Γαβρίλη Αικατερίνη: "Η κοινωνία έτσι όπως έχει διαμορφωθεί το μόνο που ενθαρρύνει είναι η καθημερινή επιβίωση".

Με αφορμή την ποιητική συλλογή «Άρρητον έρνον», η Αικατερίνη Γαβρίλη μιλά για το «άρρητο» της ψυχής, εκείνες τις κρυμμένες ποιότητες που αποκαλύπτονται μέσα από την αυτογνωσία και τη βιωματική ωρίμανση. Η γραφή της, βαθιά εσωτερική και στοχαστική, κινείται από το τραύμα προς τη θεραπεία και από την ύλη προς το πνεύμα, προτείνοντας την ποίηση ως πράξη αφύπνισης και επιστροφής στην προσωπική αλήθεια.

Γαβρίλη Αικατερίνη

Ο τίτλος Άρρητον έρνον παραπέμπει σε κάτι που δεν μπορεί εύκολα να ειπωθεί. Ποιο είναι για εσάς το «άρρητο» που επιχειρεί να εκφράσει η συλλογή;

Το άρρητον εδώ σχετίζεται με τις ιδιαίτερες ποιότητες που φέρει η κάθε ψυχή. Μέχρι λοιπόν ο καθένας από εμάς να τις ανακαλύψει, βρίσκονται κρυμμένες σαν πρωταρχικές ρίζες, στο υπέδαφος της ύπαρξης μας.

Συνεπώς ο τίτλος αναφέρεται αρχικά στις ιδιότητες της δικής μου ψυχής, που αποκαλύπτονται σταδιακά ακόμα και σε εμένα την ίδια. Ανάλογα με το πόσο έτοιμη είμαι να λάβω κάθε φορά από την αφθονία του σύμπαντος.

Ομοίως αφορά και κάθε άλλη ψυχή που βρίσκεται στο εξελικτικό της μονοπάτι και παλεύει με τα σκοτάδια της, μέχρι να βγει στο φως του πνεύματος και τότε όλα από άρρητα, θα γίνουν ρητά κι εκδηλωμένα. Είναι δηλαδή ένα ταξίδι αυτογνωσίας και επιστροφής του κάθε ανθρώπου σε μία πνευματική πατρίδα.

Στους «Σπόρους Ωφέλειας» το μήλο αρνείται να πέσει. Πόσο συνδέεται αυτή η εικόνα με προσωπικές εμπειρίες αναβολής ή φόβου απέναντι στην αλλαγή;

Κάθε ένας από εμάς κάτι φοβάται να αλλάξει και ίσως το αναβάλει επ αόριστον. Εδώ όμως αναφέρομαι στον φόβο που σε παραλύει και παγώνεις σε τέτοιο βαθμό, ώστε αδυνατείς να μπεις σε δράση. Και τα χρόνια περνούν επι ματαίω και η ζωή σβήνει πριν προλάβει κανείς να την ζήσει. Είναι πολύς κόσμος εκεί έξω, που ένα τραυματικό βίωμα τον οδήγησε σε απομόνωση και παραίτηση από τη ζωή στο σύνολο της, με διάρκεια πολλών δεκαετιών.

Όμως η ζωή είναι ένα δώρο που μας δόθηκε για να πράξουμε και να αποδείξουμε ότι τιμούμε με τις επιλογές μας αυτό το θείο δώρο. Η παραίτηση όσο ασφαλής ή βολική κι αν μοιάζει, είναι θανατηφόρα γιατί διαβρώνει το εσωτερικό μας φως και δεν οδηγεί πουθενά το εξελικτικό μας μονοπάτι. Οπότε μην περιμένεις να είναι πολύ αργά, πράξε σοφότερα τώρα που μπορείς !

Στη «Γαλήνη» διατυπώνεται μια έντονη κριτική απέναντι στον μιμητισμό και τις «επίπλαστες εικόνες». Θεωρείτε ότι η εποχή μας δυσκολεύεται περισσότερο από άλλες να παραμείνει αυθεντική;

Οπωσδήποτε υπάρχει μια στροφή προς το γρήγορο και το εύκολο. Ο νους δυσκολεύεται να κοπιάσει, γιατί κάτι τέτοιο μας βγάζει από την πεπατημένη και μας ξεβολεύει. Παύει έτσι κάποιος να αναζητά τη δική του αλήθεια και συχνά καταφεύγει στον σκιερό δρόμο της αντιγραφής και της μίμησης. Αν και ευελπιστώ πως σύντομα, πολλά θα ανατραπούν σε όλους τους τομείς και οι άνθρωποι θα ξαναγυρίσουν στο αληθινό φως του πνεύματος, μέσα από την καθημερινή άσκηση των αρετών, όπως αυτές ορίζονται από την ελληνική φιλοσοφία.

