Alexia's secrets: Ο Αλέξης Σταμάτης μιλάει στο Open Mind

O Aλέξης Σταμάτης μιλάει στο Open Mind για το βιβλίο του:"Ο Έβδομος Ελέφαντας", την αγάπη του για την συγγραφή, την μεγάλη επιτυχία του μυθιστορήματος και διάφορα ακόμα..


«Ο Έβδομος Ελέφαντας», συνεχίζει μία ανοδική πορεία, πώς νιώθετε για τόσο μεγάλη του επιτυχία; Το περιμένατε;

Η αλήθεια είναι ότι πριν βγει είχα δεχτεί πάμπολλα μηνύματα από αναγνώστες που το αναζητούσαν και δεν το έβρισκαν, γιατί η πρώτη έκδοση είχε εξαντληθεί. Ωστόσο, δεν περίμενα τέτοια ανταπόκριση, μια και, όπως και να το κάνουμε, πρόκειται για ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1998. Παρόλα αυτά ξαναδιαβάζοντας το, μπορώ να πω ότι διατηρεί την αλήθεια της εποχής κατά την οποία γράφτηκε και την αυθεντικότητα της στιγμής. Εκείνο δε που μου κάνει ακόμη εντύπωση είναι η «απόσταση από το δράμα» που διατήρησα ως συγγραφέας αν και το κείμενο άρχισε να γράφεται αμέσως μετά το τέλος της πιο δύσκολης περιόδου της ζωής μου.

Τι πραγματεύεται το βιβλίο σας;

Ο «Έβδομος Ελέφαντας» είναι η πρώτη μου πεζογραφική απόπειρα μετά από τρεις ποιητικές συλλογές.  Η ιδέα για το βιβλίο μου ήρθε τέλη καλοκαιριού του 1996, καθώς καθόμουν στο κατάστρωμα ενός πλοίου που με πήγαινε στην Πάρο. Περνούσα μια πολύ ιδιαίτερη περίοδο της ζωης μου και με το βλέμμα χαμένο στη θάλασσα, σκεφτόμουν, αναπολούσα, συνειδητοποιούσα όσα κατακλυσμιαία είχαν συμβεί το τελευταίο διάστημα. Μια ποιητική εικόνα μου ήρθε στο νου. Θα 'λεγες τρισδιάστατη. Μια σύλληψη «συνολική», κάτι που θα μπορούσε να εξελιχτεί σε ένα ποίημα μεγάλων διαστάσεων. Το «ποίημα» όμως αυτό, «άπλωσε» και «έπαθε» πλοκή. Μόλις πριν από κάποιους μήνες και συγκεκριμένα στις 10 Απριλίου του 1996 είχα κόψει τα πότο ύστερα από δέκα χρόνια βαρέως αλκοολισμού που παραλίγο να με οδηγήσει στο τέλος. Οι γιατροί μου έδιναν 2% πιθανότητες επιβίωσης εάν έπινα έστω και μια σταγόνα και εγώ συνέχιζα ακάθεκτος. Η εκδίκηση του Βάκχου ήταν άγρια. Κι όμως, έτσι απότομα, έτσι όπως γυρνάνε ανάποδα τα ρολόγια και τα αίματα,  εκείνη την σημαδιακή μερα, η ζωή μου άλλαξε άρδην. Ήταν η πρώτη φορά που έγραφα πεζό. Έως τότε, έγραφα μόνο ποίηση. Βέβαια από πιτσιρικάς είχα καταβροχθίσει ολόκληρες βιβλιοθήκες. Τελικά δεν ήταν τόσο η γραφή που με δυσκόλεψε, ήταν η απόφαση να γράψω. Από τη στιγμή που την πήρα, τα πράγματα κύλησαν μόνα τους.

