Διαβάσαμε και προτείνουμε: Οι Κόρες της Δήμητρας της Αριστούλας Δάλλη, από τις εκδόσεις Βακχικόν

 

Οι Κόρες της Δήμητρας της Αριστούλας Δάλλη, από τις εκδόσεις Βακχικόν, είναι μια σειρά από διηγήματα τα οποία μιλούν κυρίως για τον θάνατο, την αποδοχή του και τους λόγους του, με μια γραφή περιγραφική, σκοτεινή και με κλιμακούμενη δράση. Μας φέρνει κάποια αφηγήματα τα οποία αναλύουν διάφορα πρόσωπα, τα οποία επιβιώνουν σε ένα σκοινί, ένα τεταμένο σκηνικό, όπου η παράνοια και η λογική έρχονται στο προσκήνιο.

Η διφορούμενη αντίφαση της συγγραφέως ανάμεσα στο οικείο και στο μη οικείο, στο συνειδητό και το ασυνείδητο, και μέσα από διάφορες φιλοσοφικές διατυπώσεις, οδηγούν τον αναγνώστη στα πιο δύσβατα μονοπάτια. Η συγγραφέας προσπαθεί, μέσα από παραλληλισμούς και έντονη λυρικότητα, πολλές φορές φτάνοντας στα όρια ποιητικής αδείας, να φτιάξει ένα σκηνικό και ένα τοπίο φανταστικό αλλά και ρεαλιστικό συνάμα.

Ο τρόπος που περιγράφει τη σκηνή του θανάτου αφήνει ελπίδες, γιατί λειτουργεί ως μετεμψύχωση ή ως εξέλιξη σε άλλο πέρασμα. Αναδύει την ψυχική ανισορροπία του ανθρώπου σε ήρεμη ψυχική κατάσταση και πολλές φορές βλέπουμε τους θύτες να γίνονται θύματα.

Το εξώφυλλο αναδύει τη φύση, τον ουρανό και κυρίως το μονοπάτι που σε οδηγεί στην ελευθερία ή στο αδιέξοδο του νου. Η φαντασία της συγγραφέως ξεφεύγει από τα επιτρεπτά όρια, αλλά παράλληλα, μέσα από ήρωες μυθικούς όπως η Αφροδίτη και ο Ερμής, μπορεί να δημιουργήσει κάτι νέο, σαν αναγεννησιακό τοπίο.

Η Σταχτοπούτα, η Ασούκα, τα ζώα που ζητούν ως αντίποδες, όλα αυτά είναι μέσα στα διηγήματα της συγγραφέως, τα οποία μας ταξιδεύουν σε έναν κόσμο γεμάτο εικόνες και έντονες αλληγορίες. Καμιά φορά η συμβολή των ψυχοθεραπειών μέσω της τέχνης είναι το καλύτερο φάρμακο για να κρύψουμε όσα δεν θέλουμε να δούμε κατάματα!