Όλοι όσοι επιλέγουν τον εύκολο δρόμο της αντιγραφής και μίμησης, αν τοποθετούσαν αυτή την ενέργεια στο να ανακαλύψουν ποιοι πραγματικά είναι οι ίδιοι, θα ήταν σε απόλυτη επαφή με την αλήθεια τους και θα ζούσαν πολύ πιο υγιείς ψυχικά και σωματικά. Επίσης θα ένιωθαν πολύ πιο ευτυχισμένοι χωρίς να χρειάζεται να φορούν το ψεύτικο ένδυμα ενός ρόλου ξένου προς την ψυχή τους. Πόσα χρόνια μπορεί ένα έμψυχο ανθρώπινο ον να υποκρίνεται κάτι που δεν είναι ; Και πόση ματαιότητα και αίσθηση κενού ελλοχεύει σε μια  τέτοια ζωή.

Πραγματικά δεν αξίζει καμία καταξίωση ή ψευδείς επιβράβευση, όταν στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς μπαίνει η ψυχική και σωματική μας υγεία. Το τίμημα μιας ψεύτικης ζωής θα είναι βαρύ και ο λογαριασμός θα έρθει στο τέλος, όταν θα είμαστε ευάλωτοι και ίσως να μην θυμόμαστε καν τα αίτια. Ενώ η σύνδεση με την αλήθεια της ψυχής, μόνο φως μπορεί να μας χαρίσει !

Πώς συνδέεται η ποιητική σας γραφή με την ψυχοθεραπευτική διάσταση που αναφέρετε στο σημείωμά σας; Υπήρξε για εσάς προσωπικά πράξη αυτοθεραπείας;

Υπήρξε όντως θεραπευτική για εμένα η συγγραφή και ιδιαίτερα η ποίηση, καθώςθεωρώ πως αποτελεί ύψιστη μορφή αυτοέκφρασης και απελευθέρωσης κάποιου ψυχικού φορτίου, ενός τραύματος που δεν προσεγγίζεται εύκολα με ορθολογιστικές τεχνικές. Όταν όμως αφήνεσαι στη φυσική ροή του πνεύματος, εκείνο πάντα βρίσκει τον πιο σοφό τρόπο να καθαρίσει, να ανακουφίσει και να επουλώσει.

Ιδιαίτερα όταν η πρόθεση είναι αγνή και δεν βασίζεται στη δημιουργία με σκοπό την αυτοπροβολή ενός ανασφαλούς εγώ, τότε το δημιούργημα, ανεξαρτήτως υλικής επιτυχίας, αντανακλά αιώνια σε πολύ υψηλά πεδία και η αίσθηση υλοποίησης, πλημμυρίζει χαρά και αγαλλίαση τον δημιουργό. Κι αυτό το καθαρό ενεργειακό πεδίο μεταφέρεται αυτούσιο και στον αναγνώστη που απολαμβάνει να χάνεται στις σελίδες ενός καλού αναγνώσματος.

Η συλλογή καλύπτει μια δεκαετία δημιουργίας. Πώς διαφοροποιείται η «φωνή» της πρώτης περιόδου από την πιο πρόσφατη;

Ξεκίνησα να γράφω συστηματικά από το 2010, τότε ήμουν μια νέα κοπέλα που ξεκινούσε να γνωρίζει τον κόσμο και ο κόσμος αυτός συχνά την πλήγωνε και την εξέπληττε δυσάρεστα. Έγραφα τότε λοιπόν για καθημερινές απογοητεύσεις και χαμένους ή αδιέξοδους έρωτες, εστιάζοντας στα πιο γήινα κομμάτια της ύπαρξης μου.

Τα χρόνια όμως περνούσαν με πολλή αναζήτηση και το κορίτσι ωρίμασε,αναπτύσσοντας εντονότερα πνευματικές ανησυχίες που είχε από παιδί. Αλλά τώρα άρχισε να λαμβάνει απαντήσεις και να κατανοεί τον κόσμο σε ένα επίπεδο τόσο βαθύ, που αγγίζει πια το άρρητο. Γιατί δεν είναι όλα προς περιγραφή, κάποια πράγματα είναι τόσο ιεράπου μόνο μέσω βιωματικής εμπειρίας γίνονται κατανοητά.