Στο βιβλίο ένας άντρας εγκαταλείπει την πόλη. Αφήνει πίσω του μια ζωή γεμάτη οινόπνευμα κι αποτυχημένες σχέσεις. Με τη Σέρκοβα και τις  αναμνήσεις του υπό μάλης καταφεύγει σ’ ένα κυκλαδίτικο νησί. Μια γνωριμία και το ένστικτο της ζωής ενεργοποιεί ξανά το λεξιλόγιο του έρωτα. Η «απούσα αληθινή ζωή» αχνοφαίνεται και πάλι πίσω από τον παραμορφωτικό καθρέφτη. Ωστόσο η διψομανία είναι ένας αεικίνητος, ευφυέστατος αντίπαλος που δεν κάνει διακρίσεις. Ο έρωτας τον παρασύρει σε τόπους που επιδρούν στον ψυχισμό του ολοένα και πιο βίαια: από την Πάρο και το Μόναχο ως το Λονδίνο κι ένα ορεινό χωριό στην Κεντρική Ελλάδα. Το παιχνίδι σκληραίνει, κι όσο πιο ανελέητο γίνεται τόσο περισσότερο αποδεικνύεται πως η μεγαλύτερη μαγεία είναι η ίδια η πραγματικότητα.

Ποίηση ή μυθιστόρημα; Τι θα επιλέγατε και γιατί;

Τα τελευταία χρόνια έχω κολλήσει με το πεζό. Δεν εγκαταλείπω όμως την ποίηση. Ισως την βρίσκω με κάποιο περίεργο τρόπο στο θέατρο, είδος με το όποιο επίσης ασχολούμαι εσχάτως. Φυσικά δεν παύω να διαβάζω μετά μανίας αγαπημένους ποιητές. Δεν θα σταματά πότε λ.χ. να διαβάζω  Αρθούρο Ρεμπό. Πέρα από το ότι υπήρξε ήρωας της εφηβείας μου, κάθε δεκαετία  που ξαναγυρνώ σε αυτόν, ανακαλύπτω και νέα πράγματα και θαμάζω το γεγονός πως κατάφερε κι έγραψε τέτοια μεγαλειώδη πράγματα μεταξύ 16 και 19 ετών. Τελευταία ξαναδιάβασα και ξαναερωτεύτηκα την ποιητική συλλογή του αειμνήστου φίλου Βύρωνα Λεοντάρη «Εν γη αλμυρά».

Έχουν εκδοθεί πολλά βιβλία σας σε χώρες του εξωτερικού, όπως είναι η Μεγάλη Βρετανία, η Ιταλία, η Γαλλία. Πώς νιώθετε που τα βιβλία σας έχουν μεγάλη ανταπόκριση στο εξωτερικό;

Από τη μια μεγάλη χαρά και από την άλλη ένα «κρίμα» μια και ως έλληνας συγγραφέας τα τελευταία χρόνια δεν είχα κάποια ιδιαίτερη  βοήθεια, ή κάποιον ειδικό που να μπορεί να με βοηθήσει ώστε αυτή η παρουσία έξω να γίνει πιο ουσιαστική και δραστική. Τελευταίως μόνον, το βιβλίο μου Μπαρ Φλωμπερ μπήκε σε ένα πρόγραμμα παρουσίασης στις ελληνικές πρεσβειών των χώρων στις όποιες έχει εκδοθεί, πρόγραμμα που χορηγείται από τον ΕΟΤ και τελεί υπό την αιγίδα του ΕΟΤ και του ΥΠΠΟ, κάτι για το όποιο είμαι πολύ χαρούμενος.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Ένα μυθιστόρημα που θα εκδοθεί το φθινόπωρο από τις Εκδόσεις Καστανιώτη και ένα θεατρικό έργο που θα ανέβει την επόμενη σαιζόν με συντελεστές που εκτιμώ εξαιρετικά. Επίσης σε συνεργασία με την δυναμική ομάδα του Pelion Homes διοργανώνουμε ένα 3-ήμερο (12/5/2017 με 15/5/2017) σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής στο Πήλιο.

Πληροφορίες εδώ:https://theatromusicbooks.blogspot.gr/2017/02/3.html
και εδώ: https://www.facebook.com/events/204580649988945/

Θα γράφατε αστυνομικό μυθιστόρημα;

Φυσικά και ναι. Απλώς δεν έχει τύχει ακόμη. Το αστυνομικό ως είδος με ενδιαφέρει παρά πολύ. Ειδικά οι περιορισμοί που θέτει μου είναι εξαιρετικά ερεθιστικοί.

Ένα μήνυμα προς τους αναγνώστες μας.

Μόνο και μόνο ότι είναι αναγνώστες σε μια τέτοια εποχή, με κάνει να χαίρομαι να συνεχίζουν να ψάχνουν για καλά βιβλία.

Της Αλεξίας Βλάρα,15/3/2017