Βύρων Κολάσης: "Το θέατρο είναι ζωή, είναι πνοή, είναι σκοπός , και η τέχνη αυτοσκοπός όπως λέει ο υπέροχος συγγραφέας του θεατρικού έργου ΠΤΕΡΥΓΑ Α ΚΕΛΙ 71 ,Βασίλης Τσιράκης".

Με αφορμή την παράσταση «Πτέρυγα Α’ – Κελί 71» του Βασίλη Τσιράκη, που παρουσιάζεται στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ σε σκηνοθεσία Σταύρου Παρχαρίδη, ο Βύρωνας Κολάσης μιλά για έναν ρόλο που ισορροπεί ανάμεσα στην ελευθερία και την ενοχή. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο ηθοποιός τοποθετείται για την έννοια της εσωτερικής ελευθερίας, τον εγκλεισμό ως υπαρξιακή συνθήκη εντός και εκτός φυλακής, τη σημασία των ουσιαστικών συνεργασιών στο θέατρο, αλλά και τη διαχρονική ευθύνη της τέχνης να θέτει ερωτήματα.

 Κύριε Κολάση

1. Με αφορμή την παράσταση ΠΤΕΡΥΓΑ Α’ – ΚΕΛΙ 71 του Βασίλη Τσιράκη σε σκηνοθεσία του Σταύρου Παρχαρίδη, που παρουσιάζεται στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ, θα θέλαμε να μας μιλήσετε για τον ρόλο σας..

Ένας ιδιαίτερος ρόλος , όπου η ελευθερία και η ενοχή αντισταθμίζονται μέσα στον ήρωα που υποδύομαι απέναντι σε ένα  μεγάλο αληθινό ψέμα. Ένας έλληνας γιάπης , ο οποίος βρίσκεται στην φυλακή ενώ είναι αθώος. Με το πέρασμα των χρόνων έχει συμβιβαστεί με την καινούριο πραγματικότητα , ώσπου κάτι συμβαίνει κάποια στιγμή και ανατρέπει τον ανελεύθερο ‘’ύπνο του’’.

2. Στο έργο τίθενται ερωτήσεις όπως «αν μπορείς να είσαι ελεύθερος όταν είσαι ασφαλής και αν μπορείς να είσαι ασφαλής όταν είσαι ελεύθερος». Εσείς τι πιστεύετε?

Πιστεύω ακράδαντα ότι δεν υπάρχει ασφάλεια σε καμία εκδοχή. Μόνο εσωτερική ψυχική ελευθερία. 

3. Ο εγκλεισμός κατά την γνώμη σας είναι μια συνθήκη που επιβάλλεται στα στενά όρια ενός κελιού ή μπορεί να γίνει και επιλογή ώς στάση ζωής? Πόσες μορφές μπορεί να έχει?

Υπάρχει γενικώς εγκλεισμός και εκτός και εντός φυλακής. Ώρες ώρες αισθάνομαι ότι ο πλανήτης Γη , βρίσκεται κάτω υπό την επήρεια ενός μεγάλου πειράματος;!

4. Επιλέγετε να πρωταγωνιστείτε σε έργα που έχουν κάτι να πούν. Κάτι να δηλώσουν… Προκύπτουν αυτές οι συνεργασίες ή τις επιδιώκετε?

Η αλήθεια είναι ότι και προκύπτουν και τις επιδιώκω! Στέκομαι πολλές φορές απέναντι και μέσα στα γεγονότα που βιώνω στην καθημερινότητα μου και προσπαθώ μέσα από μια θεατρική σκηνή να τα μεταδώσω σε όλο τον κόσμο με τον δικό μου τρόπο! Αλλιως , δεν θα είχε κανένα νόημα να είμαι ηθοποιός. 

5. Έχετε πρωταγωνιστήσει σε πολλά τηλεοπτικά σήριαλ και κινηματογραφικές ταινίες στο παρελθόν… Θα σας ενδιέφερε να επιστρέψετε και σε αυτόν τον χώρο του θεάματος? 

Είμαι ήδη μέσα σε αυτό τον χώρο, δεν το εγκατέλειψα ποτέ. Έχω την τύχη να συνεργάζομαι με έναν εξαίρετο δημιουργό και σκηνοθέτη τον Γιάννη Στραβόλαιμο στον κινηματογράφο. Αυτό το διάστημα γυρίζουμε μια διαχρονική θα έλεγα ταινία με την ονομασία ΚΑΤΟΧΗ!Μια εσωτερική , πολεμική κατοχή της ψυχής, των δαιμόνων και ίσως τέλος τέλος  της δικής μας αυτογνωσίας.Ερμηνεύω έναν Επίσκοπο σε αυτό το έργο , ο οποίος παλεύει  με δυνάμεις που ρεαλιστικά  δεν μπορούν να εξηγηθούν. 

6. Σκηνοθέτης ή ηθοποιός …ποια είναι η πρώτη σας επιλογή?

Μα φυσικά ηθοποιός. Δεν θα με ενδιέφερε απλά και μόνο να είμαι το ‘’τρίτο μάτι’’ , όπως λέμε , μιας παράστασης.

7. Το χειροκρότημα ποιο ρόλο παίζει για τον ηθοποιό?

Το χειροκρότημα είναι ο μόνος τρόπος ηθικής αμοιβής του. Το θέατρο είναι ζωή. Είναι πνοή. Είναι σκοπός , και η τέχνη αυτοσκοπός όπως λέει ο υπέροχος  συγγραφέας του θεατρικού έργου ΠΤΕΡΥΓΑ Α ΚΕΛΙ 71 ,Βασίλης Τσιράκης.

8. Τι αγαπάτε στο  θέατρο και με τι δυσανασχετείτε?

Αγαπώ τις αρμονικές συνεργασίες , σιχαίνομαι τα δήθεν ορισμένων που κακώς υφίστανται μέσα σε αυτό τον χώρο. Αν δεν είχα  σκηνοθέτη τον Σταύρο Παρχαρίδη και συμπρωταγωνιστή μου τον Πέτρο τον Τσαπαλιάρη , το έργο αυτό που παίζουμε στο  θέατρο , δεν θα είχε την τύχη να μεταδώσει  στο κοινό τα βαθιά νοήματα και τις  διαχρονικές αλήθειες του συγγραφέα. 

9. Υπάρχουν πολλές πλέον δραματικές σχολές … κατά την γνώμη σας, οι θεατρικές σκηνές της Αθήνας μπορούν να απορροφήσουν όλους αυτούς τους νέους ηθοποιούς που ξεκινάνε τα πρώτα τους βήματα στο χώρο του θεάτρου?

Φυσικά και όχι. Το θέατρο από μόνο του είναι μια σχολή. Οι δραματικές σχολές συμπορεύονται και ανοίγουν δρόμους στους νέους ηθοποιούς . Δεν μπορούν όμως και να τους επιβάλλουν στην γενικότερη εικόνα του θέατρου. Δυστυχώς , σε μια χώρα 9.000.000 όπου δεν υφίσταται η άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού , έχουμε καταντήσει όλοι ‘’καλλιτέχνες’’. 

10. Επόμενα επαγγελματικά σχέδια

Επεξεργάζομαι διάφορες προτάσεις  στο μυαλό μου.Μέχρι να τις υλοποιήσω όμως χρειάζεται χρόνος. Αρα, δεν μπορώ να πω ακόμα τίποτα!