Συμπερασματικά η πορεία θα μπορούσε να περιγράφει ως μία διαδρομή ζωής από την ύλη στο πνεύμα κι από το φθαρτό στο άχρονο και άφθαρτο. Εκεί που μόνο οι συμπαντικοί νόμοι ισχύουν και χαίρουν σεβασμού.Η φωνή μου πια δεν επιθυμεί να περιγράψει τα βαριά βιώματα του υλικού πεδίου, αλλά να προσφέρει τον τρόπο διαφυγής από αυτά και να φωτίσει διακριτικά το προσωπικό μονοπάτι ανέλιξης κάθε αναγνώστη.

Οι αποσιωπήσεις και οι ελλειπτικές φράσεις δίνουν την αίσθηση ανοικτού διαλόγου με τον αναγνώστη. Είναι συνειδητή επιλογή να αφήνετε χώρο για προσωπική ερμηνεία;

Οφείλω αυτό το περιθώριο στον αναγνώστη αν θέλω να λέω ότι αυτό που κάνω είναι τέχνη. Ακόμα κι αν δεν συμπίπτει με την δική μου ερμηνεία, μέσα από τα κείμενα μου έχει όλη την ελευθερία που χρειάζεται για να αναπνεύσει, να ερμηνεύσει και να δημιουργήσει τις δικές του εικόνες και ιστορίες.Καθρεφτίζει έτσι τα βαθύτερα κομμάτια του εαυτού του τα οποία θα δυσκολεύονταν να βγουν στην επιφάνεια με άλλο τρόπο. Κι αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι που καθιστά αυτή την ποιητική συλλογήβαθιά ψυχοθεραπευτική. Η ελευθερία της αυτοέκφρασης απελευθερώνει και δίνει ανάσες.Οδηγεί τον αναγνώστη σχεδόν ανώδυνα, σε μία βουτιά στα υποσυνείδητα πεδία της προσωπικότητας του, τα οποία ανασύρονται αβίαστα στην επιφάνεια,στον προσωπικό του χώρο ασφάλειας και στο χρόνο που ο ίδιος ορίζει και επιθυμεί. Και έτσι όμορφα κι απλά η τέχνη της ποίησης, μέσω της ερμηνείας και της αυτοέκφρασης, οδηγεί σε θεραπεία.

Μιλάτε για έναν «φλεγόμενο πυρήνα» της ύπαρξης. Πιστεύετε ότι η σύγχρονη κοινωνία ενθαρρύνει ή αποθαρρύνει αυτή την εσωτερική αναζήτηση;

Η κοινωνία έτσι όπως έχει διαμορφωθεί το μόνο που ενθαρρύνει είναι η καθημερινή επιβίωση. Δεν αφήνει χρόνο για περαιτέρω σκέψη και αναζήτηση. Ωστόσο οι άνθρωποι ως μονάδες, έχουν αρχίσει να αφυπνίζουν το ένστικτο του αναζητητή και δεν είναι όσο ευκολόπιστοι ήταν οι άνθρωποι των προηγούμενων γενεών. Απαιτείται δηλαδή ενεργοποίηση της αυτοδιάθεσης, χωρίς να περιμένουμε την κοινωνία να μας σώσει ή να μας αφυπνίσει. Ο καθένας μπορεί πραγματικά να σώσει και να αφυπνίσει μόνο τον εαυτό του. Ωστόσο βιβλία όπως αυτό και τα επόμενα που έπονται παλεύουν να δώσουν μια κατεύθυνση. Κρατούν το φάρο αναμμένο, αν τύχει και κάποιος περάσει να μην χάσει το μονοπάτι του.

Αν έπρεπε να συμπυκνώσετε σε μία φράση το μήνυμα που θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης, ποια θα ήταν αυτή;

Ο κόσμος θα είναι πάντα αυτός που είναι. Εσύ όμως θα πρέπει να επιλέξεις συνειδητά, τι αποτύπωμα θα αφήσεις σε αυτόν.Φύγε από τη σύγκριση και πράξε με σοφία και αρετή.

Βλάρα Αλεξία