Είδαμε και προτείνουμε: «Λήθη vs Θύμηση – Δοκιμή Πόε» του Έντγκαρ Άλλαν Πόε σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Χάσκα στο θέατρο Αλκμήνη

Η «Λήθη vs Θύμηση – Δοκιμή Πόε» δεν αποτελεί απλώς μια σκηνική μεταφορά κειμένων του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, αλλά μια στοχευμένη δραματουργική σύνθεση γύρω από τον άξονα μνήμη–λήθη. Η σκηνοθεσία της Κατερίνας Χάσκα αξιοποιεί τη συνένωση των «Η Καρδιά που Καρτερεί», «Ο Οίκος των Άσερ» και «Το Πηγάδι και το Εκκρεμές» για να συγκροτήσει ένα ενιαίο τοπίο εσωτερικού εγκλεισμού, όπου η ενοχή, το τραύμα και η ψυχική αποσύνθεση λειτουργούν ως διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας υπαρξιακής ρωγμής.

Από την «Καρδιά που Καρτερεί» αντλείται ο παλμός της ανομολόγητης ενοχής,  η μνήμη που δεν σωπαίνει. Από τον «Οίκο των Άσερ» η αίσθηση παρακμής και η επιστροφή του θαμμένου παρελθόντος. Από το «Πηγάδι και το Εκκρεμές» η εμπειρία του εγκλεισμού και της απειλής μέσα στο σκοτάδι. Οι τρεις αφηγήσεις δεν παρουσιάζονται διαδοχικά, αλλά αλληλοδιεισδύουν, μετατρέποντας τον σκηνικό χώρο σε πεδίο ψυχικής δοκιμασίας. Έτσι, η σύγκρουση μνήμης και λήθης δεν δηλώνεται θεωρητικά· βιώνεται σωματικά.

Καθοριστική είναι η παρουσία της «Κομπέρ» της Ραφαέλας Καβαζαράκη, που ενσωματώνει στοιχεία από το ποίημα «Ο Άνθρωπος-Σκουλήκι». Η μορφή αυτή λειτουργεί ως τελετουργικός σχολιαστής της φθοράς, υπογραμμίζοντας πως ό,τι επιχειρεί να θαφτεί επιστρέφει. Ο λόγος της δεν κυριαρχεί, αλλά διαπερνά τη σκηνική δράση σαν υπόγειο νήμα μνήμης.

Οι ερμηνεύτριες Μίκα Στεφανάκη και Κατερίνα Χάσκα κινούνται ανάμεσα σε ρόλους θύματος και θύτη, παιδιού και ενήλικα, αποτυπώνοντας τη ρευστότητα της ταυτότητας. Η παράσταση επιλέγει τη συγκράτηση αντί της έντασης, επιτρέποντας στην υπόγεια αγωνία να λειτουργήσει συσσωρευτικά. Το σκηνικό περιβάλλον με το χώμα και το νερό, καθώς και οι φωτισμοί που εναλλάσσουν αποκάλυψη και απόκρυψη, ενισχύουν τη βασική θέση του έργου: η λήθη δεν αναιρεί τη μνήμη· τη μετασχηματίζει.

Συνολικά, η παράσταση επιτυγχάνει να μετατρέψει τον ποιητικό τρόμο του Πόε σε σύγχρονη θεατρική εμπειρία ενδοσκόπησης. Η «Λήθη vs Θύμηση» δεν αφηγείται ιστορίες τρόμου· σκηνοθετεί την ίδια τη διαδικασία με την οποία ο άνθρωπος παλεύει με ό,τι θυμάται και ό,τι επιθυμεί να ξεχάσει.