Βαλκανά. Και τα δύο τραγούδια κινούνται στα μονοπάτια του αγαπημένου του ύφους, της παραδοσιακής/φολκ και world-ethnic μουσικής. Ο λυρισμός στην έκφραση και η φυσική προτίμηση στο ελάχιστο ως προς την ενορχήστρωση, αποτελούν αντιπροσωπευτικά στοιχεία της καλλιτεχνικής του ιδιοσυγκρασίας και ταυτότητας.

 

 

Τζάνεμ

Στίχοι: Αλέξανδρος Βαλκανάς

Μουσική: Αλέξανδρος Βαλκανάς

Ενορχήστρωση: Νίκος Κριτσέλης

Κιθάρες, προγραμματισμός: Νίκος Κριτσέλης

Παραγωγή: inspiral PRO music® 2025

https://www.youtube.com/watch?v=R8T4MDAUSfo&list=RDR8T4MDAUSfo&start_radio=1

 

Χελιδόνια

Στίχοι: Αλέξανδρος Βαλκανάς

Μουσική: Αλέξανδρος Βαλκανάς

Ενορχήστρωση: Νίκος Κριτσέλης

Τρομπέτα: Διονύσης Κοκόλης

Κιθάρες - κρουστά: Νίκος Κριτσέλης

Παραγωγή: inspiral PRO music® 2025

https://www.youtube.com/watch?v=VxnNmx6G2MI&list=RDVxnNmx6G2MI&start_radio=1

 

Χελιδόνια

Όταν τα χείλη γράφουν φύγε

γιατί τα μάτια σου να κλαίνε

ήρθαν στο σπίτι χελιδόνια

κι όλα μου είπαν πως με θες

κι όλα μου είπαν πως με θες

 

Γράφεις πως θες να με ξεχάσεις

έκλεισαν οι δρόμοι πια για μας

έχουν και τα όνειρα αντιστάσεις

έπαψες κι εσύ να μ’ αγαπάς

ξέχασες κι εσύ πως ν’ αγαπάς

 

Χαράζει στο παράθυρό μου

έσβησε κι η νύχτα, μια στιγμή

ό,τι στο σκοτάδι ήταν δικό μου

θα μου το κλέψει η Ανατολή

κι έγινε η μέρα φυλακή

 

Πάνω στο τζάμι ζωγραφίζω

ένα μονοπάτι να περνάς

τη θολή σκιά σου δεν ορίζω

έγινες μια στάλα και κυλάς

πέρασαν χειμώνες και πονάς

 

Μα σαν περάσουνε τα χρόνια

κι ούτε το όνομά μου δε θα λες

κάθε που θα βλέπεις χελιδόνια

θα με θυμάσαι θες δε θες

θα με θυμάσαι κι ας μη θες

 

Κι όταν τα στείλεις να με βρούνε

βράδυ θα πετάξουν τα πουλιά

θα ‘ρθουνε στα χείλη να μου πούνε

άνοιξαν οι δρόμοι πια για μας

Άνοιξη ειν’ ο κόσμος πια για μας

 

 

Τζάνεμ

Νύχτα πλέκεις κρίνα, Τζάνεμ

Τ’ αργυρά κουπιά σου κύλα

Μες στης θάλασσας τα φύλλα

 

Φύκια να μου φέρεις, Τζάνεμ

Να τα κάνω βέρες, Τζάνεμ

Και κοχύλια χίλια, Τζάνεμ

Για μαντήλια στη πορφύρα

 

Ποτισμένα ρόδα, μύρα

Και κοράλλι μαύρο, Τζάνεμ

Δυο μαχαίρια να κεντήσω

Ώσπου να γυρίσεις πίσω

 

Δυο μαχαίρια να κεντήσω

Ώσπου να γυρίσεις πίσω

 

 

social

Facebook: Alexandros Valkanas

Instagram: Alexandros Valkanas