Λίντα Ιωσηφίδου: "Οι πιο βαθιές ανθρώπινες αλήθειες κρύβονται στα απλά και καθημερινά".

Τα Φωτισμένα Μονοπάτια της Λίντας Ιωσηφίδου είναι μια συλλογή ιστοριών που αναδεικνύει τη δύναμη των μικρών στιγμών και των μεγάλων εσωτερικών μεταβάσεων. Με ευαισθησία και αισιοδοξία, η συγγραφέας μας καλεί να ανακαλύψουμε το φως που κρύβεται ακόμη και στις πιο δύσκολες διαδρομές της ζωής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την έμπνευση, την αυτογνωσία και την αξία των απλών καθημερινών θαυμάτων.

 Τι σημαίνει για εσάς αυτό το «φως» που φωτίζει τις ιστορίες του βιβλίου;

Σημαίνει χαρά. Η χαρά είναι η σπίθα που ανάβει και φωτίζει τις ψυχές μας.

 Οι ιστορίες σας ξεκινούν από μικρές, καθημερινές στιγμές που οδηγούν σε μεγάλες συνειδητοποιήσεις. Πώς επιλέγετε αυτές τις «απλές» αφορμές αφήγησης;

Οι πιο βαθιές ανθρώπινες αλήθειες κρύβονται στα απλά και καθημερινά. Σε μικρές στιγμές, όπως ένα χαμόγελο, η ζεστασιά του ήλιου στο δέρμα σου, μια τυχαία συνάντηση είναι σε όλους οικεία. Αυτή η άμεση σύνδεση δίνει τη δυνατότητα στον αναγνώστη να αναγνωρίσει δικά του πράγματα μέσα από αυτά. Όπως οι ανθρώπινες σχέσεις, ο αποχωρισμός ή η αυτογνωσία. Γίνονται «απλές» αφορμές που δημιουργούν μια εσωτερική σύγκρουση, ένα ξάφνιασμα, μια αμφιβολία ή ένα απροσδόκητο γεγονός που οδηγεί στη συνειδητοποίηση.

Πιστεύετε ότι οι μικρές τυχαίες στιγμές μπορούν πραγματικά να αλλάξουν τη ζωή μας;

Ναι, ακόμα και μια ασήμαντη κουβέντα, μια αλλαγή ρουτίνας ή ένα σοβαρό γεγονός, αρκεί για να μας βγάλει από την καθημερινότητά μας και να μας «σπρώξει», να μας δώσει το κίνητρο για να αλλάξουμε τη ζωή μας.

Ποια είναι για εσάς η μεγαλύτερη δυσκολία όταν ένας άνθρωπος καλείται να αναθεωρήσει τη ζωή του;

Η μεγαλύτερη δυσκολία στην αναθεώρηση της ζωής του είναι οι αντιστάσεις που έχει γι’ αυτή την αλλαγή και το συναισθηματικό κόστος. Όταν ένα «συνταρακτικό» συμβάν ανατρέπει την καθ’ όλα ήρεμη ζωή του. Τον «αναγκάζει» να αφήσει το γνώριμο, ακόμη κι αν είναι επώδυνο και να προχωρήσει προς το άγνωστο και τη «σκληρή» διαδικασία να αντικρύσει, να γνωρίσει ίσως και για πρώτη φορά τον εαυτό του.

 Οι ιστορίες σας συνδυάζουν ρεαλισμό και μια πιο ποιητική, σχεδόν παραμυθιακή διάσταση. Πώς ισορροπείτε ανάμεσα σε αυτά τα δυο στοιχεία;

Αντιμετωπίζοντας το παράδοξο με την ίδια φυσικότητα όπως την καθημερινή ρουτίνα. Περιγράφω με ρεαλιστική ακρίβεια, αντικείμενα και τοπία δημιουργώντας ένα οικείο περιβάλλον. Βασίζομαι σε αληθινά συναισθήματα και χειροπιαστές λεπτομέρειες για να «εξισορροπώ» το παραμύθι, αφήνοντας το ποιητικό ή μαγικό στοιχείο να αναπτυχθεί. Τα παραμυθιακά στοιχεία λειτουργούν ως μεταφορές για εσωτερικές συγκρούσεις, τραύματα ή επιθυμίες.

Τι σας εμπνέει περισσότερο στην παρατήρηση της καθημερινής ζωής;

Με εμπνέουν οι πιο απλές στιγμές. Αυτές που συνήθως περνάνε απαρατήρητες και δεν δίνουμε την ανάλογη αξία. Αυτές είναι που ομορφαίνουν την καθημερινότητά μας. Όπως το γέλιο ενός αγαπημένου προσώπου, ο ήχος ενός αγαπημένου τραγουδιού, η θέα ενός εκπληκτικού ηλιοβασιλέματος. Η αγκαλιά ενός φίλου, η κουνιστή ουρά ενός κατοικίδιου…  

Το βιβλίο αποτελεί την πρώτη σας εκδοτική κατάθεση. Πώς βιώσατε τη μετάβαση από τη δημιουργική γραφή στην ολοκληρωμένη έκδοση ενός έργου;

Η δημιουργική γραφή είναι μια μοναχική διαδικασία και η μετάβαση στην έκδοση ενός έργου έγινε για μένα ένα συναρπαστικό ταξίδι που απαιτούσε υπομονή και αντοχή στην κριτική.

 Αν κάθε ιστορία είναι ένα «μονοπάτι», τι θα θέλατε να ανακαλύψει ο αναγνώστης στο τέλος αυτής της διαδρομής μέσα από τα «Φωτισμένα μονοπάτια;   

Τη δική του διαδρομή. Να αντικρύσει τα σκοτάδια του και να ανακαλύψει το φως μέσα του και ότι έχει την δύναμη να ξεπεράσει ό,τι εμπόδιο βρίσκεται στον δρόμο του, αρκεί να το πιστέψει. 

 Βλάρα Αλεξία