Είδαμε και προτείνουμε: «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος – Φωνή ἐν τῇ ἐρήμῳ», που παρουσιάζεται στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός

 

Η νέα παραγωγή της R.M. Light, «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος – Φωνή ἐν τῇ ἐρήμῳ», που παρουσιάζεται στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός, επιχειρεί να επαναφέρει στο σύγχρονο θεατρικό τοπίο το ιστορικό–θρησκευτικό δράμα με καθαρή πρόθεση και σαφή προσανατολισμό. Το έργο της Ευτυχίας Κ. Αργυροπούλου αντλεί από τα ευαγγελικά κείμενα και την εκκλησιαστική παράδοση, εστιάζοντας στις τελευταίες στιγμές του Ιωάννη του Προδρόμου μέσα στη φυλακή και στη σύγκρουσή του με την κοσμική εξουσία.

Η δραματουργική γραφή κινείται σε λυρικό, ποιητικό ύφος, το οποίο σε αρκετά σημεία ενισχύει την αίσθηση πνευματικότητας και εσωτερικής έντασης. Παράλληλα, η επιλογή να φωτιστούν οι ψυχολογικές ρωγμές των προσώπων, ιδίως του Ηρώδη και της Σαλώμης, προσδίδει στο έργο μια ανθρώπινη διάσταση που λειτουργεί υπέρ της σκηνικής του ζωντάνιας. Υπάρχουν, ωστόσο, στιγμές όπου ο λόγος θα μπορούσε να είναι πιο συμπυκνωμένος, ώστε να διατηρείται αμείωτος ο ρυθμός.

Η σκηνοθεσία του Μενέλαου Β. Τζαβέλλα και της Ευτυχίας Κ. Αργυροπούλου ακολουθεί μια λιτή και συγκεντρωμένη γραμμή. Ο σκηνικός χώρος αξιοποιείται με μέτρο και υπηρετεί τη δραματική ατμόσφαιρα χωρίς περιττές εντυπωσιοθηρικές παρεμβάσεις. Η έμφαση δίνεται στη σωματικότητα των ηθοποιών και στη δύναμη του λόγου, στοιχείο που ταιριάζει με το ύφος του έργου. Η σκηνοθετική προσέγγιση παραμένει συνεπής ως προς τον πνευματικό χαρακτήρα της παράστασης και δημιουργεί μια αίσθηση τελετουργίας.

Ο Σταύρος Βόλκος, στον ρόλο του Ιωάννη, αποδίδει με εσωτερικότητα και σταθερότητα την πνευματική αντοχή του Προδρόμου. Η παρουσία του είναι συγκρατημένη, με έμφαση στη σιωπή και στο βλέμμα, στοιχεία που ενισχύουν την εικόνα του μάρτυρα. Ο Χρήστος Κάλλοου ως Ηρώδης παρουσιάζει έναν άρχοντα διχασμένο, αποτυπώνοντας τον φόβο και την ενοχή που τον διακατέχουν, ενώ η Γωγώ Φάκου Θεοδωράκη δίνει στην Ηρωδιάδα ένταση και αποφασιστικότητα, αναδεικνύοντας την αλαζονεία της εξουσίας.

Η Ιωάννα Μαρμάρου, ως Σαλώμη, επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην επιθυμία και στη μεταμέλεια, προσδίδοντας στο πρόσωπο μια πιο σύνθετη διάσταση από την καθιερωμένη εικόνα. Οι υπόλοιπες ερμηνείες στηρίζουν τη συνοχή της παράστασης και συμβάλλουν στη διατήρηση της δραματικής έντασης.

Συνολικά, η παράσταση προτείνει μια καθαρή και συνεπή ανάγνωση ενός γνωστού θρησκευτικού μύθου, δίνοντας έμφαση στην εσωτερική σύγκρουση και στη σχέση πνευματικής αλήθειας και κοσμικής εξουσίας. Χωρίς υπερβολές και εντυπωσιασμούς, στηρίζεται στον λόγο, στην ατμόσφαιρα και στις ερμηνείες, προσφέροντας μια ουσιαστική θεατρική εμπειρία για όσους ενδιαφέρονται για το συγκεκριμένο είδος.