Είδαμε και προτείνουμε: «Η Τελευταία Έξοδος – Ρίτα Χέιγουορθ» στο Θέατρο Άνεσις

Η θεατρική μεταφορά του εμβληματικού έργου του Stephen King, σε διασκευή των Owen O'Neill και Dave Johns, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο Θέατρο Άνεσις, επιχειρώντας κάτι απαιτητικό: να αποδεσμεύσει μια ιστορία παγκοσμίως ταυτισμένη με τον κινηματογράφο από τη σκιά της και να της δώσει καθαρά θεατρική υπόσταση.

Το στοίχημα κερδίζεται ακριβώς επειδή η παράσταση δεν επιχειρεί να αναμετρηθεί με την κινηματογραφική μνήμη, αλλά να αναμετρηθεί με τον πυρήνα του κειμένου. Ο κόσμος της φυλακής δεν αποδίδεται ως ρεαλιστική αναπαράσταση χώρων και λεπτομερειών· αποδίδεται ως κατάσταση. Ως ψυχικό τοπίο εγκλεισμού, όπου ο χρόνος γίνεται βαρύς και η ανθρώπινη υπόσταση δοκιμάζεται καθημερινά.

Η σκηνοθεσία των Αδελφών Σταυρόπουλων επιλέγει λιτότητα και αυστηρή δομή. Η σκηνή λειτουργεί σαν κλειστό σύστημα πίεσης: οι τοίχοι μοιάζουν να στενεύουν, οι σιωπές αποκτούν βάρος, και οι μεταβάσεις γίνονται με ρυθμό σχεδόν τελετουργικό. Η βία δεν καταφεύγει στην υπερβολή· άλλοτε εμφανίζεται ωμή, άλλοτε υπονοείται και αυτή η εναλλαγή εντείνει την αίσθηση απειλής.

Στον ρόλο του Άντι, ο Νίκος Ψαρράς επιλέγει μια εσωτερική, συγκρατημένη προσέγγιση. Δεν παρουσιάζει έναν ήρωα μεγαλόστομο, αλλά έναν άνθρωπο που επιμένει σιωπηλά. Η δύναμή του δεν είναι επιδεικτική· είναι μια λεπτή γραμμή αξιοπρέπειας που δεν σπάει, ακόμη και όταν όλα γύρω του καταρρέουν.

Ο Δημήτρης Παπανικολάου, ως Ρεντ, λειτουργεί ως συναισθηματικός άξονας της αφήγησης. Με ζεστή, γήινη παρουσία, δίνει βάθος σε έναν χαρακτήρα που έχει μάθει να επιβιώνει προσαρμοζόμενος. Η σχέση του με τον Άντι αναπτύσσεται σταδιακά, χωρίς εξάρσεις, και αποκτά αληθοφάνεια μέσα από μικρές, ουσιαστικές στιγμές.

Ο Γιάννης Μποσταντζόγλου προσφέρει μια από τις πιο συγκινητικές ερμηνείες της παράστασης, αποτυπώνοντας με ευαισθησία την τραγικότητα της ιδρυματοποίησης. Αντίθετα, ο Μάνος Βακούσης ενσαρκώνει την εξουσία με ψυχρότητα και ελεγχόμενη σκληρότητα, χωρίς να διολισθαίνει σε καρικατούρα. Η υπόλοιπη ανδρική ομάδα λειτουργεί συμπαγώς, σχεδόν σαν σώμα ενιαίο, ενισχύοντας την αίσθηση συλλογικού εγκλεισμού.

Ιδιαίτερη σημασία έχει ο τρόπος που η παράσταση διαχειρίζεται την έννοια της ελπίδας. Δεν παρουσιάζεται ως εύκολο σύνθημα ούτε ως βέβαιη υπόσχεση. Αντίθετα, αναδύεται μέσα από ρωγμές: σε μια μουσική φράση, σε ένα βλέμμα, σε μια αφήγηση που αντιστέκεται στη λήθη. Το τελικό ξέσπασμα λειτουργεί ως ανατροπή και ως ηθική αποκατάσταση· μια κορύφωση βαθιά ανθρώπινη, που φέρει τη δύναμη της δικαίωσης χωρίς θριαμβολογίες.

Η «Τελευταία Έξοδος – Ρίτα Χέιγουορθ» δεν στηρίζεται στη δύναμη της γνωστής ιστορίας, αλλά στη δύναμη της θεατρικής πράξης. Παραδίδει ένα έργο συμπαγές, αυστηρό και ουσιαστικό, που μιλά για την αξιοπρέπεια ως πράξη αντίστασης και για την ελευθερία ως εσωτερική επιλογή. Μια παράσταση λιτή και ουσιαστική, που επιλέγει τη διάρκεια στη μνήμη αντί για τον πρόσκαιρο εντυπωσιασμό.